Asset 14

Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast.

Zo beweegt ze niet.

Eerder die andere, die daar rechts met dat lange rode haar, meer soepele ruggengraat. (stilte) (stilte) Echt niet, dat zijn illusies. (stilte) (stilte) Haar bijbelbeltburen lopen zo, zij niet. (stilte) (stilte) Hoe noemde haar therapeut dat? Dat was gecultiveerd.

Het zal vanzelf gaan, zo zal ze vrienden maken, hippe mensen die haar van alles aan zullen bieden. En ze zal knikken, ze zal doen alsof haar dit veel vaker overkomt en met een kwartje beginnen.

Ze had de dj’s opgezocht op Spotify, dat was handig voor als de uitsmijter vragen zou stellen. (stilte) Ze vond de nummers eerlijk gezegd nogal veel op elkaar lijken. Daarbinnen zal het door je botten gaan, niet goed voor de trilharen in het slakkenhuis. Zijn dat goede gespreksonderwerpen? Sorry, maar hoe is het met de trilharen in jouw slakkenhuis? Die van mij staan op –

De rij slinkt verder. (stilte) (stilte) Nog even en dan mag ze en dan kijken ze naar haar, naar haar houding en haar Dr. Martens en dan zien ze dat ze die schoenen voor het eerst aanheeft. (stilte)(stilte) Dan weten ze hoe veel pijn haar voeten doen. (stilte)Ze zien überhaupt het lichte bloemenjurkje erboven, zoals ze die overal had gevonden op de foto’s die ze bestudeerd had, ze dacht dat ze precies de goede had gekocht voor bij deze schoenen maar het was ingewikkeld, ze wilde eerst in een broek omdat dat vrijgevochten voelde maar dat begreep hier natuurlijk niemand meer en nu klopte het nèt niet, dit stomme clownskostuum.

Er zijn nog twee wachtenden voor u.

Nee, ze maakt wel degelijk een kans. Toch wel. (stilte) Het is waar dat ze niet de beste leerschool heeft gehad wat betreft kleding, met al die vrouwen in het dorp in hun grijze rokken. (stilte) Toch is ze niet blind en ze gaat ook wel eens naar de stad.

Nog een. (stilte) Als ze klaar zijn met lachen om haar jurk, zullen ze haar opnieuw aankijken en dan zien ze hoe vreemd oud die ogen zijn, dat zijn geen ogen van iemand die Dr. Martens draagt, en dan trappen ze haar eruit. (stilte) Kan ze haar moeder bellen en zeggen dat die gelijk heeft, Jezus is niet hier en voortaan zal ook zij weer grijze rokken gaan dragen.

‘Wat? (stilte) Mijn telefoon? Waarom pak je mijn–?’

Op de sticker die nu de camera afdekt, staat het logo van de club. (stilte) (stilte) Zo kan iedereen zien dat ze hier was, maar kan ze niemand laten zien hoe het hier was.

-----

Het is eerder nors dan tof, hoe de man haar naar binnen gebaart. (stilte) Duwt. (stilte) Ze gaat door de gang, graaft zich door de donkere tunnel naar iets wat net te onderscheiden is als bar. (stilte) Ze verkopen wat biertjes, maar vooral tampons, zonnebrillen, kauwgom, zo veel soorten kauwgom heeft ze zelden bij elkaar gezien.

Ze neemt een klein slokje van haar bier.

En dan lukt het. Een man met een pet en een tasje wenkt haar met zijn wenkbrauwen. (stilte) Hij heeft rode kringen rond zijn ogen en hij wil weten wat ze dan precies hebben wil.

Ze kan de opties niet goed verstaan. (stilte) Ze wijst naar de xtc, althans, dat wat het meest lijkt op wat ze zag op de internetfora. Bij de bar bestelt ze een cola om het weg te spoelen en ze prevelt: (stilte) (stilte) (stilte) mij resten weinig dagen, laat dit ophouden. (stilte) Keer U af van mij, zodat ik nog wat vreugde heb, voor ik vertrek, voorgoed, naar het land van diepe donkerte, het land van het donkerste duister, van de diepzwarte chaos, van het nachtzwarte licht.

‘Hoe gaat het met jouw trilharen?’ (stilte) Ze weet niet precies aan wie ze het vraagt, maar hij ruikt zo lekker. Dierlijk, rauw. (stilte) Zijn arm plakt tegen de hare, hun zweet is complementair. (stilte) (stilte) ‘Ik heb die van mij laten weghalen,' zegt ze. Ze is overal nat. (stilte) (stilte) ‘Wel zo handig. Dat was in die tijd in West-Polen. Ik zat daar met Helga. Prachtvrouw. Supergoed in tennis, die Helga, ziet niemand ooit aankomen. Linkshandig, vandaar. Maar goed, met haar had ik dus een winkeltje daar, waar we linker sokken verkochten. Voor mensen die hun linker sokken kwijt waren. (stilte) Jezus, je oor, waar gaat die heen? (stilte) Of zijn dat je trilharen? Sorry voor het vloeken trouwens, dat – dat hoort bij de catharsis, begrijp je? Ik ben echt geil, mag je best weten, het is een soort brullende honger, die… die…’

Buiten, (stilte) ze is de man weer kwijt, of hij haar, (stilte) is een vijver. (stilte) (stilte) Een vreemde warme vijver, (stilte) eromheen staan mensen met zwarte vlekjes op hun gezicht. (stilte) Vlekjes die dansen, net als de mensen zelf. (stilte) En net als zij. (stilte) Dít is hoe ze beweegt! (stilte) Ze golft mee met de vlekjes, en ze vormen bandana’s bij de mensen, bandana’s en een glimlach.

Dan ziet ze hem. (stilte) Er hebben zich wat mensen rond de rustige man heen verzameld. (stilte) Hij heeft geen aandacht voor hen, hij kijkt over de vijver heen, naar haar. (stilte) Hij staat op en ze weet dat het de Verlosser is.

Hij stapt in het water van de vijver, (stilte) gaat recht op haar af. (stilte) Hij loopt zonder te zinken. (stilte) (stilte) En zonder linker sok.

Mail

Werner de Valk en Roderik Maes vormen samen Lakaver

Bastiaan de Kramer (1993) is een tekenaar en tatoeëerder. Langzaam werkend creëert hij een droomachtige wereld die doorspekt is met persoonlijk symbolisme, folkloristische verwijzingen en een absurd gevoel voor humor.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Het sanatorium

Het sanatorium

Elin ligt roerloos op de ligstoel van een sanatorium, hoog in de bergen. Stil en uitgespreid op het terras wordt ze geconfronteerd met een doordringende geur, die ze niet kan identificeren. In dit surreële, filosofische verhaal zoekt Stefanie Gordin naar de betekenis en de verstikkende werking van rust. Lees meer

Dogs that cannot touch each other

Dogs that cannot touch each other

Een theatrale vertelling van Louky van Eijkelenburg over warmte, wrangheid en het controversiële kunstwerk 'Dogs That Cannot Touch Each Other'. Lees meer

Kwetsuur

KWETSUUR

Het prinsessenbed en de koffiepauze in een hospice vormen het decor van dit gedicht van Kim Liesa Wolgast. Koffie, lametta en aquarelpapier zijn de rekwisieten van het sterftheater, waar de tijd stilstaat en zich tegelijkertijd steeds herhaalt. Lees meer

Materiaal van een lichaam 1

Materiaal van een lichaam

In dit verhaal van Merel Nijhuis en beeld van Jasmijn Vermeeren exposeert een disabled kunstenaar haar werk tussen de zoemende TL-verlichting, kunstkijkers en hun opmerkingen. Ze probeert een balans te zoeken tussen genoeg informatie geven over haar werk en het ontwijken van de daaropvolgende validistische vragen. Lees meer

We willen het ook voor jou veilig houden

We willen het ook voor jou veilig houden

Claire heeft het voor elkaar: luxe kleding, een indrukwekkend cv en een leidinggevende functie. Tot ze op het matje wordt geroepen vanwege grensoverschrijdend gedrag. Claire snapt het niet. Wat is er gebeurd? Wanneer zijn de regels veranderd? Wie heeft de nieuwe normen bedacht? Emma Stomp duikt in dit verhaal in Claires hoofd en laat het... Lees meer

De onderste sport

De onderste sport

Walde groeit op onder de kassa in de supermarkt. Daar hoort hij de verhalen van alle klanten die bij zijn moeder afrekenen. In dit verhaal van Jelt Roos wordt onze drang ambitieuze levens te leiden bekeken door de lens van klassenongelijkheid. Is het beter om te streven of in je eigen vak te blijven? Lees meer

De ogen van Jeroen

De ogen van Jeroen

‘Ik stel me voor dat ik heel groot en heel sterk ben, dat ik zijn arm pak, die zo ver naar achteren draai dat hij breekt. Krak.’ In dit verhaal neemt Mayke Calis je mee in het gezinsleven van een ogenschijnlijk alledaagse familie, maar maakt het al snel plaats voor een naar gevoel in je buik. Lees meer

Auto Draft 13

Schoolzwemmen

Koen de Vries schreef een beklemmend verhaal over zwemles en monsters die zich schuilhouden achter de putjes. 'Vanaf de kant kun je hem echt niet zien, hoor. Hij komt pas tevoorschijn als je verdrinkt.'  Lees meer

Auto Draft 12

Laat dat, zei ik

Op de binnenplaats van een muf hostel verlangt een man naar erkenning bij zijn vrouwelijke kamergenoot. In Laat dat, zei ik legt Robin van Ommen onze verwachtingen over wederkerigheid in sociale interacties bloot. Met een surreële twist. Lees meer

Neil Armstrong (they/them) 1

Daar ben je, hier zijn we

BredaPhoto, Pride Photo en Tilt organiseerden de tentoonstelling ‘Levenslijnen – queer verhalen in beeld’ en vroegen vier queer auteurs een brief te schrijven aan een geportretteerde. Vandaag lees je de brief van Ayden Carlo: 'Dit hier lijkt helemaal niet over jou te gaan en dat is precies waarom ik je schrijf.' Lees meer

Dwalend door dromen en sluierende schaduwen

Dwalend door dromen en sluierende schaduwen

Soms vraagt een kunsttentoonstelling om een andere vorm dan een standaard recensie. Dit is ook het geval bij ‘Sculpting the senses’ van Iris van Herpen in Kunsthal Rotterdam. Merel Wolfkamp ging er heen en beschrijft haar ervaring op een gevoelige, poëtische manier. Lees meer

Neil Armstrong (they/them)

Neil Armstrong (they/them)

BredaPhoto, Pride Photo en Tilt organiseerden de tentoonstelling ‘Levenslijnen – queer verhalen in beeld’ en vroegen vier queer auteurs een brief te schrijven aan een geportretteerde. Vandaag lees je de brief van Trijntje van de Wouw: ‘Ze zoeken zo hard naar buitenaardse wezens dat ze niet zien hoeveel er nog te ontdekken valt recht voor hun neus.’ Lees meer

Zand erover

Zand erover

In dit verhaal van Anouk Harkmans ligt een verteller op het strand, alleen, met een steen op haar navel, en ze overdenkt een relatie die voorbij is. 'Wat als dit geen einde is? Wat als het einde al heeft plaatsgevonden – zonder zichtbare erosie – en dit niet meer is dan de onverhoopte poging om te doen alsof dat niet zo is?' Lees meer

Het kerstmaal

Het kerstmaal

Het ouderlijk huis: een kern waar velen van ons naar terugkeren met de feestdagen. Dingen horen daar te zijn zoals je ze hebt achtergelaten. Maar wat als dat niet meer zo is? Wat als dat fundament niet meer zo stevig blijkt te zijn? Thomas D'heer schrijft zacht over toenadering, weemoed en familie. Lees meer

Auto Draft 11

20240903 Fiat Punto

Met de handrem omlaag en handen aan het stuur rijdt Wim Landuyt je in dit gedicht langs zijn bloedlijn, van de pastasaus in zijn aderen tot in dit land van regels: een compilatie van zijn migratie. 'net als een geïmporteerde fiat punto / brandt mijn motor onder mijn huid' Lees meer

 1

Mijn doofheid door de jaren heen

In haar gedichten gaat Bareez Majid in gesprek met de nacht en verschillende vormen van stilte; van de stilte die volgt uit zwijgen om bestwil tot simpelweg niet kunnen spreken doordat je de taal niet kent, en van stilte uit angst van een gevlucht kind tot niet willen of kunnen luisteren naar de ander. Lees meer

Een eerste keer

Een eerste keer

In dit erotische verhaal vraagt Jochum Veenstra zich af of het opwindend kan zijn om constant expliciete consent te vragen, en of er dan ook echte consent tot stand komt. Een eerste keer is ook gepubliceerd als audioverhaal bij deBuren. 'Als onze monden elkaar raken, lijkt de vriendschap die we bij daglicht hebben weer tot leven te komen.' Lees meer

Balletles

Balletles

In een rumoerig café herinnert een groep meisjes zich heel helder: 'Meisjes zoals wij leren vroeg de kunst van de onwaarneembare volharding.' In dit korte verhaal neemt Marieke Ornelis je mee in een wereld vol witte panty's, billen op een koude vloer en honingachtig vocht, terwijl de intimiteit wegsmelt onder de toneellampen. Lees meer

Pomme d’amour 1

Pomme d’amour

In dit gedicht van Elise Vos vinden de glazen muiltjes en kikkerprinsen uit de klassieke sprookjes hun weg tussen de HR-medewerkers en stadsduiven met verminkte pootjes. Een hoofdpersoon zoekt diens plek in de wereld, terwijl mannen dwars door de ontknoping van het verhaal heen slapen. Lees meer

Ademruimte

Ademruimte

‘Hij kon toen alleen Catalaanse woorden fluisteren en zijn wijsvinger buigen om aan te geven wanneer hij naar buiten wilde om te roken.’ In Ademruimte, van Elisa Ros Villarte, keert het hoofdpersonage terug naar haar ouderlijk huis dat gevuld is met onbekend speelgoed, bevroren maaltijden en beladen vragen. Lees meer

Lees Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Schrijf je nu in voor slechts €3 per maand en ontvang in september je eerste papieren tijdschrift. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer!