Asset 14

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Ik sta in een kathedraal met een augmented reality-bril op. Door dikke glazen zie ik de kerk op de achtergrond. Koude gewelven en kasseien, de andere bezoekers als zombies met hun brillen: ver weg en spookachtig. Dwars daaroverheen flitsen de virtuele projecties: levensecht. Een hologram van een pratende toverketel wijst me de weg. De tour heeft een ingebouwde navigatiefunctie, geen moment hoef ik om te kijken of stil te staan. Heel even kijk ik toch. ‘Ja, de Romeinse zalen zijn zeer interessant, maar dank om op de route te blijven,’ corrigeert de toverketel in rap Vlaams. Om mij heen lopen holografische mensen uit de 15e eeuw: een bisschop, de kerkschilder Jan van Eyck. Ik kan zelfs een rondje lopen om de kerk als 3D-maquette. ‘Bedankt!’ klinkt het dan. Daar, vlak voor het schilderij, stopt de tour.

Ik heb geen bril meer op. Mijn eigen ogen moeten zich aanpassen aan het duister. Geen lichtgevende holografische pijlen om te volgen. Niemand fluistert in mijn oor. De zaal is stil, hoog en donker. Het kunstwerk waarvoor iedereen van over de hele wereld hier naartoe komt, is goud verlicht. Er staan mensen voor – ze kijken omhoog, hun armen zijn geheven, ze kijken door hun schermen naar het kunstwerk op hun telefoon. Reisgenoot F. is zijn echte bril kwijtgeraakt en ziet niets. Ik kijk met mijn ogen. Het kunstwerk kijkt terug met een verwarrend perspectief, zelfs voor iemand die net hologrammen gezien heeft. Ver weg is dichtbij, dichtbij is ver weg, op de achtergrond stommelt mijn reisgenoot in het donker, zoekt hoekjes van zijn jas af. Daar ben ik in goud licht en ik voel me ongelofelijk alleen. Ongelofelijk klein, ongelofelijk zinloos om hier te zijn, zonder bril of gids en geen idee wat ik hier doe.

In dit gouden licht valt alles wat geweldig leek aan mijn vorige avond in glas in lood uiteen. De laatste dansvloer voor het land dichtging. Future spacejazzrock die klonk alsof iemand met een loden pijp op een hek sloeg. Dat ik even ging zitten in het spikkellicht – een smeltende discodip. O, ja, ook dit was uitgaan: de zweetlucht en het lauwe bier, alle niet ingeloste verwachtingen. Eén van de redenen dat ik naar België was gekomen heeft net een rum-cola voor me ingeschonken, en stelt me dan voor aan zijn vriendin. Acht gratis drankjes later is de vriendin ineens weg, de relatie bij nader inzien los-vast en is er een arm om mijn schouder. Ik sta op een dansvloer in real reality. Door rook zie ik wat slecht geprogrammeerde dansende poppetjes in een mwah-animatie. Alles is ongelofelijk flets, details ongelofelijk onafgewerkt als een imitatie van een schilderij. Kon je maar aanbeden worden, niet in het voorbijgaan opgemerkt als ook een mogelijkheid. Aanbeden in een goud licht dat klein maakt.

 

I

De aanbidding van het Lam Gods

 

Er is luik na luik na luik, een veelluik van verf

twee schilders zijn eraan overleden

drie hebben het geïmiteerd, vier ontvreemd, één patroon

zag het als reservering naar de skybox van de hemel

één trap omhoog en ik zie twee verdiepingen,

drie uitvakken, vier tribunes: mannen, vrouwen, armen,

rijken, boeren, rechters, we zijn allemaal supporters

op dat doek na doek na doek, op de stip in het midden

is een lam gelegd

De aanbidding van het Lam Gods

 

Naar dat luik na luik na luik, dat veelluik van verf

stromen honderden per dag, duizenden per week

brengen rokende kaarsen, gouden lichten (niemand weet wat mirre is)

ze staan met hun armen omhoog in aanbidding,

te flitsen. Zie het als offers nemen, een vereeuwiging van iets aards

in hun midden staat een lam dat iets van een kalf weg heeft

ik noem het de aanbidding

van De aanbidding van het Lam Gods

 

Alle beelden in de kathedraal kijken mij aan

elk houtgesneden heiliggezicht weet wat ik heb gedaan

ik heb niet geknield, ik was te trots en in plaats

heb ik een foto gemaakt

van een fotograaf die een foto maakt van De aanbidding van het Lam Gods

Mail

Marthe van Bronkhorst schrijft, acteert en werkt als psycholoog. Ze woonde een tijd in Amerika, sloot zich aan bij een kungfuschool, een poëziegroep, ontsnapte aan een rijdend circus en schrijft nu verhalen voor Red Pers, Digressions en El Hizjra. // marthe.van.bronkhorst@hardhoofd.com

Hanneke Rozemuller (1998) is een illustrator die zich bezighoudt met de mysteries van het leven: psychologie, religie, liefde, nostalgie, filosofie. Absurdisme, disconnectie en het terugvinden van jezelf zijn grote interesses. Hier en daar gewapend met een randje humor om volledig opstijgen en wegzweven te voorkomen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer