Asset 14

In een te specifieke vorm geslepen

Column

‘We gaan kijken of er nog iemand bij past,’ verzucht vriendin C. Ze is op een ander verliefd geworden. Nu gaan zij en haar vriend B. experimenteren met het openstellen van hun relatie voor een derde. C. en B. zijn in mijn ogen een perfect stel. Het idee dat daar nog iemand bij kan komen, en dat dat past, gaat mijn mentale en ruimtelijke voorstellingsvermogen te boven. Zelf kan ik me niet voortellen dat er ooit iemand bij me zou willen zijn die niet direct in totale vertwijfeling of misantropie achterblijft, laat staan een twééde partner.
‘Voor jou is er ook iemand!’ zweert C., ‘Op ieder potje past toch…’
‘Onzin,’ onderbreek ik haar. Laatst zag ik op 9GAG een comic van twee puzzelstukjes die naast elkaar op de bank zitten, ze hebben allebei de vorm van een half maantje. De één heeft een neusje, de ander heeft een inkeping waar zijn neusje moet zitten: ze passen perfect. Dan komt hun zoon thuis: geen halvemaantje, maar een zeer specifiek gevormd sikkelmaantje met krullen, toeters en bellen van het meest vernuftige houtsnijwerk.
‘En, heb je al iemand gevonden?’ vragen zijn ouders. ‘Die ook gothic is, dezelfde games speelt, voor je zorgen niet erg vindt en toch onvoorwaardelijk van jou houdt?’ De halvemaantjes lachen er gemeen bij, zoals halvemaantjes soms kunnen doen als ze ondeugend verschijnen van achter de wolken. Het sikkelmaantje druipt af.

Dat sikkelmaantje ben ik, en misschien voel jij je ook wel zo. Na al die blauwe maandagen van studeren en theaterschool, gele dinsdagen van hobby’s en interesses ontwikkelen, aan specifiek soort toetjes en meubels verknocht raken, allergieën krijgen, angsten in stand houden, prullaria verzamelen en andere eigenaardigheden is het zo ver. Ik ben in een te specifieke vorm geslepen. Er past werkelijk geen wederhelft meer op, ook niet met duwen of aanslijpen.
‘Nee, stop, Marthe’ zegt B. en hij vat mijn hand, ‘Je bent een prachtmens.’ Daar heb je weer zo’n verwijzing naar dat veel te specifieke houtsnijwerkje van mij.
‘Er zijn toch ook andere mensen met specifieke hobby’s?’ zegt hij, ‘Kijk naar Q.!’
Ja, Q. Vriend en oud-huisgenoot Q. en ik hadden het erover om weer samen een huis te gaan delen. Sinds we niet meer samenwonen zijn we allebei twee jaar ouder en onaangepaster geworden: hij doe-het-zelft, ik schrijf, maak muziek en geluidsopnames die absolute stilte vereisen. Ik kan dus maar één samenleefverband bedenken dat werkt: ik die de logeerkamer als atelier gebruik, en hij die de woonkamer en keuken als klusschuur gebruikt. Gecombineerd met onze exact tegengestelde dag-nachtritmes (ik dag, hij nacht) hebben we zodoende nooit last van elkaar. Yin en yang zul je zeggen, behalve dat je elkaar op die manier nooit spreekt, behalve met zomertijd en oud en nieuw. Niet veel basis voor een relatie, misschien dat we daarom vrienden zijn gebleven.
‘Je groeit nog steeds,’ zegt rasoptimist C. ‘Elke relatie verandert je ook weer, en dan ben je een nieuw persoon en moet je daar weer mee omgaan.’
Ik knik en glimlach. Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet? Een liefde die je dwingt iemand anders te worden, die jóu boetseert en schuurt tot wat je zijn moet? Ach, daar geloof ik niet meer in.

 

Duizendschoon

Ik plukte je van de straten noemde je duizendschoon

Nam je naar binnen maakte je natte haren droog

Iemand moest jouw wilde berenklauwen kloven

dat offer bracht ik, lunatiek, behaagziek tot mijn ogen die tranen brandden, droogden

Nacht, anderen zullen je vacht schaden, ik geef je brokjes hoop

en al wat in de melk klontert, al wat buiten tuurt en zondert,

al het water in de regenpijp als een beek die schatert, dat is een lied voor jou

Anderen zullen je deren

Dierbaarst diertje deer je niet

 

Als ik iets droog tussen de schutbladen wordt het dan tweedimensionaal?

Als ik het vastpin boven zijn soortnaam zal het daar dan naar luisteren?

 

Halfslachtig, tweevleugelig (eentje gebroken)

Schattig, knuffelbaar (eenmaal gebroken)

 

Duizendschuw

Je wees mijn ketting af, op het tapijt leg je duizend maan

Je huilt naar de buitenzon, wast je schone haren vies

Iemand moest jou leren voelen wanneer niet te storen

Welk offer breng jij? Wie kijkt er nou niet naar wat gewezen wordt maar volgt de vinger?

Wacht, andere handen paaien, wat je niet ziet, beschouw je als dood

En al wat jaloezieën neerlaat, pronkt en kronkelt,

denkt, voelt en bewondert, dat is een lied van jou

Anderen zijn hetzelfde,

wezentje weesje wieg je niet,

spiegeltje,

liefde liefste lievelied

Mail

Marthe van Bronkhorst schrijft, acteert en werkt als psycholoog. Ze woonde een tijd in Amerika, sloot zich aan bij een kungfuschool, een poëziegroep, ontsnapte aan een rijdend circus en schrijft nu verhalen voor Red Pers, Digressions en El Hizjra. // marthe.van.bronkhorst@hardhoofd.com

Hanneke Rozemuller (1998) is een illustrator die zich bezighoudt met de mysteries van het leven: psychologie, religie, liefde, nostalgie, filosofie. Absurdisme, disconnectie en het terugvinden van jezelf zijn grote interesses. Hier en daar gewapend met een randje humor om volledig opstijgen en wegzweven te voorkomen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Vraag het niet: De Revalidanten

Vraag het niet

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Lees meer

Een machine om te repareren

Een machine om te repareren

Eva heeft last van haar oor en komt tot de ontdekking dat iets niet-menselijks onderdeel van haar lichaam was, of probeerde te worden. Lees meer

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

Marthe van Bronkhorst vat het nieuws over Oekraïne samen in een dierenfabel: ‘Wat doe je bij dat hek, Vos?’ vroeg Kip. ‘Bewaken,’ zei Vos. ‘Tegen wie?’ vroeg Kip. ‘Tegen jullie,’ zei Vos, ‘we denken dat jullie een gevaar zijn voor de vos-veiligheid.’ Lees meer

Bruiloften die nooit zullen plaatsvinden

Bruiloften die nooit zullen plaatsvinden

Tijdens een weerzien in Berlijn, dringt de waarde van Eva's jarenlange band met drie vrienden dringt goed tot haar door. Lees meer

Iedereen heeft bad guys nodig

Iedereen heeft bad guys nodig

Waarom zijn complotten zo aantrekkelijk? Marthe van Bronkhorst geeft eerlijk toe: 'Was het leven maar een complottheorie. En kon ik er maar in geloven.' Lees meer

Iets willen willen

Iets willen willen

Tijdens een autorit stelt Eva's zwangere zus haar een lastige vraag. Lees meer

Gewoon aan de bel trekken

Trek gewoon aan de bel

Het nieuws over The Voice maakte bij Marthe van Bronkhorst frustraties los: waarom wordt schuld nog altijd in de schoenen van slachtoffers geschoven?! Lees meer

Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars. Meld je vóór 1 juni aan en ontvang deze zomer al je eerste kunstwerk én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel