tickets
Asset 14

The Karl Code

Meredith belandde op het openingsfeestje van een nieuwe Karl Lagerfeld-winkel en deed alsof ze er thuis hoorde.

Op mijn tiende kocht ik voor het eerst de Britse Vogue. Ik legde al mijn zakgeld neer voor die dikke vette September issue, en verstopte me dagenlang achter de glimmende advertenties. Het was het perfecte tegengif voor de grijze nieuwbouwwijk in Brabant waar ik kapot ging van de verveling. Ik zat achter in de klas in een dikke capuchontrui, tussen mensen die net zo goed een andere taal hadden kunnen spreken. Eenmaal thuis plakte ik de muren van mijn slaapkamer vol met dromen van Miuccia Prada, Karl Lagerfeld, Balenciaga en Bottega Veneta. Ik wist het zeker, zo zou de wereld er eigenlijk uit moeten zien, en ik zou daar later deel van uitmaken. Mijn heupen en mijn neus maakten mij echter, tot mijn grote verdriet, duidelijk dat een carrière als model niet voor me was weggelegd.

Foto: Thomas Vandenhecke

Toen ik dus vorige maand via een vriendin een uitnodiging kreeg om aanwezig te zijn bij de opening van de nieuwe winkel van Karl Lagerfeld was ik in gelijke mate opgewonden en nerveus. Het is mijn jeugddroom en mijn nachtmerrie. Een gedeelte van de aantrekkingskracht van de modewereld is namelijk zijn exclusiviteit. Ik heb me altijd goed in die quote van Groucho Marx kunnen vinden: "I don’t want to belong to any club that will accept me as a member."

Ik stelde mezelf voor hoe ik omringd zou zijn door graatmagere modellen en de mode-elite van Amsterdam, en kon me alleen maar opgetrokken wenkbrauwen en gefluisterde opmerkingen inbeelden. Ik zou de persoon zijn die struikelt, andermans champagne omstoot en door iedereen herkend wordt als indringer. Ik probeerde mezelf te kalmeren. Waarschijnlijk is dat openingsfeestje toch niet zo mooi als het eruit ziet van een afstand, waarschijnlijk zie je buiten de kaders van de foto ineens de constructie van het geheel. Net zoals modellen die in het echt helemaal niet zo knap zijn, en namaak-designertassen, waarvan je dichtbij ineens ziet dat er 'Louis Vulton' staat.

Maar hoe ik ook probeerde te doen alsof dit feestje echt niet zoveel voorstelde, ik had geen zin om me te hullen in een laag van verzuurd sarcasme. Geforceerde afstandelijkheid is zo mogelijk nog irritanter dan zelf op je bek gaan. Ik haalde mijn gereedschapskist tevoorschijn en schraapte mijn moed uit mijn tenen. Bluffen dan maar. Mijn haar werd getoupeerd en mijn eyeliner werd met chirurgische precisie aangebracht. Mijn gehele gewicht werd opgevangen door een paar vierkante centimeter plateauzool. Dit alles niet eens als statement, maar om niet uit de toon te vallen. Eenmaal gearriveerd was ik dan ook intens opgelucht toen het iemand anders was die een glas champagne omstootte.

Foto: Thomas Vandenhecke

Ik kwam een stylist tegen die ik kende uit het Amsterdamse uitgaansleven. “Hey schat wat zie je er praaaaachtig uit!” Ik vroeg hem wat hij van de collectie vond en hij draaide zich lachend om: “Mehhhhhhh.” Ik was verbaasd. Too cool for Karl. Kan dat überhaupt?

Het lijkt mij in ieder geval onmogelijk om ironisch te doen over iemand als Karl Lagerfeld. Niet alleen omdat dit een man is die de heldenstatus al decennia geleden heeft bereikt in de modewereld, maar ook omdat hij de ironie rondom zijn imago zelf al volledig heeft toegeëigend. Zijn stijl is zo iconisch dat iedereen hem na zou kunnen tekenen, waar hij dan weer als een eindeloos Droste-effect mee speelt. Karl de man, Karl het merk, Karl als signifier van Karl de signified, Karlisms, Karlouflage, en cartoonpoppetjes van Karl. In de goodie bag die wij Uitgenodigden ontvingen zat een boordje met een broche zoals hij ze zelf draagt. Hij melkt zijn eigen cliché uit, maar zonder enige stijlbreuk en met zo veel humor dat je niet anders kan dan met hem mee lachen. Het zou een gimmick zijn, ware het niet dat de snit van zijn collectie net zo verfijnd is als zijn gevoel voor ironie.

Foto: Thomas Vandenhecke

Eigenlijk was Karls feestje nog mooier dan ik het me had voorgesteld op mijn twaalfde. De cateringmeisjes zagen eruit als een advertentie voor cateringmeisjes, en zweefden rond met dienbladen champagne en fingerfood. Ik durfde de hypergestyleerde aspergecrostini's niet aan te raken; banale zaken zoals het kauwen en verteren van voedsel leken hier zo uitheems als witte sokken in Crocs. Ik verzamelde genoeg moed om de zorgvuldig gepolijste CEO een paar vragen te stellen. Hij was blij met de opening, het feestje was volgens hem volledig “true to the Karl Code”. Ik keek om me heen. Over ieder hoekje, ieder servetje was nagedacht. En iedere oppervlakte was glanzend zwart of van spiegelglas. Ik was bijna bang om te ademen of te bewegen, bang om een vingerafdruk of vetvlek achter te laten. Maar was ik op een feestje? Nou, nee.

Op mijn favoriete feestjes arriveert iedereen prachtig gekleed en gaat de volgende ochtend weg van een ravage die nog mooier is dan toen ze aankwamen. Haar in de war van het dansen, aangeschoten van de champagne. Dit was eerder een geraffineerd ecosysteem, met Karl Lagerfeld als waterpoel waar het dorstig wild zich omheen verzamelde. Het imago van de bekende Nederlanders kreeg cachet door hun naam te verbinden aan het merk, wat weer media-aandacht genereerde voor het modehuis. De bloggers waren blij als ze werden uitgenodigd, het bedrijf was blij dat ze jong, hip en online waren. De media waren weer blij omdat ze uitgebreid de ruimte kregen de prominenten en de paradijsvogels vast te leggen. En onzekere eendjes waren blij dat ze nieuwe onbereikbare dromen aan hun grijze muren konden hangen.

De aanwezige kringen mengden amper, maar ze leefden van elkaars aanwezigheid. Het was hun werk om eruit te zien alsof ze het fantastisch naar hun zin hadden. Het was hun werk om dit het feestje te maken waar iedereen naartoe had gewild. Ze waren mooi, glanzend, ze hadden al een week niet gegeten, ze poseerden met een glas champagne voor de camera, maar Mr. Wix draaide voor niets. Niemand danste.

Foto: Thomas Vandenhecke

Buiten lag een zwarte loper, afgezet met een traditioneel fluwelen koord om Zij Met Uitnodiging te onderscheiden van de gewone wereld. Beneden stond er in de winkel een fotomuur waar de fotografen op gepaste afstand een foto konden maken. “Lachen wou je dat ik deed, hè?” vroeg een Bekend Persoon aan een fotograaf. Hij ging er eens goed voor staan. Het is een vrij idiote gewaarwording om mensen professioneel te zien poseren. Het is een mechanische, onpersoonlijke manier van flirten met niets. Als je erbij staat ziet het er belachelijk uit. Binnen in de pashokjes werd je uitgenodigd om hetzelfde te doen, er waren iPads ingebouwd in de spiegels zodat je je sociale netwerk op Facebook en Twitter jaloers kon maken. Ik had te veel mensen zien poseren om nu nog serieus een selfie te maken. Ik trok snel een duckface.

Langzamerhand kreeg ik het visuele equivalent van suizende oren. Deze glanzende wereld was alles wat ik me er van had voorgesteld, de mensen om me heen waren prachtig, de esthetiek van onze omgeving was jong, strakgetrokken, minimalistisch en had een cohesie die alleen professionele dingenmooimakers van het hoogste niveau konden bereiken. Ik was ondergedompeld in ‘The Karl Code’ en lelijke dingen leken voor een paar uur een onwaarschijnlijkheid. De uitgescheurde pagina’s van de Vogue waren tot leven gekomen en babbelden beleefd over koetjes en kalfjes met me. Maar toch kreeg ik, hoe langer ik er was, een knagend gevoel van desillusie. Het duurde even voordat ik het kon plaatsen.

Ik had verwacht dat de externe wereld lelijk of gekunsteld zou blijken, dat ik me er niet thuis zou voelen, en dat de werkelijkheid niet vergelijkbaar zou zijn met de foto’s en jeugddromen. Dit bleek totaal niet het geval; het was echter mijn interne wereld die niet meedeed met het exterieur waarin ik me begaf. Ik kreeg een zeurderige hoofdpijn van de champagne. Ik probeerde rechtop te staan en niet mijn enkels te breken op de trap. Iedere seconde waarin ik die hakken aanhield was er een te veel. En ik had een vermoeden dat ik niet de enige was. Alleen omdat modellen zwoel kunnen kijken terwijl ze hinkelend een wilgentak nadoen, betekent niet dat ze zich ook daadwerkelijk heel erg comfortabel en sensueel voelen. Dat ik op een uitzonderlijke plek terecht was gekomen in een kokerrok in plaats van capuchontrui, betekende niet dat er iets was veranderd aan de manier waarop ik de wereld, of mezelf ervaar. En daar sta je niet bij stil als je droomt over exotische plekken en onbereikbare schoonheid. Toen ik op mijn twaalfde dagdroomde over hoe alles zou worden, vergat ik er bij stil te staan dat ik het nog steeds zelf zou zijn die het mee zou maken. In mijn droom hadden mijn hakken nooit zoveel pijn gedaan.

-

De glimmende nieuwe winkel van Karl Lagerfeld is te bewonderen in de Hartenstraat 16, te Amsterdam.

Mail

Meredith Greer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! De tickets zijn nu beschikbaar. Lees meer

Kadaver

Kadaver

De koffer staat klaar in de gang. Kennissen hebben ondertussen hun eigen vrienden en de verteller van dit verhaal vraagt zich af of het konijn vandaag al gegeten heeft. Een verhaal van Claartje Chajes over vriendschap en verder gaan. Lees meer

TIP: Tien verloren ballonnen

Tien verloren ballonnen

Het mooiste en tegelijk meest hartverscheurende wat Jan de afgelopen tijd zag. "Het is tien keer dezelfde levensles, die met een aan mishandeling grenzende regelmaat wordt herhaald: eerst wordt het allemaal alleen maar minder, en daarna komt aan alles ook nog eens een einde." Lees meer

Alles vijf sterren: 20

Kleine dansjes op volle perrons

Deze week worden we blij van een podcast over filmsterren uit de vorige eeuw, de muziek van Carly Rae Jepsen en een blog vol wijsheid. Lees meer

Hard//talk: Collectieve empathie

Collectieve empathie reikt verder dan Nederlandse grenzen

Terwijl het coronavirus voornamelijk in China om zich heen grijpt, hoopt Jihane Chaara dat onze houding tegenover iedereen die wel door het virus wordt getroffen, verandert. Lees meer

Glory hole

Glory hole

In een openbaar toilet op de luchthaven van San Francisco zit een gat in de muur. Zachtjes zoemt een camera, een lens is zichtbaar, iemand haalt zachtjes zijn neus op. De geluiden onthullen iemand die geconcentreerd iets in beeld wil brengen. Lees meer

Tip: Doe het op een driekwartsmaat

Doe het op een driekwartsmaat

Marte Hoogenboom leed onder haar luiheid. Tot ze haar gevoel voor ritme terugvond in de wals. Een tip om te leven in driekwartsmaat. Lees meer

 Vleeskippen leggen geen windeieren

Vleeskippen leggen geen windeieren

Eet toch eens wat minder vlees, zegt de Nederlandse overheid. Schep nog eens op, roept de EU daar harder overheen. Lees meer

Alles vijf sterren 4

Laat anderen het voor ons opnemen

Deze week worden we blij van wat anderen voor ons hebben opgenomen: spraakmemo's, zinloze feitjes of een twee jaar durende tocht door de wildernis. Lees meer

Hard//talk: Maak van vrijhandel een milieukwestie (en andersom)

Maak van vrijhandel een milieukwestie (en andersom)

Milieubescherming en economie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Hoog tijd dus dat links en rechts zich aan elkaars onderwerpen gaan wagen. Lees meer

Tip: Praat over je begrafenis 1

Praat over je begrafenis

Emma Stomp wilde als zevenjarige dansen rondom de grafkist van haar overgrootmoeder, maar dat bleek niet de bedoeling. Nu, bijna twintig jaar later, vraagt ze zich af: waarom vieren we de dood niet? Een tip om te praten over je begrafenis. Lees meer

 Enkel de arm der wet is afgezet

Enkel de arm der wet is afgezet

Rueben Millenaar zag met lede ogen het impeachment-proces van Donald Trump aan. Lees meer

 1

Waarom ik vrijwillig mijn verhaal weggeef

Als Jihane Chaara zich ‘feminist’ noemt, geeft ze een stukje van haar autonomie weg. Want wat verstaat haar publiek onder ‘feminist’? Lees meer

Column: Een muur om tegenaan te leunen 1

Een muur om tegenaan te leunen

Tijdens het oppassen wordt Iduna Paalman geconfronteerd met de overbodigheid van haar behulpzame en correcte karakter. Want hulp vragen, en hulp accepteren, is nog niet zo makkelijk. Lees meer

Filmtrialoog: Bombshell

Bombshell

Onze redacteuren togen naar de filmzaal om Bombshell te zien. Een echt feministische film bleek het niet, maar het leverde genoeg stof tot discussie op. Lees meer

Tip: Word (een klein beetje) volwassen

Word (een klein beetje) volwassen

Else Boer heeft na jaren ontdekt dat volwassen zijn niet alleen maar gaat over saaie banen en belastingen. Een beetje volwassenheid is namelijk best prettig. Een tip om te gaan adulten. Lees meer

 Wilt u wat vleermuissoep bij uw broodje aap?

Wilt u wat vleermuissoep bij uw broodje aap?

De ontdekking dat waarschijnlijk vleermuizen achter het nieuwe coronavirus steken, leidde al snel tot wilde speculaties; dat de ziekte het gevolg is van besmette vleermuissoep, bijvoorbeeld. Maar dat lijkt een Chinese variant van een broodje aap. Lees meer

Alles vijf sterren 3

Amusanter dan de eenheidsworst

Deze week worden we blij van lelijke Belgische huizen, muziek die meer is dan alleen achtergrond en een magazine in de vorm van een avontuur. Lees meer

Vacature Chef Kunst 1

Vacature Chef Kunst

Heb jij een uitgesproken visie op de wereld van kunst en cultuur? Misschien geef jij in 2020 dan wel invulling aan de nieuwe, artistieke tak van Hard//hoofd! Lees meer

Vacature Chef Actueel

Vacature Chef Actueel

Heb jij een scherp oog voor essay en opinie, ben je op de hoogte van maatschappelijke discussies en heb je gevoel voor urgentie? Kortom: ben jij onze nieuwe chef Actueel?! Lees meer

 Menselijkheid in de knop gebroken

Menselijkheid in de knop gebroken

Yasmin Veenman ziet menselijkheid in de manier waarop we met bloemen omgaan. Jaloers ziet ze toe hoe zij hun schoonheid met kwetsbaarheid vermengen. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan