Zand tussen je tenen, muziek tussen de golven, dansers in de duinen, kabouters in het bos. Ieder jaar spelen er zich kleine sprookjes af op Terschelling. Jonge makers en oude rotten zijn al weken aan de slag en van 11 tot en met 20 juni is er op het hele eiland theater en muziek te zien en te horen.
Oh ja, Oerol, is dat dat festival waar de hippe snelle stadsmens eventjes voor vrije hippie gaat spelen?
Ehm.. ja.
Ja zeg, dat is toch inmiddels veel te elitair, hip en intellectueel verantwoord?
Nee. Of althans, niet alleen maar. Natuurlijk praten ook de Oerol-bezoekers met zo’n lekker verfrissend biologisch wijntje op interessante toon over ‘goh-zeg-wat-bijzondere’ voorstellingen. Natuurlijk bestaat het theaterpubliek ook hier grotendeels uit hoogopgeleide blanke mensen met Birkenstocks.
Maar het bijzondere van Oerol, en altijd van locatietheater, is dat je anders naar je omgeving gaat kijken. Een duinpan, bos of straathoek blijken ineens decor voor een theatervoorstelling te kunnen zijn. En zelfs meer dan dat. Want alleen al door een kleine verandering blijkt een boom, stuk aarde of uitzicht al theatraal te zijn. Zo kan een theatermaker je minutenlang alleen maar laten luisteren naar het ruisende riet. Of laten kijken naar de kleuren van de Noordzee. Waar houdt theater op en begint de wereld? Je mag het zelf bedenken.
Vorig jaar fietste ik over het eiland van de ene o-zo-interessante voorstelling naar de andere nou-wat-bijzondere voorstelling, toen ik ineens een varken zag. Een gigantisch varken, dat alleen in een huis met tuin tevreden aan het scharrelen was. Toen ik achterom naar binnen liep, bleek er een aandoenlijk knullig museumpje over het varken te zijn ingericht. Er kon een vrijwillige bijdrage worden achtergelaten. Waar ging dit over? Over een varken, en niets meer. Maar dit varken speelde de hoofdrol in zijn eigen voorstelling. “Zie hier het varken! In als z’n varkensachtigheid!” Ik keek ernaar, aaide het varken, luisterde naar z’n geknor en fietste weer door. Tijdens Oerol blijkt theater in een klein hoekje te zitten, en het bos vol kabouters.
www.oerol.nl
