Asset 14

Trek gewoon aan de bel

Gewoon aan de bel trekken

De intercom doet het niet maar ik hoor hem hijgen door de kier van de deur. Ik ben aan de andere kant van die deur binnen in het huis van mijn ouders. De man staat in het trapportaal. Er klonken net klappen bij de buren. Toen snikken. Een gillende buurvrouw. Nu de stemmen van twee agenten en twee walkietalkies.
Het is 3:30, ik sta bij de deur en ik ben bang. In het huis van de buurvrouw zijn kleine kinderen. Zijn ze veilig? Ik durf het niet te vragen. De man, de ex van de buurvrouw roept ‘Hou je bek hoer’ en wordt tegen onze deur aan ingerekend en meegenomen naar het bureau.
‘U mag hier niet zijn,’ zegt de agent tegen hem. ‘U hebt een contactverbod.’
Er zijn geen sporen van inbraak. Iemand heeft voor hem opengedaan. ‘Het spijt me,’ huilt de buurvrouw.
Als ik de volgende dag naar beneden loop, is de buitendeur ingetrapt.
Twee dagen later smeert een werkman van de woningbouwvereniging lijm in de barst. ‘Dit is compleet veilig tegen alles,’ zegt hij, ‘behalve als idioten hier de deur komen intrappen natuurlijk. Dus wel even zorgen dat hier geen rare types komen.’ De kier in de deur zit er nog steeds. Mijn andere buurvrouw slaapt niet meer, vertelt ze.

Zes dagen later span ik mijn kaken aan omdat de bel klinkt, sinds kort heeft de deurbel die uitwerking op mij. Ik verwacht een pakket dus ik ren naar beneden, telefoon bij me voor het geval dat … welk geval eigenlijk, je weet maar nooit. Twee werkmannen van de woningbouwvereniging staan in de hal.
‘Komt u de intercom repareren?’ vraag ik met mijn hart dat nog natimmert in mijn borst.
‘Nee,’ zegt de werkman, ‘Leveranciersproblemen.’
‘Wat?’
‘Problemen met de meldsystemen.’
‘Hoelang duurt dat?’
‘Kunnen we niet zeggen.’
‘Een week, een maand?’
‘Als het u een veiliger gevoel geeft mevrouw, kunnen we best zeggen een maand.’
‘Maar wat moeten wij dan in de tussentijd? We weten niet wie er aanbelt. Er zijn hier gewelddadige mensen in het trappenhuis.’
‘Als er bij u gebeld wordt, mevrouw …’
‘Ja?’
‘Dan stellen wij deze oplossing voor:’
‘Ja?’
‘Niet opendoen.’
‘Maar, wat? Wij verwachten ook mensen. En post. En ik heb toch ook voor u opengedaan.’
‘Had u dus niet moeten doen. Niet opendoen, en meteen aan de bel trekken als u het niet vertrouwt.’
‘Maar het belsysteem doet het niet, soms komen er ook mensen die we wél vertrouwen, en als ze echt willen trappen ze de deur in!’
‘Aan de bel trekken, mevrouw. Goedemiddag weer!’
Ze gingen weg.

Deed ik open toen een vriend langskwam om zijn schoenen op te halen, en me toen plotseling op mijn bed duwde en zoende? Ja. Dacht ik toen nog hoe erg ik me schaamde als mijn broertje het gehoord zou hebben, omdat het mijn eigen schuld was? Ja. Ging ik zelf in de auto zitten bij de vriend die me bij de pont zou afzetten maar me begon te strelen in de rijdende auto? Ja. Nam ik op toen een dichter me – weliswaar op een raar tijdstip – belde dat hij mijn poëzie ging helpen uitgeven? Ja. En toen ik hem namens mijn baas bedankte voor zijn deelname aan een literair evenement, was ik toen voor wel een volle minuut alleen met hem? Ja. Liepen er vlak daarvoor en vlak daarna nog mensen naar binnen en was zijn vrouw een kamer ernaast? Ja. Stonden er camera’s aan en betastte hij me toch? Ja.

Gelukkig had een beter meldsysteem alle onveiligheid opgelost.

 

Betreden op eigen risico

Ik droeg een rokkostuum met een zweepje toen ik hem ophaalde uit zijn hok

De hele vrouwheid sprak er schande van

‘Ze horen achter tralies en daar zitten ze niet voor niets’

Het stro van de piste knisperde

Van hoek tot hoek ijsbeerden zijn ogen, tot de deur uit het slot viel,

hoe dat kan weet ik ook niet

 

Betreden op eigen risico

Niet voeren

 

Ik had een mand voor hem

Het werd al gauw duidelijk dat hij liever bij mij in bed

Natuurlijk hield ik hem vast

Vlees schafte ik af. Hij at het niet zolang ik hem het niet gaf

Huilen kon hij. Zijn tong was zacht

 

Nu haalt hij alleen uit als hij je niet vertrouwt

Ga dan bij jezelf te rade: ruik ik raar, wat heb ik aan, breng ik hem in de war?

 

Ik nam hem mee naar een feestje

‘Ik heb er al heel lang geen meer in het wild gezien,’ zei een vriendin, ‘sinds de Wet’

Ik was de lijn vergeten

‘Is het niet levensgevaarlijk?’ zei een ander

Mijn ogen ijsbeerden de kamer door

Rokkostuum na rokkostuum

Ergens in huis viel een deur uit het slot

‘Ik heb hem onder controle,’ zei ik

Ik loog

 

Beeld: Longxiang Qian via Pexels

Mail

Marthe van Bronkhorst (zij/haar) is schrijver, theatermaker en psycholoog en studeerde aan de VU Amsterdam en Harvard Medical School. Ze schreef voor onder meer Theater Ins Blau, Sonnevanck, Over het IJ festival, Kluger Hans, Meander, De Revisor en werkt aan een roman over duikers bij uitgeverij De Geus.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Ondraaglijk gewicht

Ondraaglijk gewicht

Een opmerking van een kennis activeert bij Aisha een stroom van onzekere gedachten. Waarom wordt ons zelfbeeld zo beïnvloed door externe standaarden? Lees meer

Wegwerpliefde

Wegwerpliefde

Liefde overwint niet alles, en zeker niet het kapitalisme, merkt Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 7

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel vier. Lees meer

Une Belle Histoire

Une Belle Histoire

Als Aisha haar moeder vertelt over haar vakantieplannen in Bretagne reageert ze nuchter. ‘Dan kun je gelijk wel tante Ans uitstrooien’. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 6

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel drie. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 3

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel twee. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer