Een muzikant van middelbare leeftijd vraagt Paula met hem te gaan touren in Benidorm.
Het is de droom van iedere muzikant: erop uit trekken, optreden en lekker leven. Hoewel dat klinkt als een leven vol onzekerheden – gewoon gaan en maar zien wat het oplevert – word ik vooral jaloers van iemand die zijn eigen plan trekt. Het confronteert me met mijn eigen onzekerheden en mijn gebrek aan bluf.
De teleurstelling in mezelf slaat gelukkig al gauw om in een bewondering voor deze man in mijn tijdlijn, hij is bereid alles achter zich te laten. Ik vraag me af wie hij is. Hij klinkt als een avonturier. Zou het een echte rocker zijn die onder de tatoeages zit, of is hij gewoon iemand die ervan houdt om muziek te maken en zijn passie wil delen?
Ik besluit bij hem langs te gaan. De hoge flat in Amsterdam Nieuw-West verdwijnt haast in de grijze lucht op de woensdagochtend dat we hebben afgesproken. Op het naambordje naast het huisnummer staat een naam die ik niet ken. Ik bel aan. Een jolige mannenstem laat me binnen en even later loop ik over zijn galerij. Leunend in de deuropening wacht hij me op. Het T-shirt dat hij draagt is net zo grauw als het gebouw waarin hij woont en wanneer hij zich omdraait, zie ik dat er een grote scheur zit in de achterkant. Ik vraag hem wat nou toch zijn echte naam is.
‘Noem me maar Dan,’ zegt hij. ‘Ik wil geen problemen.’ Hij vertelt dat hij bang is dat zijn uitkering wordt stopgezet wanneer “ze” erachter komen dat hij van plan is in Spanje te gaan wonen. ‘Dan raak ik mijn huis kwijt, dat ik in de tussentijd ga verhuren. Ik wil wel iets hebben om op terug te vallen, voor het geval dat.’ We praten wat over het muzikantenbestaan en ik stel voor dat ik begin met het opnemen van ons gesprek.
Beeld: Charlotte Peys.
Dat Dan last heeft van zenuwen is wel te merken. Hij speelt goed gitaar, maar als ik even de andere kant op kijk, wordt hij nerveus. Hij is trots op zijn keyboard en laat nog wat MIDI-files horen om daar overheen te spelen en zingen. Ik vraag hem waarom hij eigenlijk op zoek is naar een zangeres. ‘Anders klinkt het zo leeg.’ Dan gebruikt deze MIDI-bestanden als een pop-up band.
Dan laat Dan me zijn camper zien. Een roestige, oude vierkante camper die iets wegheeft van een grote bestelwagen staat op de stoep. ‘Ik heb hem helemaal omgebouwd.’ Wanneer hij de schuifdeur opent zie ik het miniatuurkeukentje. Aan de linkerkant ligt een verhoogd matras. Dan vertelt trots dat hij zijn instrumenten en apparatuur allemaal kan opbergen zonder ruimte te hoeven inleveren. ‘Kijk, daar, dat bed,’ wijst hij. ‘Daaronder leg ik mijn gitaar: in een kist natuurlijk.’ De camper lijkt me een krappe ruimte om in te leven, maar Dan geeft aan dat hij dat ook niet van plan is. ‘Ik kom hier, hoop ik, alleen om te eten en slapen.’
Wanneer ik vertrek, grapt Dan nog even of ik mee wil naar Spanje. Hij heeft me nog nooit muziek horen maken maar ziet het duidelijk zitten. Hoewel de zigeuner in mij gillend ja roept, schud ik lachend mijn hoofd. Ik zie mezelf al blozen naast een stuntelende man van middelbare leeftijd. ‘Ik ben nog niet klaar voor Benidorm,’ dramatiseer ik, ‘en als ik het echt zou willen, zou ik het waarschijnlijk toch niet durven.’
In de bus naar huis vraag ik me af of deze man ooit gaat rondkomen van optredens in een Spaans strandstadje. Hij had al een paar optredens geregeld, zei hij. Zouden de mensen daar gewoon minder kritisch zijn? Ik vraag me af hoe hij aan die optredens komt.
In zijn advertentie op Marktplaats verwijst Dan naar een filmpje op YouTube en al gauw kom ik erachter dat hij een heel kanaal heeft. Na het zien van zijn demo ben ik een beetje gedesillusioneerd. Zijn filmpjes hebben iets weg van een goedkope kermis, chaotisch, slordig, vol schreeuwende kleurlampen. De show heeft een hoog karaokegehalte. Hij is wel muzikant maar treedt niet op zonder volledige installatie. Oftewel: de man en zijn voorgeprogrammeerde keyboard gaan op reis. De snerpende MIDI-files overschreeuwen hem. Zijn stem is in geen enkel nummer toonvast en hoewel hij muziek maakt, lijkt hij vooral muzikant te willen zijn.
Dit is inmiddels alweer een jaar geleden. Ik ben benieuwd hoe het is afgelopen en besluit Dan een bericht te sturen. Hij treedt, naar eigen zeggen, nog steeds op voor vakantiegangers in Benidorm en lijkt er zijn draai te hebben gevonden. Hij vertelt over de promenade en de zon. Als ik de foto’s en zijn woorden moet geloven, is hij gelukkig in Spanje. Hoewel ik hier in Nederland lekker kritiek blijf hebben over de kwaliteit van zijn muziek, heeft hij in ieder geval het lef gehad om zijn droom achterna te gaan.
Paula Lina ('89) is een freelance journalist en muzikant. In taal en geluid drukt zij zich uit.
Charlotte Peys is cultuurwetenschapper en illustrator en woont en werkt in Gent (België). Haar werk is steeds gebaseerd op observatie en onderzoek. Ze illustreert om te onthouden, te verzamelen, te vertellen, te ordenen en te onderzoeken.
