Sanne
Het zag er veelbelovend uit: een getalenteerde vrouwelijke regisseur (Andrea Arnold) die nu eens niet Keira Knightley had gecast voor een vormelijk kostuumdrama vol korsetten en ingehouden verzuchtingen, maar jonge, onbekende acteurs en het woeste Engelse landschap in een hoofdrol.
De jonge acteurs leveren een indrukwekkende prestatie met de minimale dialogen. Hoewel hun interactie vooral bestaat uit achter elkaar aan rennen door de modder en seksueel geladen blikken uitwisselen, zijn ze buitengewoon geloofwaardig. De kostuums vond ik erg mooi: geen museumstukken, maar gekreukelde kleding in gedekte tinten die hen doet opgaan in het landschap.
Helaas sloeg bij mij halverwege de verveling toe. De talloze tussenshots van dode bomen en verdorde heideplanten werden me te veel. Ook was mijn sympathie voor de hoofdpersoon volledig verdwenen. Nadat een oudere en inmiddels rijke en succesvolle Heathcliff terugkeert naar de boerderij om de ongelukkig getrouwde Cathy terug te winnen, wordt vooral veel ‘Heathcliff!’ en ‘Cathy!’ geschreeuwd. Ook slaat Heathcliff een aantal keer met zijn hoofd tegen een muur en mishandelt hij wat honden. Dodelijk saai. Ik was oprecht blij toen Cathy eindelijk doodging. Wat een vermoeiende mensen.
Stephane
Emily Brönte's Wuthering Heights past voor mij in hetzelfde rijtje als Pride and Prejudice en Jane Eyre. Ik had het voor elkaar gekregen tot nu toe geen van deze boeken te lezen en geen enkele verfilming te zien. Omdat het ‘klassiekers’ zijn, heb ik af en toe gedacht daar verandering in te moeten brengen, maar liever stelde ik het uit. Kostuumdrama’s, dacht ik, komen het best tot z’n recht als je oud en wijs bent. Dan pas begrijp je de zielenroerselen van de in extravagante kostuums gehesen acteurs echt. Maar goed, nu heb ik Wuthering Heights dus toch gezien. En hoewel ik nog niet oud en wijs ben, viel het me alleszins mee.
Kostuumdrama’s zijn vaak gefilmd in statische kaders. Acteurs staan altijd een beetje stijfjes rechtop en er wordt ontzettend veel aandacht besteed aan de decors en pruiken. Zo niet met Andrea Arnold, die hiervoor het fantastische, rauwe Fish Tank maakte. Ze heeft duidelijk haar eigen stijl toegepast: handheld camerawerk, niet te netjes gefilmd en een bijna vierkant 4:3-kader. Die keuzes werken goed. Het Engelse platteland was nog nooit zo vies, modderig en koud.
Emma
Kun je op basis van de verfilming besluiten dat een klassiek boek als Wuthering Heights niet deugt? Wat mij betreft is er iets fundamenteel mis met een film die draait om een tragische liefde tussen twee mensen die je al na de eerste tien minuten het liefst in hun graf ziet liggen – samen, dat dan weer wel. En dan moet je nog twee uur.
Mooie beelden of niet, ik vond dat ook dit kostuumdrama er te veel een handje van had om ‘het leven van de gewone man in het verleden’ ontzettend banaal, vuig en vies te maken. Gesprekken worden geschreeuwd, korsetten hardhandig ingesnoerd, dieren mishandeld en elkaar het hoofd inslaan gebeurt met grote dronkemansgebaren. En kotsen doe je over de heg, neuken op het veld.
Ik begrijp dat het een moeilijke tijd was, waarin warm water en lekker eten wat schaarser waren dan nu, maar of iedereen ook constant Super Onaardig tegen elkaar deed? Wat mij betreft luidt de samenvatting als volgt: Heathcliff het negerkind wordt na ongastvrije ontvangst binnen blanke familie vanaf zijn eerste wasbeurt flink te grazen genomen en in de rest van de film nog een keer of zes in elkaar getrapt. En ik vond dat niet erg.
