Stefan Pop, comedian, geeft college op ons festival." /> Stefan Pop, comedian, geeft college op ons festival." />
Asset 14

Nog drie weken

Hard//hoofd gaat op 11 juni offline met een heus festival. Tot die tijd tellen we de weken af en introduceren heel uitgebreid en zorgvuldig een aantal van de artiesten, aan de hand van vaste vragen. Nog drie weken te gaan (bestel je kaarten via festival@hardhoofd.com)! Nu: Stefan Pop, comedian.

Stefan Pop (1985) is aan de studies Geneeskunde en Wijsbegeerte begonnen, maar heeft ze allebei niet afgemaakt. Hij moest toch concluderen dat het grappen maken op een podium, waarmee hij op zijn vijftiende in de Amsterdamse comedyclub Toomler begon, het enige was wat hij echt goed kon. Op zijn twintigste werd hij lid van het veelgeprezen comedygezelschap Comedytrain, dat toen nog onder leiding van Raoul Heertje stond en cabaretiers als Jan Jaap van der Wal, Najib Amhali, Theo Maassen en Hans Teeuwen voortbracht. Een jaar later trad hij toe tot de redactie van Dit Was Het Nieuws. In 2009 haalde hij de finale van het Leids Cabaret Festival.

Stefan kan niet goed stilzitten. Toen hij tot de kern van Comedytrain behoorde, vertrok hij voor een jaar naar de Verenigde Staten om daar naam te maken als comedian in New York en San Francisco. Daarnaast schrijft hij korte verhalen, maakte hij een pilot voor een TV-programma, schrijft hij sketches en bakt hij een verdomd goede cheesecake. Momenteel tourt hij met zijn eerste soloprogramma, 'Propaganda'.

Huh? Stefan Pop Wat?
"Te weinig mede-scholieren lazen de schoolkrant. Dat was voor mij een aanleiding om, op 15-jarige leeftijd, over te stappen naar het podium. Ik werkte een maand aan tien minuten materiaal en stond met een duo op een benefietavond, waarna ik meteen de andere helft ontsloeg en besloot naar Toomler (sprak je uit als 'Toemelerie') in Amsterdam te gaan om het zelfgeschreven materiaal daar te presenteren.
Dat is tien jaar geleden. Enkele studies en een jaar buitenland hebben wel wat gaten gehapt in het ‘op het podium staan’, maar nu, tien jaar na die benefietavond en mijn eerste keer Toomler, ben ik lid van Comedytrain en heb ik een eerste soloprogramma gemaakt."

Op welke grap ben je het meest trots?
"Twee jaar geleden begon ik in de VS (New York en San Francisco) wat in het Engels op te treden en met mijn openingsgrap in het Engels heb ik wel een speciaal gevoel. Het gevoel dat een grap niet noodzakelijk gebonden is aan woorden, maar het idee erachter in een andere taal overdrachtelijk blijkt, dat geeft een goed gevoel."

Hoe werk je
"Ik werk door te wachten op verveling. Ik verveel me vrij snel en dan verzin ik voor mezelf werk."

Wat fascineert je?
"Ik twitter bijna nooit, maar laatst zag ik dat 142 mensen mij volgden op Twitter. De dag erna keek ik toevallig weer, volgden er nog maar 140 mensen me. Twee mensen zijn dus gewoon weggegaan omdat ze mij niet interessant genoeg vonden. Triest voor mij, maar ergens ook heel grappig, dat mensen vinden dat ik niet genoeg meemaak, om mij te volgen. Ergens zit daar een grap. Was dit een gezamenlijke actie van die twee? Had het met mijn vorige berichtje te maken dat ik ging optreden in Arnhem? Haten zij Arnhem? Wat maken die twee zelf mee dat zij mij niet meer volgen? Zijn zij zó interessant? Zijn het astronauten? Waarom volgen astronauten mij op Twitter?
Zodra ik mij verveel, ga ik daar een grap zoeken.
Het is ook een fascinatie voor triestheid. Een Facebook-berichtje waarin iemand zegt dat hij of zij blij is dat ze op vakantie gaat naar Italië en dat dan niemand reageert of op ‘like’ klikt. Mensen die naast elkaar staan bij de 1-persoons-magnetronmaaltijden in de Albert Heijn, maar niet bij elkaar horen en allebei thuis alleen gaan eten. Mensen op de kermis. Yabba-dabba dance muziek.
Ik vind het allemaal een beetje lelijk en triest, maar hou er ontzettend veel van. En dat ik in de bovenstaande voorbeelden vaak ook zelf lijdend voorwerp ben, vind ik niet erg. Ik zoek het ook op. Als er kermis is in Amsterdam, ga ik er ook gelijk naar toe. En als de situaties voor mijzelf triest worden, verzin ik er zelf een grap bij en probeer ik de triestheid van dat alles wat te verlichten."

Wie zijn je helden?
"Jonathan Franzen is dit jaar ineens met stip binnengekomen, hoewel dat geen comedian is. Verder schieten mij nu Dave LaChappelle en Larry David binnen. Nederlandse helden zijn Adriaan van Dis, Hans Maassen en Theo Teeuwen."

Wat is dat achter je? Daar in de hoek?
"Een tennistas. Ik ga zo tennissen."

Wat verwachten je van 11 juni en wat kunnen wij van jou verwachten?
"Ik ga een college geven. Daar heb ik zin in. Een college over waarom Hardhoofd online niet zonder Hardhoofd offline kan, en andersom."

Stefan Pop staat op 11 juni om 20.00 op het grote podium. Bestel nu je kaartje in de voorverkoop.

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer