Nieuwe mediakunst. Kunst met internet. Er worden vaak de meest geniale dingen bedacht, maar je ontkomt er niet aan met al die online experimenten: er is weinig wat je in je handen kunt houden.
Wie ooit het NIMK heeft bezocht kan zich er misschien iets bij voorstellen; zaal na zaal vol abstracte concepten en prikkelende ideeën, maar geen standbeelden, geen schilderijen. Tsja, het internet blijft ook maar een beetje in de lucht hangen.
Het online kunstwerk ‘We Feel Fine’ maakt van die vluchtigheid juist zijn kracht. Je gevoelens kun je immers ook niet aanraken, hoe concreet ze ook zijn.
‘We Feel Fine, an exploration of humane motion in six movements’ verzamelt die emoties. Via een data-aggregatie systeem wordt het internet automatisch iedere tien minuten afgezocht om menselijke gevoelens uit blogs te plukken. Het systeem scant posts op de woorden ‘I am feeling’ of ‘I feel’ en slaat dan de rest van de bijbehorende zin op. Die zinnen worden dan weer op allerlei ingewikkelde manieren gecodeerd en ingedeeld, om te garanderen dat jij urenlang op de website kunt blijven aanklooien.
Dit alles wordt weergegeven in een van de mooiste data-visualisaties die ik ooit ben tegengekomen. Het doet denken aan die ene geniale Sony reclame, met die stuiterballetjes. Behalve dat wij nu de stuiterballetjes zijn.
Je blijft klikken in de totale chaos op zoek naar pareltjes. Daarnaast hebben de makers zes verschillende manieren, of ‘movements’ bedacht om de data te ordenen. Madness, Murmurs, Montage, Mobs, Metrics and Mounds, alsof het een symfonie van data is in zes delen. De makers noemen ‘We Feel Fine’ an artwork authored by everyone. Een soort crowdsourcing-kunst op gigantische schaal. Tegelijkertijd klein, individueel, en ontzettend banaal.
Mij overweldigt het altijd een beetje. Al die kleine deeltjes. Mensen, met allemaal gevoelens die blijven rondzoemen op het internet. Je kunt op ze klikken, maar je kunt ze nooit aanraken. Kunst met internet, mooi.
