Asset 14

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat.

Sommige dingen kun je niet oplossen. Neem paracetamol in water. Telkens ontstaat er een tornadootje paracetamol in het midden en een grote drab klei op de bodem, hoe hard ik ook roer. De laatste slok is altijd genadeloos bitter. 

Ik kom vaak dingen tegen die ik niet kan oplossen.
Scheidingen, de vleesconsumptie, de blokkade in de luchtwegen van een oude man op de IC, de zweetdruppels van zijn dochter, cryptogrammen en schaakposities, het plastic in de oceaan, het feit dat plastic scheiden in mijn buurt weer is afgeschaft omdat robotsystemen dit beter kunnen dan mensen, de arbeidsmarkt voor mijn broertje en zijn leeftijdsgenoten. Mezelf in het luchtledige na een bepaalde opmerking.
Had ik maar beter opgelet bij scheikunde, dan was me dat misschien gelukt.

In een oplossing zitten de verschillende molecuultjes keurig om en om verdeeld. Zoals jongens en meisjes in het scheikundelokaal, als de juf de tafelindeling heeft gemaakt. Er zijn geen jongensgroepjes of meidensamenklitterij. Genderfluïde personen lossen, vloeibaar als ze zijn, overal moeiteloos in op. In theorie.

Als de ene stof weigert in de andere op te lossen, dan vormen zich kliekjes. Er ontstaan vaste brokjes (een suspensie) of vloeibare laagjes (een emulsie) in het glas. 

Suspensies staan in mijn ijskast bij de smoothies. Aardbei-sinaasappelsap met pulp: in suspensies drijven vaste deeltjes in vloeibare deeltjes. Sommige hebben ‘thixotrope’ eigenschappen: je hoeft ze alleen maar even goed te bewegen en ze worden smeuïger, schenkbaar. Zoals spieren. Als je ze veel beweegt, worden ze beweeglijk. Zo niet, dan verstijven ze en doet ieder gebruik pijn. Daar kwam ik deze week achter, toen een melkzuur-suspensie zich in mijn kuit nestelde. Suspensies moet je schudden voor gebruik, leerde ik. Een oplossing voor het onoplosbare.

Sommige dingen kun je niet schudden voor gebruik.
Handen. Baby’s. Lege portemonnees. Vet. Bier. Huidskleur. Vooroordelen.
Uiteindelijk ontstaan er altijd twee laagjes. Emulsies zijn twee vloeibare stoffen die niet mengen, zoals olie en water. Emulsies bewaar ik in mijn koelkast achterin. In een lang vergeten boterpakje staat een waterlaagje op de olie. In het kastje ernaast staat Duo-Penotti. Twee identiteiten die niet mengen blijven aanwezig: vormt de ene identiteit, en in een andere context de andere de bovenlaag: Mijn vriendin voelt zich Nederlands in Turkije en Turks in Nederland. Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen.

In mijn vriezer vind ik vaste stoffen ingemengd in ijs. Daar bewaar ik problemen in een vakje ‘langetermijnoplossingen’.

 

In de sneeuw lag een gestempelde engel

Ze zeggen dat ik geen hart heb

Toen ze me vonden in de sneeuw waren drie houwelen niet genoeg

Waar het zich zou moeten bevinden troffen ze

een stuk soldeertin aan

het was warm

en het klopte

 

Wonderlijk abnormaal ontzagwekkend nog nooit vertoond

Ze hakten me uit 

Ze namen me mee naar congressen en wezen me aan

met stramme handen dooraderd marmer

Vanaf dat moment gebeurden er slechte dingen.

 

Jarenlang lag ik hier in kristal ongebroken

Op jou wachtte ik niet

Waar het ijs mij uitspaart, groei ik, waar een hand mij laat kan ik mezelf bewaren 

Ik sla vierduizendvijftig jaar op in koude ogen

 

Het steen dat hen gewaarschuwd had 

negeerden ze keer op keer - waarom breken we wat hard is 

 

Liefste die eerste tijd

schoof tussen twee aardlagen, ongemerkt

perste zich langzaam, verhitte tot magma

Wist je dat stenen ademen?

Waarom ik dan niet

Pas op geef nooit iets prijs, wist je dat er edelsteen van komt

Wie weet dat iemand ooit kwarts uit ons hakt

Nooit gedacht dat het zo kostbaar was

 

Nooit geweten dat het beeldhouwen was

en gebeeldhouwd worden

Mail

Marthe van Bronkhorst schrijft, acteert en werkt als psycholoog. Ze woonde een tijd in Amerika, sloot zich aan bij een kungfuschool, een poëziegroep, ontsnapte aan een rijdend circus en schrijft nu verhalen voor Red Pers, Digressions en El Hizjra. // marthe.van.bronkhorst@hardhoofd.com

Jessica Bacuna (1996) vindt de wereld een vreemde plek die ze niet altijd begrijpt. Dat inspireert haar om op een speelse manier te illustreren in combinatie met vervreemdende elementen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer