Asset 14

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Ik sta in een kathedraal met een augmented reality-bril op. Door dikke glazen zie ik de kerk op de achtergrond. Koude gewelven en kasseien, de andere bezoekers als zombies met hun brillen: ver weg en spookachtig. Dwars daaroverheen flitsen de virtuele projecties: levensecht. Een hologram van een pratende toverketel wijst me de weg. De tour heeft een ingebouwde navigatiefunctie, geen moment hoef ik om te kijken of stil te staan. Heel even kijk ik toch. ‘Ja, de Romeinse zalen zijn zeer interessant, maar dank om op de route te blijven,’ corrigeert de toverketel in rap Vlaams. Om mij heen lopen holografische mensen uit de 15e eeuw: een bisschop, de kerkschilder Jan van Eyck. Ik kan zelfs een rondje lopen om de kerk als 3D-maquette. ‘Bedankt!’ klinkt het dan. Daar, vlak voor het schilderij, stopt de tour.

Ik heb geen bril meer op. Mijn eigen ogen moeten zich aanpassen aan het duister. Geen lichtgevende holografische pijlen om te volgen. Niemand fluistert in mijn oor. De zaal is stil, hoog en donker. Het kunstwerk waarvoor iedereen van over de hele wereld hier naartoe komt, is goud verlicht. Er staan mensen voor – ze kijken omhoog, hun armen zijn geheven, ze kijken door hun schermen naar het kunstwerk op hun telefoon. Reisgenoot F. is zijn echte bril kwijtgeraakt en ziet niets. Ik kijk met mijn ogen. Het kunstwerk kijkt terug met een verwarrend perspectief, zelfs voor iemand die net hologrammen gezien heeft. Ver weg is dichtbij, dichtbij is ver weg, op de achtergrond stommelt mijn reisgenoot in het donker, zoekt hoekjes van zijn jas af. Daar ben ik in goud licht en ik voel me ongelofelijk alleen. Ongelofelijk klein, ongelofelijk zinloos om hier te zijn, zonder bril of gids en geen idee wat ik hier doe.

In dit gouden licht valt alles wat geweldig leek aan mijn vorige avond in glas in lood uiteen. De laatste dansvloer voor het land dichtging. Future spacejazzrock die klonk alsof iemand met een loden pijp op een hek sloeg. Dat ik even ging zitten in het spikkellicht – een smeltende discodip. O, ja, ook dit was uitgaan: de zweetlucht en het lauwe bier, alle niet ingeloste verwachtingen. Eén van de redenen dat ik naar België was gekomen heeft net een rum-cola voor me ingeschonken, en stelt me dan voor aan zijn vriendin. Acht gratis drankjes later is de vriendin ineens weg, de relatie bij nader inzien los-vast en is er een arm om mijn schouder. Ik sta op een dansvloer in real reality. Door rook zie ik wat slecht geprogrammeerde dansende poppetjes in een mwah-animatie. Alles is ongelofelijk flets, details ongelofelijk onafgewerkt als een imitatie van een schilderij. Kon je maar aanbeden worden, niet in het voorbijgaan opgemerkt als ook een mogelijkheid. Aanbeden in een goud licht dat klein maakt.

 

I

De aanbidding van het Lam Gods

 

Er is luik na luik na luik, een veelluik van verf

twee schilders zijn eraan overleden

drie hebben het geïmiteerd, vier ontvreemd, één patroon

zag het als reservering naar de skybox van de hemel

één trap omhoog en ik zie twee verdiepingen,

drie uitvakken, vier tribunes: mannen, vrouwen, armen,

rijken, boeren, rechters, we zijn allemaal supporters

op dat doek na doek na doek, op de stip in het midden

is een lam gelegd

De aanbidding van het Lam Gods

 

Naar dat luik na luik na luik, dat veelluik van verf

stromen honderden per dag, duizenden per week

brengen rokende kaarsen, gouden lichten (niemand weet wat mirre is)

ze staan met hun armen omhoog in aanbidding,

te flitsen. Zie het als offers nemen, een vereeuwiging van iets aards

in hun midden staat een lam dat iets van een kalf weg heeft

ik noem het de aanbidding

van De aanbidding van het Lam Gods

 

Alle beelden in de kathedraal kijken mij aan

elk houtgesneden heiliggezicht weet wat ik heb gedaan

ik heb niet geknield, ik was te trots en in plaats

heb ik een foto gemaakt

van een fotograaf die een foto maakt van De aanbidding van het Lam Gods

Mail

Marthe van Bronkhorst (zij/haar) is schrijver, theatermaker en psycholoog en studeerde aan de VU Amsterdam en Harvard Medical School. Ze schreef voor onder meer Theater Ins Blau, Sonnevanck, Over het IJ festival, Kluger Hans, Meander, De Revisor en werkt aan een roman over duikers bij uitgeverij De Geus.

Hanneke Rozemuller (1998) is beeldredacteur bij Hard//hoofd en een illustrator die zich bezighoudt met de mysteries van het leven: psychologie, religie, liefde, nostalgie, filosofie. Absurdisme, disconnectie en het terugvinden van jezelf zijn grote interesses. Hier en daar gewapend met een randje humor om volledig opstijgen en wegzweven te voorkomen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer