Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan Debutanten aan zet, het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. De meeste deelnemers wonnen in het verleden de El Hizjra literatuurprijs of zijn finalist geweest. Geïnspireerd door het boek Nation of Strangers van Ece Temelkuran, schreven negen van hen verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken, die je deze week leest op Hard//hoofd.
In deze tekst van Noura Harrath wordt een kind geboren dat daar misschien helemaal niet wilde zijn, of misschien nóg niet. 'Er waren weinig zachte plekken die voelden als een eeuwige omhelzing.'
Het was onvermijdelijk. Het begon te wringen, maar zelfs dat voelde alsof ik steviger omhelst werd. Alsof ik nooit meer zou weggaan en voor altijd hier zou blijven. En toch, toch wist ik, en hoe ik dat wist, vraag het me niet, was er dat onvermijdelijke moment. De druk kwam in golven op mij af. Ik werd richting de poort gedwongen. En toen ik voorbij de uitgang kwam, waren alle geluiden, lichten, gezichten, betastingen hard, koud, verwarrend en fel.
Ik was geboren.
Het lichaam achtte mij klaar om mijn eigen persoon te zijn, maar het was niet alsof ik een keuze had, laten we daar duidelijk over zijn.
Ik rook onbekende geuren en hoorde onbekende geluiden. Het duurde even voor ik mijn stem vond. Ze gaven me de fles, maar ik trapte er niet in. Ik bewoog haperend, ongecontroleerd. Er waren weinig zachte plekken die voelden als een eeuwige omhelzing. Zachte armen, zachte handen, warme handen pakten me telkens op en legden me weg. Ze wiegden me en susten me, maar hun gesus viel weg tegen mijn geblèr en gehuil dat door merg en been ging. Ik maakte het hen zo moeilijk mogelijk. Hoe konden ze me dit aandoen?
Er waren weinig zachte plekken die voelden als een eeuwige omhelzing
Mijn moeder, die mijn naam keer op keer zo vertroetelend uitsprak, leed onder de gedachte dat ik haar afwees. Ze kon alles wat er gebeurde alleen maar persoonlijk opvatten, of reduceren tot algemeenheden over de uitdagingen van het ouderschap. Ze suste haar innerlijke paniek met de gedachte: dit is gewoon wat baby’s doen. Nooit kwam het in haar op dat ik hier misschien wel helemaal niet wilde zijn. Of nóg niet, daar ben ik nog niet over uit. Waar ik wel over uit was, was dat ik het daarvoor goed had.
Ze deed haar best. Ze kuste me en zong onophoudelijk voor me. Met steeds meer wanhoop hield ze de ene na de andere knuffel op, maar ik bleef huilen, tot ik in slaap viel of uit honger toch maar kort de fles aannam. Op een gegeven moment gaf ze het op. Ik ook.
We waren verenigd. Verenigd in frustratie, weliswaar van een andere orde, maar desondanks onomkeerbaar verenigd.
Op zondag 15 november presenteerden de deelnemers hun werk in de Oba Osdorp.
Noura Harrath schrijft zowel kinderverhalen als literaire fictie. In 2021 werd ze geselecteerd voor het talentontwikkelingstraject van Rose Stories. Kort daarop ontving ze van het Nederlands Letterenfonds een beurs voor beginnende makers. In 2025 verscheen haar eerste publicatie, een kort verhaal in The Galaxy Gazette en in 2026 werd ze finalist bij El Hizjra in de categorie proza. Momenteel werkt ze (vooral) aan een kinderboek over stille en onzichtbare helden.
Zoë de Beus is een illustrator en ontwerper die altijd zoekt naar een randje absurdisme, met een liefde voor druktechnieken en handgemaakte publicaties(zines), die kunst beschikbaar maken voor iedereen.


















