Asset 14

Trek gewoon aan de bel

Gewoon aan de bel trekken

De intercom doet het niet maar ik hoor hem hijgen door de kier van de deur. Ik ben aan de andere kant van die deur binnen in het huis van mijn ouders. De man staat in het trapportaal. Er klonken net klappen bij de buren. Toen snikken. Een gillende buurvrouw. Nu de stemmen van twee agenten en twee walkietalkies.
Het is 3:30, ik sta bij de deur en ik ben bang. In het huis van de buurvrouw zijn kleine kinderen. Zijn ze veilig? Ik durf het niet te vragen. De man, de ex van de buurvrouw roept ‘Hou je bek hoer’ en wordt tegen onze deur aan ingerekend en meegenomen naar het bureau.
‘U mag hier niet zijn,’ zegt de agent tegen hem. ‘U hebt een contactverbod.’
Er zijn geen sporen van inbraak. Iemand heeft voor hem opengedaan. ‘Het spijt me,’ huilt de buurvrouw.
Als ik de volgende dag naar beneden loop, is de buitendeur ingetrapt.
Twee dagen later smeert een werkman van de woningbouwvereniging lijm in de barst. ‘Dit is compleet veilig tegen alles,’ zegt hij, ‘behalve als idioten hier de deur komen intrappen natuurlijk. Dus wel even zorgen dat hier geen rare types komen.’ De kier in de deur zit er nog steeds. Mijn andere buurvrouw slaapt niet meer, vertelt ze.

Zes dagen later span ik mijn kaken aan omdat de bel klinkt, sinds kort heeft de deurbel die uitwerking op mij. Ik verwacht een pakket dus ik ren naar beneden, telefoon bij me voor het geval dat … welk geval eigenlijk, je weet maar nooit. Twee werkmannen van de woningbouwvereniging staan in de hal.
‘Komt u de intercom repareren?’ vraag ik met mijn hart dat nog natimmert in mijn borst.
‘Nee,’ zegt de werkman, ‘Leveranciersproblemen.’
‘Wat?’
‘Problemen met de meldsystemen.’
‘Hoelang duurt dat?’
‘Kunnen we niet zeggen.’
‘Een week, een maand?’
‘Als het u een veiliger gevoel geeft mevrouw, kunnen we best zeggen een maand.’
‘Maar wat moeten wij dan in de tussentijd? We weten niet wie er aanbelt. Er zijn hier gewelddadige mensen in het trappenhuis.’
‘Als er bij u gebeld wordt, mevrouw …’
‘Ja?’
‘Dan stellen wij deze oplossing voor:’
‘Ja?’
‘Niet opendoen.’
‘Maar, wat? Wij verwachten ook mensen. En post. En ik heb toch ook voor u opengedaan.’
‘Had u dus niet moeten doen. Niet opendoen, en meteen aan de bel trekken als u het niet vertrouwt.’
‘Maar het belsysteem doet het niet, soms komen er ook mensen die we wél vertrouwen, en als ze echt willen trappen ze de deur in!’
‘Aan de bel trekken, mevrouw. Goedemiddag weer!’
Ze gingen weg.

Deed ik open toen een vriend langskwam om zijn schoenen op te halen, en me toen plotseling op mijn bed duwde en zoende? Ja. Dacht ik toen nog hoe erg ik me schaamde als mijn broertje het gehoord zou hebben, omdat het mijn eigen schuld was? Ja. Ging ik zelf in de auto zitten bij de vriend die me bij de pont zou afzetten maar me begon te strelen in de rijdende auto? Ja. Nam ik op toen een dichter me – weliswaar op een raar tijdstip – belde dat hij mijn poëzie ging helpen uitgeven? Ja. En toen ik hem namens mijn baas bedankte voor zijn deelname aan een literair evenement, was ik toen voor wel een volle minuut alleen met hem? Ja. Liepen er vlak daarvoor en vlak daarna nog mensen naar binnen en was zijn vrouw een kamer ernaast? Ja. Stonden er camera’s aan en betastte hij me toch? Ja.

Gelukkig had een beter meldsysteem alle onveiligheid opgelost.

 

Betreden op eigen risico

Ik droeg een rokkostuum met een zweepje toen ik hem ophaalde uit zijn hok

De hele vrouwheid sprak er schande van

‘Ze horen achter tralies en daar zitten ze niet voor niets’

Het stro van de piste knisperde

Van hoek tot hoek ijsbeerden zijn ogen, tot de deur uit het slot viel,

hoe dat kan weet ik ook niet

 

Betreden op eigen risico

Niet voeren

 

Ik had een mand voor hem

Het werd al gauw duidelijk dat hij liever bij mij in bed

Natuurlijk hield ik hem vast

Vlees schafte ik af. Hij at het niet zolang ik hem het niet gaf

Huilen kon hij. Zijn tong was zacht

 

Nu haalt hij alleen uit als hij je niet vertrouwt

Ga dan bij jezelf te rade: ruik ik raar, wat heb ik aan, breng ik hem in de war?

 

Ik nam hem mee naar een feestje

‘Ik heb er al heel lang geen meer in het wild gezien,’ zei een vriendin, ‘sinds de Wet’

Ik was de lijn vergeten

‘Is het niet levensgevaarlijk?’ zei een ander

Mijn ogen ijsbeerden de kamer door

Rokkostuum na rokkostuum

Ergens in huis viel een deur uit het slot

‘Ik heb hem onder controle,’ zei ik

Ik loog

 

Beeld: Longxiang Qian via Pexels

Mail

Marthe van Bronkhorst schrijft, acteert en werkt als psycholoog. Ze woonde een tijd in Amerika, sloot zich aan bij een kungfuschool, een poëziegroep, ontsnapte aan een rijdend circus en schrijft nu verhalen voor Red Pers, Digressions en El Hizjra. // marthe.van.bronkhorst@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Vraag het niet: De Revalidanten

Vraag het niet

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Lees meer

Een machine om te repareren

Een machine om te repareren

Eva heeft last van haar oor en komt tot de ontdekking dat iets niet-menselijks onderdeel van haar lichaam was, of probeerde te worden. Lees meer

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

Marthe van Bronkhorst vat het nieuws over Oekraïne samen in een dierenfabel: ‘Wat doe je bij dat hek, Vos?’ vroeg Kip. ‘Bewaken,’ zei Vos. ‘Tegen wie?’ vroeg Kip. ‘Tegen jullie,’ zei Vos, ‘we denken dat jullie een gevaar zijn voor de vos-veiligheid.’ Lees meer

Bruiloften die nooit zullen plaatsvinden

Bruiloften die nooit zullen plaatsvinden

Tijdens een weerzien in Berlijn, dringt de waarde van Eva's jarenlange band met drie vrienden dringt goed tot haar door. Lees meer

Iedereen heeft bad guys nodig

Iedereen heeft bad guys nodig

Waarom zijn complotten zo aantrekkelijk? Marthe van Bronkhorst geeft eerlijk toe: 'Was het leven maar een complottheorie. En kon ik er maar in geloven.' Lees meer

Iets willen willen

Iets willen willen

Tijdens een autorit stelt Eva's zwangere zus haar een lastige vraag. Lees meer

Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars. Meld je vóór 1 juni aan en ontvang deze zomer al je eerste kunstwerk én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel