Asset 14

In een te specifieke vorm geslepen

Column

‘We gaan kijken of er nog iemand bij past,’ verzucht vriendin C. Ze is op een ander verliefd geworden. Nu gaan zij en haar vriend B. experimenteren met het openstellen van hun relatie voor een derde. C. en B. zijn in mijn ogen een perfect stel. Het idee dat daar nog iemand bij kan komen, en dat dat past, gaat mijn mentale en ruimtelijke voorstellingsvermogen te boven. Zelf kan ik me niet voortellen dat er ooit iemand bij me zou willen zijn die niet direct in totale vertwijfeling of misantropie achterblijft, laat staan een twééde partner.
‘Voor jou is er ook iemand!’ zweert C., ‘Op ieder potje past toch…’
‘Onzin,’ onderbreek ik haar. Laatst zag ik op 9GAG een comic van twee puzzelstukjes die naast elkaar op de bank zitten, ze hebben allebei de vorm van een half maantje. De één heeft een neusje, de ander heeft een inkeping waar zijn neusje moet zitten: ze passen perfect. Dan komt hun zoon thuis: geen halvemaantje, maar een zeer specifiek gevormd sikkelmaantje met krullen, toeters en bellen van het meest vernuftige houtsnijwerk.
‘En, heb je al iemand gevonden?’ vragen zijn ouders. ‘Die ook gothic is, dezelfde games speelt, voor je zorgen niet erg vindt en toch onvoorwaardelijk van jou houdt?’ De halvemaantjes lachen er gemeen bij, zoals halvemaantjes soms kunnen doen als ze ondeugend verschijnen van achter de wolken. Het sikkelmaantje druipt af.

Dat sikkelmaantje ben ik, en misschien voel jij je ook wel zo. Na al die blauwe maandagen van studeren en theaterschool, gele dinsdagen van hobby’s en interesses ontwikkelen, aan specifiek soort toetjes en meubels verknocht raken, allergieën krijgen, angsten in stand houden, prullaria verzamelen en andere eigenaardigheden is het zo ver. Ik ben in een te specifieke vorm geslepen. Er past werkelijk geen wederhelft meer op, ook niet met duwen of aanslijpen.
‘Nee, stop, Marthe’ zegt B. en hij vat mijn hand, ‘Je bent een prachtmens.’ Daar heb je weer zo’n verwijzing naar dat veel te specifieke houtsnijwerkje van mij.
‘Er zijn toch ook andere mensen met specifieke hobby’s?’ zegt hij, ‘Kijk naar Q.!’
Ja, Q. Vriend en oud-huisgenoot Q. en ik hadden het erover om weer samen een huis te gaan delen. Sinds we niet meer samenwonen zijn we allebei twee jaar ouder en onaangepaster geworden: hij doe-het-zelft, ik schrijf, maak muziek en geluidsopnames die absolute stilte vereisen. Ik kan dus maar één samenleefverband bedenken dat werkt: ik die de logeerkamer als atelier gebruik, en hij die de woonkamer en keuken als klusschuur gebruikt. Gecombineerd met onze exact tegengestelde dag-nachtritmes (ik dag, hij nacht) hebben we zodoende nooit last van elkaar. Yin en yang zul je zeggen, behalve dat je elkaar op die manier nooit spreekt, behalve met zomertijd en oud en nieuw. Niet veel basis voor een relatie, misschien dat we daarom vrienden zijn gebleven.
‘Je groeit nog steeds,’ zegt rasoptimist C. ‘Elke relatie verandert je ook weer, en dan ben je een nieuw persoon en moet je daar weer mee omgaan.’
Ik knik en glimlach. Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet? Een liefde die je dwingt iemand anders te worden, die jóu boetseert en schuurt tot wat je zijn moet? Ach, daar geloof ik niet meer in.

 

Duizendschoon

Ik plukte je van de straten noemde je duizendschoon

Nam je naar binnen maakte je natte haren droog

Iemand moest jouw wilde berenklauwen kloven

dat offer bracht ik, lunatiek, behaagziek tot mijn ogen die tranen brandden, droogden

Nacht, anderen zullen je vacht schaden, ik geef je brokjes hoop

en al wat in de melk klontert, al wat buiten tuurt en zondert,

al het water in de regenpijp als een beek die schatert, dat is een lied voor jou

Anderen zullen je deren

Dierbaarst diertje deer je niet

 

Als ik iets droog tussen de schutbladen wordt het dan tweedimensionaal?

Als ik het vastpin boven zijn soortnaam zal het daar dan naar luisteren?

 

Halfslachtig, tweevleugelig (eentje gebroken)

Schattig, knuffelbaar (eenmaal gebroken)

 

Duizendschuw

Je wees mijn ketting af, op het tapijt leg je duizend maan

Je huilt naar de buitenzon, wast je schone haren vies

Iemand moest jou leren voelen wanneer niet te storen

Welk offer breng jij? Wie kijkt er nou niet naar wat gewezen wordt maar volgt de vinger?

Wacht, andere handen paaien, wat je niet ziet, beschouw je als dood

En al wat jaloezieën neerlaat, pronkt en kronkelt,

denkt, voelt en bewondert, dat is een lied van jou

Anderen zijn hetzelfde,

wezentje weesje wieg je niet,

spiegeltje,

liefde liefste lievelied

Mail

Marthe van Bronkhorst schrijft, acteert en werkt als psycholoog. Ze woonde een tijd in Amerika, sloot zich aan bij een kungfuschool, een poëziegroep, ontsnapte aan een rijdend circus en schrijft nu verhalen voor Red Pers, Digressions en El Hizjra. // marthe.van.bronkhorst@hardhoofd.com

Hanneke Rozemuller (1998) is een illustrator die zich bezighoudt met de mysteries van het leven: psychologie, religie, liefde, nostalgie, filosofie. Absurdisme, disconnectie en het terugvinden van jezelf zijn grote interesses. Hier en daar gewapend met een randje humor om volledig opstijgen en wegzweven te voorkomen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!