Asset 14

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat.

Sommige dingen kun je niet oplossen. Neem paracetamol in water. Telkens ontstaat er een tornadootje paracetamol in het midden en een grote drab klei op de bodem, hoe hard ik ook roer. De laatste slok is altijd genadeloos bitter. 

Ik kom vaak dingen tegen die ik niet kan oplossen.
Scheidingen, de vleesconsumptie, de blokkade in de luchtwegen van een oude man op de IC, de zweetdruppels van zijn dochter, cryptogrammen en schaakposities, het plastic in de oceaan, het feit dat plastic scheiden in mijn buurt weer is afgeschaft omdat robotsystemen dit beter kunnen dan mensen, de arbeidsmarkt voor mijn broertje en zijn leeftijdsgenoten. Mezelf in het luchtledige na een bepaalde opmerking.
Had ik maar beter opgelet bij scheikunde, dan was me dat misschien gelukt.

In een oplossing zitten de verschillende molecuultjes keurig om en om verdeeld. Zoals jongens en meisjes in het scheikundelokaal, als de juf de tafelindeling heeft gemaakt. Er zijn geen jongensgroepjes of meidensamenklitterij. Genderfluïde personen lossen, vloeibaar als ze zijn, overal moeiteloos in op. In theorie.

Als de ene stof weigert in de andere op te lossen, dan vormen zich kliekjes. Er ontstaan vaste brokjes (een suspensie) of vloeibare laagjes (een emulsie) in het glas. 

Suspensies staan in mijn ijskast bij de smoothies. Aardbei-sinaasappelsap met pulp: in suspensies drijven vaste deeltjes in vloeibare deeltjes. Sommige hebben ‘thixotrope’ eigenschappen: je hoeft ze alleen maar even goed te bewegen en ze worden smeuïger, schenkbaar. Zoals spieren. Als je ze veel beweegt, worden ze beweeglijk. Zo niet, dan verstijven ze en doet ieder gebruik pijn. Daar kwam ik deze week achter, toen een melkzuur-suspensie zich in mijn kuit nestelde. Suspensies moet je schudden voor gebruik, leerde ik. Een oplossing voor het onoplosbare.

Sommige dingen kun je niet schudden voor gebruik.
Handen. Baby’s. Lege portemonnees. Vet. Bier. Huidskleur. Vooroordelen.
Uiteindelijk ontstaan er altijd twee laagjes. Emulsies zijn twee vloeibare stoffen die niet mengen, zoals olie en water. Emulsies bewaar ik in mijn koelkast achterin. In een lang vergeten boterpakje staat een waterlaagje op de olie. In het kastje ernaast staat Duo-Penotti. Twee identiteiten die niet mengen blijven aanwezig: vormt de ene identiteit, en in een andere context de andere de bovenlaag: Mijn vriendin voelt zich Nederlands in Turkije en Turks in Nederland. Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen.

In mijn vriezer vind ik vaste stoffen ingemengd in ijs. Daar bewaar ik problemen in een vakje ‘langetermijnoplossingen’.

 

In de sneeuw lag een gestempelde engel

Ze zeggen dat ik geen hart heb

Toen ze me vonden in de sneeuw waren drie houwelen niet genoeg

Waar het zich zou moeten bevinden troffen ze

een stuk soldeertin aan

het was warm

en het klopte

 

Wonderlijk abnormaal ontzagwekkend nog nooit vertoond

Ze hakten me uit 

Ze namen me mee naar congressen en wezen me aan

met stramme handen dooraderd marmer

Vanaf dat moment gebeurden er slechte dingen.

 

Jarenlang lag ik hier in kristal ongebroken

Op jou wachtte ik niet

Waar het ijs mij uitspaart, groei ik, waar een hand mij laat kan ik mezelf bewaren 

Ik sla vierduizendvijftig jaar op in koude ogen

 

Het steen dat hen gewaarschuwd had 

negeerden ze keer op keer - waarom breken we wat hard is 

 

Liefste die eerste tijd

schoof tussen twee aardlagen, ongemerkt

perste zich langzaam, verhitte tot magma

Wist je dat stenen ademen?

Waarom ik dan niet

Pas op geef nooit iets prijs, wist je dat er edelsteen van komt

Wie weet dat iemand ooit kwarts uit ons hakt

Nooit gedacht dat het zo kostbaar was

 

Nooit geweten dat het beeldhouwen was

en gebeeldhouwd worden

Mail

Marthe van Bronkhorst schrijft, acteert en werkt als psycholoog. Ze woonde een tijd in Amerika, sloot zich aan bij een kungfuschool, een poëziegroep, ontsnapte aan een rijdend circus en schrijft nu verhalen voor Red Pers, Digressions en El Hizjra. // marthe.van.bronkhorst@hardhoofd.com

Jessica Bacuna (1996) vindt de wereld een vreemde plek die ze niet altijd begrijpt. Dat inspireert haar om op een speelse manier te illustreren in combinatie met vervreemdende elementen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer