Asset 14

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Welk gewricht ik in de sportschool aan het trainen ben is me nog niet helemaal duidelijk, behalve dan een spier voor zelfmedelijden. Maar ik ga sinds kort op doktersbevel naar de gym, officieel wegens “zwakke knieën” maar stiekem noteerde hij volgens mij “zwakke ruggegraat c.q. pijntolerantie”. ‘Fitness is verslavend,’ zeggen mensen (ik weet ook niet wie). ‘Op een gegeven moment geniet je ervan, vooral als je niet meer de hele tijd buiten adem bent.’ Bij binnenkomst in het sportmedisch centrum zie ik direct vier boomlange kasten in alle windrichtingen. Elk exemplaar straalt mannelijke energie en zweet in het rond, puft, hijgt en kijkt intens kwaad. Het lijkt allemaal weinig op iemand die geniet, des te meer op geweld. Vroeger, als ik een jogger voor een rood stoplicht zag pas-op-de-plaatsen met een blik op oneindig zou ik met medelijden hebben gedacht, ‘alweer zo’n slachtoffer van zinloos gekwel.’
Door de jaren heen is mijn respect voor sporters gegroeid, maar mijn verbazing gebleven. Door pijn en ongemak heen gaan, iets bereiken en zodra het lukt weer een nieuw doel stellen: je kunt het repetitief noemen, toch is het ook zelfoverwinning. Maar genieten? Ik krijg een halter, volgens mijn instructeur ‘een goeie om mee te beginnen’, niet eens van het rek af. Ik moet met mijn linkerhand bijsteunen en manoeuvreer me langs een man. Haar in een zweetknot, een lijf als een zalm in een laagje boter, bij zijn ooglid klopt een ader. Hij staat op dezelfde manier, met telkens dezelfde frustratie, een verzwaarde bal tegen de muur aan te gooien. Zonder basket. Zonder een deuk te veroorzaken. Hij doet me denken aan een Sims 2-poppetje dat telkens tegen een wand loopt omdat iemand hem per ongeluk naast de deurpost heeft geprogrammeerd en niemand move_objects_on heeft aangezet. Dat is het, dat is het leven, denk ik ineens: op dezelfde manier met dezelfde frustratie zonder basket een bal tegen de muur aan gooien. Een slecht geprogrammeerd spel met allerlei glitches. Iemand zou die sportschoolman op zijn schouder moeten kloppen: ‘Er is hier geen basket en die muur zal nooit breken. Wat je nu aan het doen bent meneer, heeft echt helemaal geen zin.’ Of wel?

‘JA, HET MOEST,’ lees ik de volgende dag op een plaquette. Ik ben weer te midden van kasten van mannen in alle windrichtingen. Waar ze eerst tracksuits droegen zijn het nu matrozenpakken, de sportschool is de kazerne, de gymtoestellen zijn kanonnen die ter frivole decoratie op het terrein staan. Ik ben bij het Monument der Gevallenen van de onderzeedienst, koninklijke marine, Den Helder. ‘JA, HET MOEST’ staat er in masculiene letters op de steen.
We zijn bij een herdenking van de marinemannen die op submarines stierven in de Tweede Wereldoorlog. Mijn oudoom Lodewijk Laan zat op één van die onderzeeërs. Hij ging in dienst omdat zijn broer al bij de groentezaak werkte en er niet genoeg ruimte was achter de toonbank voor twee. Een andere matroos, Johannes Nagelhout, viel in voor een vriend die die dag ziek was geworden. Die vriend overleefde de oorlog.. Een majoor-dominee probeert de waaromvraag van oorlog te beantwoorden. ‘Het moest. Niet zoals het oppervlakkige moeten omdat een majoor het zegt, nee, dit was het moeten vanuit een innerlijk besef,’ speecht hij. ‘Ja, het moest. Dat is wat wij antwoorden als mensen ons vragen waarom die jongens moesten sterven.’
Op die waaromvraag zou ik een heel ander antwoord geven. ‘Een error,’ zou ik het noemen, een 404. Ik zou betogen dat oorlog voeren het ultieme bal-tegen-een-muur-aan-gooien is, waarbij er af en toe iets geraakt wordt. En hoeveel mensen zijn er niet tijdens oorlogen omgekomen in glitches van friendly fire, ongelukken, 404s, persoonsverwisselingen en nonstrategische gameplay? Al dat zinloze lijden, moest dat? Geef mij maar de sportschool: duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid. Dat overal ter wereld raak gegooid wordt met projectielen, is misschien wel de grootste glitch van deze hele game.

 

Slecht geprogrammeerd spel, lots of glitches, 4/10 would not recommend

 

Er zijn mensen die een sigaret roken om het af te leren

Er zijn mensen die vrijetijdskunde studeren

Er zijn vrouwen die om af te vallen kookboeken kopen

Er zijn mensen die een bedelaar voorbijlopen, twintig euro fooi geven aan de bezorger

Er zijn mensen die een waarzegger vragen of hun man nog van ze houden zal morgen

Er zijn vrouwen in de zorgen die zich blindstaren op bultjes en zonder aarzelen de hobbels van de snelweg op gaan

Er zijn mensen die per auto naar de sportschool gaan, er zijn mannen bang voor hun eigen tranen

Er zijn mensen die telkens op dezelfde manier een bal tegen de muur aan gooien zonder basket

Er is niemand die ze daarop wijst, ze rustig even uit en aan zet

Er zijn mannelijke exemplaren die de vrouwen impregneren met een virus dat hun lichaam overneemt waarna ze er voor gaan zorgen, hun geld erin steken en hun tijd, dit herhaalt zich

Er zijn mensen die dat virus willen

Er is een urban myth van een vrouw die het virus kreeg zonder eerst geïmpregneerd te worden

Er is een cultus omheen gebouwd met miljoenen volgers

Er zijn mensen, er zijn veel mensenmensen op datingsites

Er zijn veel mensen bot, er is een Mental Health-bot die met je sympathizet

Er zijn mensen die een huis met een tuin kopen en die tuin dan betegelen

Er zijn mensen die buiten staan en op hun telefoon kijken of het regent

 

Er zijn vrouwen die hun borsten namen geven maar hun eicellen niet

Er zijn mensen die liever met hun kat praten dan met de visite

Er zijn mensen die in de stiltecoupé luid en klinkend hun kelen schrapen

Er zijn mensen die geld betalen om zonder al hun spullen in de openlucht te slapen

Er zijn mensen die geld betalen

 

Er zijn mensen die dingen doen en er geen geld voor vragen

Er zijn mensen die dichten

Mail

Marthe van Bronkhorst (zij/haar) is schrijver, theatermaker en psycholoog en studeerde aan de VU Amsterdam en Harvard Medical School. Ze schreef voor onder meer Theater Ins Blau, Sonnevanck, Over het IJ festival, Kluger Hans, Meander, De Revisor en werkt aan een roman over duikers bij uitgeverij De Geus.

Hanneke Rozemuller (1998) is een illustrator die zich bezighoudt met de mysteries van het leven: psychologie, religie, liefde, nostalgie, filosofie. Absurdisme, disconnectie en het terugvinden van jezelf zijn grote interesses. Hier en daar gewapend met een randje humor om volledig opstijgen en wegzweven te voorkomen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer