Ons is gezegd donkere kleding te dragen. Kort na zonsondergang worden we in een bootje van ons resort naar het dorp gevaren.
We waren er vanmiddag al. Tortuguero. Niet meer dan een autoloze straat met in felle kleuren geverfde souvenirwinkeltjes, eettentjes, een schooltje, een politiebureau en de huisjes van de locals. Bij een als Jack Sparrow verklede straatventer kocht ik een op ijs gekoelde kokosnoot. Met een groot mes sloeg hij het kapje (of noem je dat alleen bij eieren zo?) eraf en voegde een flinke scheut Centenario-rum toe. "The pirate is a rich man," zei onze schipper toen hij me met de kokosnoot zag. "He lives in the biggest house in Tortuguero and his wife is very beautiful."
Het dorp is volledig afhankelijk van toeristen, die komen voor de wildlife tours door het regenwoud, maar vooral voor de leatherbacks en soepschildpadden. Van april tot oktober kruipen die ’s nachts uit de Caraïbische Zee het strand achter het dorp op om hun eieren te leggen. Kennissen die eerder zo bevoorrecht waren dit natuurfenomeen te mogen aanschouwen, noemden het ‘spiritueel’ en ‘a life-changing experience’.
Beeld: Roosmarijn Schoonewelle
Het is druk bij de aanlegsteiger van Tortuguero. Drukker dan vanmiddag. Overal guides en toeristen. Een man die sterk lijkt op Uncle Phil van The Fresh Prince of Bel-Air roept de achternaam van mijn vriendin om. We zitten in een groep van elf. De anderen lijken me Amerikanen. Een erg dikke vrouw heeft tegen de kledingvoorschriften in een wit T-shirt aangetrokken waarop in roze letters ‘Pura vida!’ staat. Uncle Phil zegt er niets over. Wel dat fotograferen met flits en zaklampen verboden zijn. Fluister en blijf bij de groep. We lopen door een strook bebossing die het dorp van het strand scheidt. Vlak voor ons een groep. Vlak achter ons een groep. Op het strand zie ik de silhouetten van nog minstens twintig groepen.
Ik dacht uren in het vochtige zand te moeten liggen wachten, maar meteen wenkt een guide wat verderop ons. We sluiten ons aan bij zijn groep. Met vijfentwintig man verdringen we ons om een soepschildpad. Uncle Phil gaat wijdbeens over het kolossale dier heen staan en beschijnt haar achterste met rood licht. "Meet Mrs. Green Sea Turtle." Onder de grijze staart komt met veel glimmend nat een ei – zo groot, rond en wit als een pingpongbal – tevoorschijn. Het valt in een kuil tussen andere eieren. De schildpad kreunt. Een volgend ei floept naar buiten. "Excuse me," zegt de vrouw in het Pura vida!-shirt luid met zuidelijk accent. "I don’t see too well in the dark, but these eggs, now, do they come out of its asshole, or do they come out of its mouth?"
Er komt een nieuwe groep aan. Het wordt Uncle Phil te druk. Bovendien hebben we gezien wat er te zien valt. Hij brengt ons naar de steiger, waar de bootjes klaar liggen om ons terug naar het resort te varen.
_
Jerry Hormone (1982) is schrijver en muzikant. Onder het pseudoniem Jeroen Aalbers schreef hij de meer dan honderd titels tellende kinderboekenserie Borre, die onder andere in het Chinees en het Koreaans vertaald is. Nu runt hij literair tijdschrift Strak en presenteert het kookprogramma Snekken.
