Asset 14

Kankerkapot

Op station Almere Poort waait het zoals gewoonlijk harder dan in de rest van het land. Het treinstation ligt in een soort niemandsland, waar rioolbuizen zijn opgestapeld in verzakkende zandgrond. Afgezien van af en toe een strook gitzwarte busbaan, wordt het braakliggende land door niets onderbroken, niets zo ver de blik reikt tot BOINK de kaarsrecht afgesneden etagebouw weer begint. De enige beschutte plek op het station is het glazen wachthok. Onder een van de bankjes daar ligt een flinke plas spuug. Spuug van herhaaldelijk en diep uit de keel op de grond tuffen. Dikke rochels.

Ik zit nog maar amper als twee identieke jochies binnenkomen, beiden maximaal dertien. Het enige verschil is hun formaat en, bij nader inzien, ook hun huidstructuur. De één is groot, ietwat gezet en de kleine heeft heel veel felrode pukkeltjes. Allebei dragen ze een zwarte slaapzakjas met capuchon, een ruimzittende spijkerbroek en zwarte sportschoenen. Ze groeten me allervriendelijkst en struikelen dan haast over de plas spuug.

“Woejoooo. Is dit van Aaron?” De kleinste maakt een wappergebaar met zijn hand, wat ik als het uitbeelden van ‘linke soep’ zou uitleggen, maar wat bij dertienjarigen tegenwoordig blijkbaar ‘kankerkapot’ betekent.

“Wie kan d’r nou zóveel spugen?” Even kijken ze naar mij. Ik trek mijn onderkaak in de ‘al sla je me dood’-pose, wat bij dertienjarigen tegenwoordig hopelijk ongeveer hetzelfde betekent.

“Aaron is helemaal niet buiten geweest in de eerste pauze, dus het kan neverniet van hem zijn. Ik zweer het je.” De grote heeft een stem die past bij de coolste helft van een vriendschap: diep en achteloos stoer.

“Hoeveel zal ik draaien?”, De kleine klauwt voorzichtig door het boterhamzakje.

“Lekker kankerdik. ’t Was toch een vriendenprijsje.” Hij kijkt even schalks opzij, naar mij, en gaat verder. “Vierentwintig gram voor zestig euro, vriendenprijsje of niet? Maar dat deed 'ie alleen maar omdat ie zat te spacen van de pep, dat zegt 'ie zelf.’"

De kleine start de voorbereidingen voor het stickie met zijn tong een beetje naar buiten. Uit zijn slaapzak tovert hij een neongroene grinder en op zijn portemonnee spreidt hij nauwkeurig een lange vloei. Geen wind hier.

“Wat doe je nou zenuwachtig?”, vraagt de grote. “Ben je bang voor de docenten, dat je geget wordt? Mij hebben ze al een paar keer geget en één keer mijn moeder gebeld: ‘Ja goedendag mevrouw IJsselgraaf, dit is Judith van het ROC, wij hebben uw zoon met een stickie betrapt vanmiddag!’ Ja hallo, de domme bitch, nou én? Vindt mijn moeder heus niet erg. En wat wil ze doen? Mij vastbinden op mijn slaapkamer? Ik bel gewoon de dealer. Én ik heb een ladder op mijn kamer. Weetjewel.”

De scherpe geur van goedkope wiet voert me meteen terug naar de vorige helft van mijn leven. Naar het pinhokje van de ABN-AMRO bank. Naar het betonnen trappenhuis van de parkeergarage naast het stadshart van Doetinchem (ja, Doetinchem. Blowen). Wij hadden geen huisdealer die de wiet rechtstreeks aan je voeteneinde afleverde; wij moesten eindeloos posten om de hoek van The Diamond tot er iemand langskwam die eruitzag alsof hij best even een tientje White Widow wilde halen (en vooral ouder dan achttien was).

Beeld: Lieke Romeijn.

Ik wil de jongens in het wachthok vragen hoe zij hun blowplekken kiezen, en of ze die plekken dan ook namen geven. Het trappenhuis van ‘onze’ parkeergarage heette bijvoorbeeld T.R.E.N.T., waarvan ik de volledige betekenis vergeten ben maar die ‘R’ kan voor niets anders dan Relaxed staan. We waren zestien en zetten het halletje op vrijwel iedere doordeweekse avond blauw. Blauwgroen. In het weekend was het makkelijker, dan was er altijd wel ergens een zolderkamer buiten het bereik van ouders. Het lijkt ineens nog maar een paar weken geleden dat ik mijn klaslokaal niet meer kon vinden, mijn tas op school liet liggen en apestoned thuiskwam, moederlief passeerde met een gemurmeld ‘ik ben ziek’ en mijn zolderkamerbedje in kroop. Een paar weken geleden nog maar dat ik de beste tipjes van iedereen rolde en de wiet perfect klein kon kruimelen (want draaien kon ik niet). Het lijkt nog maar zó weinig weken geleden, dat ik uit gewoonte bijna mijn hand naar de jongen uitsteek om het wiet-tabakmengsel in te verzamelen, om hem het jointje op te laten draaien. Eigenlijk verwacht ik zelfs een van de eerste hijsen, want zo hoort dat als je je samen afzondert en stickies draait. Maar het is plots weer 2014 en de jochies duiken vlug in hun capuchons als er tegelijk met de wind van de openslaande deur ook meer forenzen het hokje binnenstromen.

“Tot ziens mevrouw”, knikt de grote.

“Dag”, zegt de kleine.

In 2014 hoor ik toch meer bij de forenzen. Ik heb een bruine leren tas. Er zitten zelfgesmeerde boterhammen in, en een krant en een boek.

Mail

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers