In deze gedichten vliegt Joshua Snijders koerend over een postapocalyptisch Leiden, zijn Lays-chipszakjes tijdens een uitstapje in de Melkweg achtergelaten en zwemmen walvissen op wieltjes.
Ergens tussen barmhartige schepper en beestachtig sloddervosje
In het weekend van 22 oktober brachten we een bezoek
aan de penisplant in de Hortus Botanicus
alleen om vervolgens de Hortusfoldertjes een paar straten verder
tussen de kauwgom op het Pietersplein te zien. We zagen allemaal een man
zijn kuiten rekken. Ik stelde me voor dat hij kwaad was. Dat
hij het huis waar hij tegenaan leunde
omver wilde duwen. De muren wilde
laten inklappen, als een ingevouwen papieren dobbelsteen.
Een doos van Pandora met een paradox, hypocrisie die eigen is
aan de mens: ergens tussen barmhartige schepper
en beestachtig sloddervosje. We kunnen tegenwoordig
met medetoeristen de dierentuin
van de Melkweg bezoeken alleen om er een
afgelikt Lays-chipszakje in achter te laten
waar een of andere ruimte eekhoorn in zal kruipen. De vraag is
of je voetafdrukken kunt achterlaten
wanneer er geen zwaartekracht is. Inmiddels hebben we het lef
om met ons economiedenken alles toe te eigenen en als
marktmensen te roepen:
‘Sterren te koop, koop hier een schitterende ster!’
We delen certificaten uit
niet eens zeker wetend
of de ster daadwerkelijk nog bestaat.
We uiten onze zorgen
of proberen het ten minste. De klimaatpsycholoog kust ons
op ons voorhoofd zoals ouders
die net een ze leefden nog lang-en-gelukkig-verhaal hebben voorgelezen
maar hebben wij de hoop om te geloven?
De Openbaring van Leiden
Het is dag 17 en de noordkant van de Pieterskerk is vandaag ook omgevallen.
Ik vlieg rondjes boven de woeste stad
vanaf het zuiden via de Westerpoort
De Churchilllaan heeft hielkloven
en het Van der Werffpark is een kom soep,
de boomtoppen drijven als broccolistukjes.
Ik hoor een baby krijsen
en geblaf vanaf de Nieuwe Hooigracht
waarvan ik niet weet of het een rottweiler
of een zeehond is.
Een paar slangen verslinden muizen
en zwervende katten likken de scharen van rivierkreeften leeg.
Op de burcht staan opgezette tenten
de gezichten van de mensen zijn bleek
en hun ribben zichtbaar.
Een enkeling is gevlucht naar de Wassenaarse en Katwijkse
duinen, die eilandjes zijn geworden.
Het verkeer is grotendeels stilgelegd.
Alleen vanaf Lammenschans zwemmen nog walvissen
op wielen richting Utrecht.
Vandaag hoor ik boven de stad wat vliegende nijlpaarden
Vannacht zag ik zwevende kwallen.
Ik vlieg koerend rond met een speaker in mijn bek
camera’s in mijn oogkassen
een microfoon in mijn keel
een antenne in mijn staart
een computer in mijn buik
Ik leg vast hoe de burgemeester op het stadhuisplein zijn arm af laat snijden
en deze aan honderdvierenveertig
moeders
en hun kinderen geeft.
Als de dichtgeslibde aderen van de stad eens konden praten.
Als de littekens op de lucht eens konden spreken.
Waar ooit even de koudste plek op aarde was
- wetenschapper met een missie,
moleculen in slow-motion -
zijn de zomers warmer dan ooit.
Ventilatoren gericht op
hoofden buiken billen benen
naakte lichamen die in grachten verdwijnen
vormen kringen in het water als staarteterstussen de afbreekbare confetti en peuken.
Ik heb ooit een kind horen zeggen
dat de lucht blauw is
omdat het water wordt weerspiegeld
maar vandaag is het water bruin.
De schoorsteen van de gasfabriek kleurt met houtskool de lucht in,
ijzeren meeuwen trekken lijnen met krijtstift in hun bek,
duiven vliegen elke avond rondjes tegen de klok in,
vrachtwagens branden salie door de stad.
‘We doen het goed hoor,’
zeggen sommigen.
Ze leggen wadi’s en raingardens aan
planten esdoorns
schudden elkaar de hand
schouderklopjes.
Je stad is een gevallen theemok
porseleinenstukken op de vloer
en het zal nooit meer drinken als toen.
Ik plaats mijn tekst voor de spiegel
en weet:
ik vergeet steeds op wat voor grond ik leef,
vergeet de namen van de bomen om mijn huis.
Joshua Snijders is een Nederlands-Caribische woordkunstenaar. In 2022 mocht Joshua mee op het Das Mag Zomerkamp en Joshua is ook een van de oud-talenten van de Brabantse talenthub WOLK. Joshua is daarnaast medeoprichter en presentator van Podium Sleutelwoord in Leiden.
Michel Keppel is illustrator en tattoo-artiest. Zijn tekeningen ontstaan door een wisselwerking tussen deze twee media. Zijn onderwerpen zijn donker en humoristisch.
