Asset 14

Vliegtuigmodus

Een verhuizing is soms even wennen. Al helemaal wanneer je van een krap, slordig volgepropt kamertje naar een volwaardig appartement gaat. Zo heb ik ineens een kapstok in plaats van die dumpplekstoel en kan ik op meer dan twee plekken – links of rechts in de bedbank – gaan zitten.

Eindelijk ben ik thuis. Het liefst wil ik op de bank neerploffen, om mijn kat sierlijk te aaien terwijl ik mijn partner lieve woorden toespeel. Eerst maar even mijn jas uit. Ik loop naar het berghok om mijn jas te lozen.

TINGDING! Mijn telefoon vraagt op de gebruikelijke manier om aandacht. Scherp, glazig maar vooral overaanwezig. Niet een, twee, maar o wacht vijf meldingen van de groepswhatsapp van mijn vorige huis. Zou het ernstig zijn? Misschien ligt de stroom er weer uit? Ah nee. Hm, nog iets. Oké heel even dan.

Er blijkt niets aan de hand, maar even praten is ook wel gezellig. Een moment blijf ik stilstaan in de gang. Nou ja, het voelt als een moment. ‘Gaat het?’, vraagt mijn vriend een kwartier later. ‘Ja hoor.’ Misschien moet ik toch maar even dat ding wegleggen. Ik zet mijn geluid op stil, om de indruk te wekken dat ik mijn telefoon niet als belangrijkste accessoire zie – al is die het onderhand natuurlijk wel.

Ik loop naar de kamer en verraad mezelf door mijn telefoon meteen in de oplader te steken. Op de salontafel, ver weg van alles. Ik ga wel thee zetten. Ontspannend, of zo.

Op de achtergrond trilt mijn telefoon vrolijk door. Mijn schuldgevoel groeit. Wanneer mijn vriend naar de wc gaat besluit ik nog héél even te kijken. Het vloerkleed zit verbazingwekkend comfortabel.

‘Van wie zijn deze sokken? [foto]’ staat er tussen mijn meldingen. Gehaast ontgrendel ik mijn telefoon. Het bericht wekt blijkbaar genoeg interesse. ‘Niet van mij,’ wil ik reageren maar ineens besef ik me hoe irrelevant die uitspraak is. Ik woon er al maanden niet meer. Daarop besluit ik de theorie over de verdwijnende sokken aan ze uit te leggen (de wasmachine is als een zwart gat: als je er een sok in doet, weet je nooit met zekerheid of hij terugkomt en zo ja, als wat) en ik vertel over de willekeurige kledingstukken die het huis bewoond hebben via het washok. ‘Als het goed is hangt er aan de koelkast nog een babysokje.’

Even waan ik me in het huis waar ik een paar maanden geleden nog samen met deze meiden woonde. Stiekem moet ik wel een beetje gniffelen als ik lees dat ze het hele washok hebben opgeruimd. Ik vertel over de lappen stof die ik van me af moest schudden toen de wasmachine het een keer niet deed; hoe ik erachter gekropen was om de waterslang er af te halen. En nu ik toch bezig ben over water, leg ik ze meteen even uit hoe ze de CV-ketel moeten bijvullen.

Ik ben op dreef. Maar niemand reageert meer.

Ik kijk naast me en zie de grote ogen van mijn kat naar me staren. Er klinkt een verwijtend miauwtje. Ik vul haar lege voerbakje en verzucht me. Ik haat de afhankelijkheid, mijn gebrek aan aandacht voor mijn omgeving en toch kijk ik iedere keer weer. Ze hebben een nieuwe koelkast. Oh ja, dat zat er al aan te komen.

Daar zit ik dan, in een nieuw huis met mijn lieve vriend en poezelige kat, alleen maar aandacht te geven aan het verleden.

Ik zie het kleine vliegtuigicoontje staan. Zou het? Ik druk erop. Alles verdwijnt. Ik plof neer op de bank en adem diep. Geen internet, geen streepjes, geen verbinding.

Mail

Paula Lina ('89) is een freelance journalist en muzikant. In taal en geluid drukt zij zich uit.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer