Asset 14

Minijob in Berlijn

Er hangt een magnetisch veld rond Berlijn. Het is een onzichtbare kracht die jonge, licht rebelse types van overal ter wereld aantrekt. Mij ook, zo’n anderhalf jaar geleden. Je moet er een beetje van houden, want Berlijn is lang niet zo aangeharkt als andere steden, geheel tegen de Duitse cultuur van Gründlichkeit und Pünktlichkeit in. Er zijn weinig fietspaden, de straten zijn versierd met graffiti, activistische slogans en hondenpoep, en iedereen heeft piercings. Maar één van de grootste verschillen is tijd. En dan vooral de overvloed eraan.

Tijd is hier niet schaars en heeft dus weinig waarde. Eén van de symptomen hiervan is het beruchte concept ‘Minijob’. De zin van deze belastingvrije parttime baantjes, waarbij je niet meer dan €450 per maand mag verdienen, heeft nog niemand me kunnen uitleggen. Hoe moet je daar je huur van betalen? De doorgewinterde Berlijners halen hun schouders op en nemen nog een trekje van hun sjekkie. Want sigaretten zijn duur. Er is hier nou eenmaal te veel concurrentie voor te weinig geld, dus tappen ook afgestudeerden biertjes voor €5 per uur. Werkuren zijn weinig geld waard, maar je hebt tenminste wel tijd voor leuke dingen. Fulltime werken doet bijna niemand.

Illustratie: Audrius Juralevicius

In de clubs staat de tijd stil. De anderhalf uur die ik in de rij heb gestaan vergeet ik snel wanneer de getatoeëerde uitsmijter me toegang geeft tot de waanzinnige wereld van Berlijnse feesten. Of ik nou vrijdagnacht om één uur begin of zondagochtend om tien uur binnenkom, het feest is in full swing, en er staan nog altijd mensen in de rij als ik wegga.

Er is geen borreltijd. Drinken kan altijd en overal, we houden ons niet aan de zes-in-de-klok-regel. Grote flessen goedkoop bier halen we bij de kiosk (zonder sluitingstijd) op de hoek. Lege flesjes worden niet in de prullenbak gegooid, maar zetten we op de stoep voor één van de vele arme stakkers – zónder onderbetaald baantje – die van statiegeld moeten leven.

Op weg naar mijn Minijob in een rommelig café, waar ik aan het eind van de avond cash uit de kassa krijg, zie ik mensen kalm op het groene stoplicht wachten. Ze hebben geen haast. Er staan bijna geen bankjes op straat, ik denk omdat er anders te veel mensen op zouden blijven zitten. Berlijn lijkt soms net een Zuid-Europese stad, waar het sociale leven vooral op straat plaatsvindt.

Een Minijob past bij deze stad, waar geen waarde wordt gehecht aan ‘druk-druk-druk’. Plannen worden niet drie weken van tevoren vastgelegd. Ambitie wordt je in Berlijn snel afgeleerd, wanneer de harde realiteit ervoor zorgt dat je al snel vooral je best doet om je stijgende huur te betalen. Mijn Nederlandse vrienden met traineeships en startersbanen vragen me waarom ik hier voor een hongerloontje blijf werken. Maar even stilstaan bij het stoplicht, zwaaiend naar de buurman, op weg naar het café zonder sluitingstijd waar niemand op tijd naar huis moet, is best wel lekker.

--
Sophie Buchel (1988) woont sinds 2013 in Berlijn. Ze werkt daar aan een documentaire, schrijft korte verhalen en werkt in de boekwinkel Another Country. 

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Vraag het niet: De Revalidanten

Vraag het niet

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Lees meer

Een machine om te repareren

Een machine om te repareren

Eva heeft last van haar oor en komt tot de ontdekking dat iets niet-menselijks onderdeel van haar lichaam was, of probeerde te worden. Lees meer

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

Marthe van Bronkhorst vat het nieuws over Oekraïne samen in een dierenfabel: ‘Wat doe je bij dat hek, Vos?’ vroeg Kip. ‘Bewaken,’ zei Vos. ‘Tegen wie?’ vroeg Kip. ‘Tegen jullie,’ zei Vos, ‘we denken dat jullie een gevaar zijn voor de vos-veiligheid.’ Lees meer

Bruiloften die nooit zullen plaatsvinden

Bruiloften die nooit zullen plaatsvinden

Tijdens een weerzien in Berlijn, dringt de waarde van Eva's jarenlange band met drie vrienden dringt goed tot haar door. Lees meer

Iedereen heeft bad guys nodig

Iedereen heeft bad guys nodig

Waarom zijn complotten zo aantrekkelijk? Marthe van Bronkhorst geeft eerlijk toe: 'Was het leven maar een complottheorie. En kon ik er maar in geloven.' Lees meer

Iets willen willen

Iets willen willen

Tijdens een autorit stelt Eva's zwangere zus haar een lastige vraag. Lees meer

Gewoon aan de bel trekken

Trek gewoon aan de bel

Het nieuws over The Voice maakte bij Marthe van Bronkhorst frustraties los: waarom wordt schuld nog altijd in de schoenen van slachtoffers geschoven?! Lees meer

Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars. Meld je vóór 1 juni aan en ontvang deze zomer al je eerste kunstwerk én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel