Asset 14

We zijn allemaal koningen en lakeien

Koningen van de dansvloer 2

 

Willem-Alexander werpt wc-pot, kopte de NOS in april 2012. Ja, ik hoor je denken: 'Belachelijk, al is het een spel uit grootmoeders tijd en traditie, dan nog hoeven we niet direct aan die idioterie mee te doen.'

Dan geef ik je gelijk: dat koninkje-spelen is hopeloos uit de tijd. Premier Rutte heeft wat mij betreft alles in huis om een even goede wc-potwerper te zijn. Vroeger hadden koningen nog iets dat ze een meerwaarde gaf: ze waren de stamoudste, konden als enige lezen of zwaardvechten. Karel de Grote was extreem groot, Filips de Schone goed gewassen, Johanna de waanzinige was waanzinnig, Hendrik de Achtste had net zijn achtste vrouw vermoord, Lodewijk de Zonnekoning dacht dat hij het centrum van het universum was: ieder had zo zijn talentjes. Nu is er niets dat een koning meer bijzonder maakt dan een doorsnee rijke man.

 

Maar Nederland lijkt het niet met mij eens. ‘Wij staan hier al vanaf zeven uur ’s ochtends,’ zegt een man op het journaal verkleed als Zaans meisje met een pruik van pippi-langkousvlechten. ‘U wilt niets missen van het koninklijk paar?’ vraagt de verslaggever.

‘Geen moment! Is toch magisch?!’ klinkt het tussen tompouce en bier door.

 

De populariteit van onze koning hangt als Peijnenburg aan een draadje sinds een aantal schandalen: terwijl wij thuiszaten op corona-advies van de regering, ging hij op vakantie naar Griekenland. Ook kocht hij een tweede speedboot van belastinggeld en zei hij over de gouden koets, na kritiek over de slavernijhistorie van het ding, dat 'Nederland er nog niet klaar voor' was. Maar nog steeds heeft meer dan de helft van het land vertrouwen in de monarchie. Maxima is de populairste royal met 60% steun, gravinfluencer Eloïse van Oranje heeft 300k socialmediavolgers en Amalia heeft een biografie in de bestseller top 10.

 

Wat maakt iemand koninklijk? Waarom spreken we de één aan met ‘gozerwijffie’ en de ander met ‘majesteit’? Waarom is een lintje waardevoller als het door een koning opgespeld wordt? Op basis waarvan mag de koning een speech houden op 4 mei en de stamgast van het café niet? Onze hoogheden steken niet echt boven het 'gewone' volk uit in kracht, slimheid, of desnoods gekte. Willem heet Alexander en niet Willem de Grote, de Welsprekende, de Briljantschakende, de Goedtapdansende. Sterker nog, ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of talent kunnen betrappen. Maar duizenden stemgerechtigde mensen zetten oranje klompen op hun hoofd ter ere van ze, spuiten hun hond peenrood, sturen tekeningen, drukken portretten op cupcakes.. Maar waaróm doen we dat? Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?

Ik denk aan de woorden van de man op het journaal die al zes uur achter een dranghek stond om het koningspaar te zien: ‘Is toch magisch?’ Dat is het, denk ik, we verlangen naar een sprookje. Mensen willen bewonderd worden, maar mensen willen ook bewonderen. We zijn allemaal koningen maar ook allemaal lakeien. Behalve ik, neem ik me voor, ik ben tenslotte republikein.

Dit weekend sta ik in de stopera en kijk ineens naar mijn handen. Ze klappen uitbundig, ik hoor mezelf gillen, ik ben zelfs gaan staan. Op een podium voor me staan figuren met kronen, scepters en tiara’s. Verder klap ik nog voor prinsen, hertogen, koningen, edelen, ik klap zelfs voor bedienden. Ze doen plié’s, lifts, spagaten, grand battements, sprongen en balansen. In balletvoorstelling Raymonda heet de royale sjeik die ik sta te aanbidden Young Gyu Choi. Net als Raymonda ben ik helemaal verliefd, ik heb voor hem in de rij gestaan, uren van te voren. Ik wil geen moment missen. Is toch magisch?

Alles wat deze dansers doen, is van een buitenaardse hoogheid, majestueusheid, koninklijkheid. Wat moeiteloos oogt, is uiterste spiercontrole. Elk lichaam is gebeeldhouwd met kadaverdiscipline. Achter iedere beweging zit jaren van training in TL-licht van studio’s, elke keer hetzelfde melodietje. Een leven van eelt op tenen, stramme pezen, koolhydraten, nul tompoucen, kritische blikken, opvolgers die azen op je plek.

Deze mensen zijn koningen. Ze betalen belasting, ze hebben er keihard voor gewerkt, zullen het goed doen in de internationale betrekkingen, en hebben het veel te druk voor speedboten, steekpenningen en gravinfluencen.

Als we dan zo graag een koning willen, waarom kiezen dan niet voor de koningen van de dansvloer?

 

 

Bit

Je waadt traag in middelmaat maar kan hier niet staan

De kroeg is tochtig. Er worden rake observaties uitgedeeld
Je kent de klappen

de klappen van het vee zoals het vee de herdershond

pas op voor de herdershond

Voeg je in het span

Stapvoets

Nou niet galopperen hou het binnen

Een man slaat iets ondubbelzinnigs plat op schuimkragen van bier

de menner zegt ‘lach’ en ze lachen we zijn hier om te lachen, lastdier

stapvoets

Maar als ik wil lachen zit er ijzer in mijn mond

het klikt tegen gehemelte en grijns

legt slagbomen over mijn tong, houdt mijn wangen aangelijnd

Elke poging tot een grimas spant mij strakker aan

Er wordt gelachen, er wordt geklapt

Ik draag een bit

Ik proef metaal

 

Mail

Marthe van Bronkhorst schrijft, acteert en werkt als psycholoog. Ze woonde een tijd in Amerika, sloot zich aan bij een kungfuschool, een poëziegroep, ontsnapte aan een rijdend circus en schrijft nu verhalen voor Red Pers, Digressions en El Hizjra. // marthe.van.bronkhorst@hardhoofd.com

Hanneke Rozemuller (1998) is een illustrator die zich bezighoudt met de mysteries van het leven: psychologie, religie, liefde, nostalgie, filosofie. Absurdisme, disconnectie en het terugvinden van jezelf zijn grote interesses. Hier en daar gewapend met een randje humor om volledig opstijgen en wegzweven te voorkomen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Vraag het niet: De Revalidanten

Vraag het niet

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!