Amsterdam loopt ervan over, het type 'grafisch ontwerper'. Ze doen iets met media of draaien wel eens plaatjes, ze hebben de goeie sneakers aan en geloven in hun eigen praatjes. Mijn verovering was ook grafisch ontwerper, net iets te hip, net iets te oud, net teveel alfa-man. Precies het soort klootzak waar meisjes zoals ik geen nee tegen kunnen zeggen.
Die klootzak-factor is iets onbeschrijfelijks. We willen allemaal een lieve jongen die interesse toont en ons goed behandelt. Ja, op de lange termijn. Maar op de korte termijn ziet zo’n grafisch ontwerper, net iets te lekker en net iets te onbereikbaar, er uit als een goed alternatief. Dat verandert het hele spelletje natuurlijk volkomen. Het paringsritueel wordt een machtsverhouding.
Dit type moet namelijk gevleid worden, zonder dat je te gewillig bent. Dit komt vaak neer op een namedropping-wedstrijd, of op een andere manier doen alsof je te cool bent voor elkaar. Dit is een subtiel spelletje, waar ik weinig geduld voor heb. Helemaal niet als ik een paar bier verder ben. Ik heb geen idee hoe ik de mijne nou uiteindelijk geregeld heb, ik zou graag zeggen dat het geraffineerd gebeurd is. Volgens mij kwam het eerder neer op een paar gedeelde lijntjes coke in de wc en een onverbloemde fysieke aantrekkingskracht. In wat ik me ervan herinner had hij me nog het liefst over zijn schouder gegooid en naar zijn grot meegesleurd.
Illustratie: Irene Wiersma
Eenmaal daar aangekomen hadden we allebei niets meer aan tof doen. Grappig, hoe seks mensen ontdoet van hun franjes. Je hebt zin in elkaar, of niet, maar het heeft niet veel nut om te doen alsof. In dit geval was het geen teleurstelling. De testosteron stroomde uit zijn baardstoppels, er was zeker sprake van de hoeken van de kamer. Ik heb zijn buren die nacht uit hun slaap gehouden. Maar hoe verder we vorderden, hoe duidelijker het werd dat deze seksuele agressie niet tegen mij gericht was, maar tegen hemzelf.
Het enige dat hij probeerde te doen, was mij zodanig opfokken dat ik hem zou berijden als een wild beest. En toen kwam de aap uit de mouw: “Gebruik me dan!” De trotse alfa-man die te cool voor alles was, wilde eigenlijk graag gebruikt worden voor andermans doeleinden. Ik wist niet of ik op dit moment nou moest lachen of heel erg onder de indruk moest zijn. Betekende dit nou dat zijn hele imago een farce was, of dat hij zo mannelijk was dat hij zelfs hiervoor uit durfde te komen?
Ik besloot voor de tweede optie te gaan. Tot nu toe was ik eigenlijk altijd aan de ontvangende kant geweest van dit soort verhoudingen. Het leek me tijd mijn horizon te verruimen. En dus vertrokken mijn vingers langzaam naar regionen waar ze normaal niet zo snel zouden verkeren.
Want wat is nou eigenlijk mannelijk? Voor de meeste mannen die ik heb gekend ligt dit juist in de actieve rol: het nemen in plaats van genomen worden. Maar hier lag mijn grafisch ontwerper, in al zijn glorie, als een soort Matthew McConaughey in een Dolce & Gabbana-reclame. Hij bewees het tegendeel.
Dit opende de deur naar een geheel nieuw machtsspelletje, met ruimte voor creatieve inbreng. Ik had nooit echt nagedacht over alle opties die dit met zich mee zou brengen. De seks was, op zijn mildst gezegd, onconventioneel. Maar nergens had ik het idee dat dit mij minder vrouwelijk maakte, of hem minder mannelijk. Achteraf was hij daar zelf alleen wat minder zeker over. Na de postcoïtale peuk begon hij zichzelf meteen in te dekken: wauw, dat had hij nog nooit eerder gedaan. Echt waar. Dat moest wel aan mij liggen, ik had iets in hem losgemaakt.
Ik geloofde er niets van. Dit keer hoefde ik niet over mijn reactie na te denken. Achteraf doen alsof je neus bloedt, dat had ik van een vrouw ook laf gevonden. Niet het feit dat hij genomen wou worden, maar het feit dat hij zich daarvoor verontschuldigde, maakte hem voor mij een mietje.
Niet dat ik daar heel erg mee zat overigens. We hebben nog vaak, tot wederzijds genoegen, met elkaar afgesproken.
