Asset 14

In een te specifieke vorm geslepen

Column

‘We gaan kijken of er nog iemand bij past,’ verzucht vriendin C. Ze is op een ander verliefd geworden. Nu gaan zij en haar vriend B. experimenteren met het openstellen van hun relatie voor een derde. C. en B. zijn in mijn ogen een perfect stel. Het idee dat daar nog iemand bij kan komen, en dat dat past, gaat mijn mentale en ruimtelijke voorstellingsvermogen te boven. Zelf kan ik me niet voortellen dat er ooit iemand bij me zou willen zijn die niet direct in totale vertwijfeling of misantropie achterblijft, laat staan een twééde partner.
‘Voor jou is er ook iemand!’ zweert C., ‘Op ieder potje past toch…’
‘Onzin,’ onderbreek ik haar. Laatst zag ik op 9GAG een comic van twee puzzelstukjes die naast elkaar op de bank zitten, ze hebben allebei de vorm van een half maantje. De één heeft een neusje, de ander heeft een inkeping waar zijn neusje moet zitten: ze passen perfect. Dan komt hun zoon thuis: geen halvemaantje, maar een zeer specifiek gevormd sikkelmaantje met krullen, toeters en bellen van het meest vernuftige houtsnijwerk.
‘En, heb je al iemand gevonden?’ vragen zijn ouders. ‘Die ook gothic is, dezelfde games speelt, voor je zorgen niet erg vindt en toch onvoorwaardelijk van jou houdt?’ De halvemaantjes lachen er gemeen bij, zoals halvemaantjes soms kunnen doen als ze ondeugend verschijnen van achter de wolken. Het sikkelmaantje druipt af.

Dat sikkelmaantje ben ik, en misschien voel jij je ook wel zo. Na al die blauwe maandagen van studeren en theaterschool, gele dinsdagen van hobby’s en interesses ontwikkelen, aan specifiek soort toetjes en meubels verknocht raken, allergieën krijgen, angsten in stand houden, prullaria verzamelen en andere eigenaardigheden is het zo ver. Ik ben in een te specifieke vorm geslepen. Er past werkelijk geen wederhelft meer op, ook niet met duwen of aanslijpen.
‘Nee, stop, Marthe’ zegt B. en hij vat mijn hand, ‘Je bent een prachtmens.’ Daar heb je weer zo’n verwijzing naar dat veel te specifieke houtsnijwerkje van mij.
‘Er zijn toch ook andere mensen met specifieke hobby’s?’ zegt hij, ‘Kijk naar Q.!’
Ja, Q. Vriend en oud-huisgenoot Q. en ik hadden het erover om weer samen een huis te gaan delen. Sinds we niet meer samenwonen zijn we allebei twee jaar ouder en onaangepaster geworden: hij doe-het-zelft, ik schrijf, maak muziek en geluidsopnames die absolute stilte vereisen. Ik kan dus maar één samenleefverband bedenken dat werkt: ik die de logeerkamer als atelier gebruik, en hij die de woonkamer en keuken als klusschuur gebruikt. Gecombineerd met onze exact tegengestelde dag-nachtritmes (ik dag, hij nacht) hebben we zodoende nooit last van elkaar. Yin en yang zul je zeggen, behalve dat je elkaar op die manier nooit spreekt, behalve met zomertijd en oud en nieuw. Niet veel basis voor een relatie, misschien dat we daarom vrienden zijn gebleven.
‘Je groeit nog steeds,’ zegt rasoptimist C. ‘Elke relatie verandert je ook weer, en dan ben je een nieuw persoon en moet je daar weer mee omgaan.’
Ik knik en glimlach. Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet? Een liefde die je dwingt iemand anders te worden, die jóu boetseert en schuurt tot wat je zijn moet? Ach, daar geloof ik niet meer in.

 

Duizendschoon

Ik plukte je van de straten noemde je duizendschoon

Nam je naar binnen maakte je natte haren droog

Iemand moest jouw wilde berenklauwen kloven

dat offer bracht ik, lunatiek, behaagziek tot mijn ogen die tranen brandden, droogden

Nacht, anderen zullen je vacht schaden, ik geef je brokjes hoop

en al wat in de melk klontert, al wat buiten tuurt en zondert,

al het water in de regenpijp als een beek die schatert, dat is een lied voor jou

Anderen zullen je deren

Dierbaarst diertje deer je niet

 

Als ik iets droog tussen de schutbladen wordt het dan tweedimensionaal?

Als ik het vastpin boven zijn soortnaam zal het daar dan naar luisteren?

 

Halfslachtig, tweevleugelig (eentje gebroken)

Schattig, knuffelbaar (eenmaal gebroken)

 

Duizendschuw

Je wees mijn ketting af, op het tapijt leg je duizend maan

Je huilt naar de buitenzon, wast je schone haren vies

Iemand moest jou leren voelen wanneer niet te storen

Welk offer breng jij? Wie kijkt er nou niet naar wat gewezen wordt maar volgt de vinger?

Wacht, andere handen paaien, wat je niet ziet, beschouw je als dood

En al wat jaloezieën neerlaat, pronkt en kronkelt,

denkt, voelt en bewondert, dat is een lied van jou

Anderen zijn hetzelfde,

wezentje weesje wieg je niet,

spiegeltje,

liefde liefste lievelied

Mail

Marthe van Bronkhorst (zij/haar) is schrijver, theatermaker en psycholoog en studeerde aan de VU Amsterdam en Harvard Medical School. Ze schreef voor onder meer Theater Ins Blau, Sonnevanck, Over het IJ festival, Kluger Hans, Meander, De Revisor en werkt aan een roman over duikers bij uitgeverij De Geus.

Hanneke Rozemuller (1998) is beeldredacteur bij Hard//hoofd en een illustrator die zich bezighoudt met de mysteries van het leven: psychologie, religie, liefde, nostalgie, filosofie. Absurdisme, disconnectie en het terugvinden van jezelf zijn grote interesses. Hier en daar gewapend met een randje humor om volledig opstijgen en wegzweven te voorkomen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer