8 mails. 5 prioritair.
Geen gedichten meer, maar zones.
If this house is full of terrorist, I go in with big gun and say no to terrorism.
In mijn eerste koortsdroom gaat een naakte Nadezhda Tolokonnikova op bezoek bij Žižek.
In mijn tweede koortsdroom wordt er geneukt, porno-achtig en schools.
De seks leidt tot een kind dat geregeld gevraagd wordt voor opiniestukken.
Nog steeds niet ontmaskerd loop ik zo je woonkamer binnen.
Verlaat je huis, omarm de transit!
Smart Logistics. Möma. Versteijnen Logistics. Voltrans. Optimum Solution.
Ok, ik wandel de België binnen.
MDMA toonde mij een ellendige toekomst zonder vlammen.
Ik hou zoveel van mijn mannelijke vrienden, en wil dat ze dit weten.
Volkomen zichtbaar, perfect individueel.
Spanning, humor en dierenplezier.
Een nieuwe leegte kondigt zich beleefd aan.
Geen mails meer, geen gemiste oproepen.
Shhhhhhhhhhhhhhhhh, der Feind hört mit.
Het is 2015. Het is 2015. Het is 2015. Het is 2015. Het is 2015. Het is 2015. Het is 2015.
Daarna is het 2016, en na 2016 is het 2017, en na 2017 is het 2018. Dan niets meer.
Een onoverbrugbare echo weergalmt door je lokale winkelstraat.
Daarna is het 2019 en ben jij nog steeds dood.
Er is altijd wel iets, en dan nog iets.
De politieke, economische, culturele en sociale situatie in België.
Mijn land is een gematigd land.
Buitenlandje, binnenlandje.
Straight guilt. White guilt. Male guilt. Guilt guilt.
Mijn land is een panisch fysiek opwindend gematigd land.
Dit is de droom!
Ervoor zorgen dat grote groepen invloedrijke figuren je dood een leven lang betreuren.
Dit is mijn poëtica.
Iedereen en alles leren liefhebben.
Dit is de droom!
Ik open mijn theoretisch rugzakje.
Ik jaag het goedje letterlijk door mijn neus.
Ik sluit het theoretisch rugzakje.
Raak nu je rekening naar keuze aan.
Wat denk je?
1 mailtje, Facebook, 1 mailtje, Facebook, 1 mailtje, Facebook, 1 mailtje, Facebook.
Ik word ontvangen in het ritme waarvan ik niet wist dat het me ontbrak.
Mijn data is veiligachtig.
Mijn data is inert.
Nee, wacht.
Snelheid doet ons goed.
Ik hou van snelheid.
Snel verliefd worden.
Snel klaarkomen.
Snel overgaan tot betalen.
Snel overgaan tot communicatie met nieuwe mensen.
Ik word wakker, schrijf desondanks een gedicht.
Ik steek in dit gedicht een x, een y en een z.
Ik hoop hiermee uitgenodigd te worden door iemand met invloed.
Geen Eurolines meer, geen toekomst.
Hoezo ‘cynisch’?
Ik voel me dom en log en een copy cat van mijn vrienden, die ook poëzie schrijven.
Ik weet het wel, ik kan mij en mijn varianten fêteren.
Ik wil gemeenschap, en toch winnen.
“Gewoon om te weten hoe het in de mond ligt” schrijven, gewoon om te weten hoe.
Het einde zoeken van mijn stad, waarachter ik iets groens vermoed.
Meer stad vinden.
Drugs nemen.
Mijn mannelijkheid vieren.
Formuleren, ademhalen.
Weigeren en woedend zijn.
Nog steeds uitgelachen worden.
Een baken verzetten.
In een literatuur.
Op een werkplek.
In een privé-leven.
In mijn privé-leven.
Het vluchtige belichamen, het vaste discursief.
Eindelijk grondig ziek worden.
Toch maakt niets nog impact.
Duizend dialecten van de politieke leugen en ik ben naakt.
En ik ben sterk.
Ik ben de zoon van mijn vader.
Ik ben de zoon van mijn moeder.
Het is midden oktober 2015 en het stormt enigszins.
Donderdag 15 oktober 2015.
15/10/15 ; 18:15.
Binnenkort is het winter.
Maar wat stelt dat nog voor?
Allesomvattende poëzie?
Terugkeer van het discursieve, inclusieve epische gedicht in België?
Hehe, graag.
Arno Van Vlierberghe (1990) werd geboren in Brussel en studeerde in Gent. Hij publiceerde poëzie in Het Liegend Konijn, DW B en op Samplekanon.
Lasse Wandschneider werkt als illustrator en striptekenaar in Berlijn. Sinds zijn jaar op de academie in Breda kan hij ook plaatjes maken bij Nederlandse teksten.
