Foto: privécollectie Ava Mees List
We ontwaken in Marseille. Het licht weerspiegelende plafond staart me aan bij het ontsluimeren. Waar ben ik ook al weer? Oh ja. Ik ben op het lumineuze idee gekomen om in februari op vakantie te gaan. Niet naar een zonnig oord, nee, naar de Rivièra. Inderdaad een vakantiebestemming – namelijk in de zomer. We doen de luiken open: het regent. Vandaag zullen we onze reis vervolgen. Met onze grijze Volvo (type stationwagon circa 1989) zullen we alle oorden aandoen; St. Tropez, Cannes, Nice, Monte Carlo, Ventimiglia, ze komen allemaal aan bod.
Regen, dus. Visioenen van stralende zon, cabrio’s, Thelma and Louise, de prinses van Monaco, een dartelende Brigitte Bardot, hagelwitte stranden en een helblauwe zee komen voorbij. Ik doe mijn tas open. Ik zal me vandaag door niets laten weerhouden. Glitterjurk, hoge hakken, knalrode Chanel lippenstift, een zijden sjaal om het hoofd en een grote zonnebril zullen vandaag mijn persona omhullen, vergezeld door een warme nertsbontjas. Mijn chauffeur, reismaatje en beste vriend kijkt me met een scheef oog aan. Mees, heb je wel naar buiten gekeken? Heb je enig idee wat voor weer het is?
Aan mijn rechterzijde, door het beslagen raam, werpen de golven zich tegen de rotsen. Hier, in dit betoverende landschap, is ze ter aarde gestort, en ik moet aldoor aan haar denken. De filmster, getrouwd met een prins. Haar naam, Gracia, doet de streek geen eer aan. Hier is het prachtig, maar grillig. Haar dood staat in de stenen gegrift. Ze was de droom van elk meisje: Hitchcock maakte een film met haar in de hoofdrol, tegenover Cary Grant. In de film ‘To Catch a Thief’ reed ze gracieus langs de straalblauwe zee. Niets kon haar tegenhouden, maar in het echte leven reed ze zich langs dezelfde weg te pletter. Vergezeld met haar dochter kreeg ze een beroerte, en niets kon haar nog redden. Ze verloor de macht over het stuur, vloog over het gebergte. Ze stierf, zonder nog bij bewustzijn te zijn geweest. Haar dochter, met een paar schrammen, kon het verhaal navertellen.
We rijden door Cannes. Het ene toeristische restaurant na het andere gaat aan ons voorbij, en niets geeft blijk van de glorie die zich hier afspeelt tijdens het filmfestival. Is het dan enkel die ene rode loper die het verschil maakt? De paparazzi, de sterren, het spektakel? Ik kijk nog eens naar rechts. De zee is immer blauw, groen, een beetje grijs. De zeilboten dobberen zonder doel in de jachthaven. Op het bord worden de vrije parkeerplaatsen aangegeven. 500 plaatsen beschikbaar. 250 plaatsen beschikbaar. 125 plaatsen beschikbaar. Overal ronde getallen, er is hier geen hond. We rijden door.
Ik moet plassen, en we stoppen. Langs de weg, verhuld door een klip, staat een caravan. Naast de caravan wordt een klein cafeetje aan de wijde wereld getoond met behulp van een krijtbord. Elke dag open, ook in de winter! Het werd tijd ook, want behalve toiletbehoeften begint ook de maag te knorren. “Bonjour madame. Deux baguettes avec merguez, un coca, un sprite. Avez-vous une toilette?” De vrouw des huizes kijkt me aan, en schudt met haar hoofd. Nee lieverd, hier is geen stromend water, en dus geen plee. De schrik staat in mijn ogen, maar ik wil me niet laten kennen. Daar zit ik dan, volledig opgedoft, door niets dan een dekzeil beschermd van de druilerige buitenwereld, met een volle blaas. Ik glimlach, en drink de Sprite gestaag, met voorzichtige slokjes.
Drie uur (en een wildplasavontuur) later rijden we San Remo binnen. De palmbomen staan fier in de loeiharde wind, zoals ik het alleen heb gezien op beelden van orkanen. Overal is politie. Wat is er toch aan de hand, vragen we ons af? Voor we het weten, rijden we langs een rode loper. De paparazzi schaart zich voor een theater, de camera’s staan paraat. Wij draaien ons 180 graden om. Hier gebeurt iets. We stoppen uitgeput bij een hotel, en de portier begroet ons als koningen. Welkom op het Festival San Remo! Zijn jullie hier ook voor de festiviteiten? Ik kijk mijn makker aan. “Tuurlijk!”, zeggen we, “Een kamer voor twee, alsjeblieft”. Ik stift mijn lippen nog een keer rood. Vanavond zullen we niet vroeg slapen.
