Asset 14

Trek gewoon aan de bel

Gewoon aan de bel trekken

De intercom doet het niet maar ik hoor hem hijgen door de kier van de deur. Ik ben aan de andere kant van die deur binnen in het huis van mijn ouders. De man staat in het trapportaal. Er klonken net klappen bij de buren. Toen snikken. Een gillende buurvrouw. Nu de stemmen van twee agenten en twee walkietalkies.
Het is 3:30, ik sta bij de deur en ik ben bang. In het huis van de buurvrouw zijn kleine kinderen. Zijn ze veilig? Ik durf het niet te vragen. De man, de ex van de buurvrouw roept ‘Hou je bek hoer’ en wordt tegen onze deur aan ingerekend en meegenomen naar het bureau.
‘U mag hier niet zijn,’ zegt de agent tegen hem. ‘U hebt een contactverbod.’
Er zijn geen sporen van inbraak. Iemand heeft voor hem opengedaan. ‘Het spijt me,’ huilt de buurvrouw.
Als ik de volgende dag naar beneden loop, is de buitendeur ingetrapt.
Twee dagen later smeert een werkman van de woningbouwvereniging lijm in de barst. ‘Dit is compleet veilig tegen alles,’ zegt hij, ‘behalve als idioten hier de deur komen intrappen natuurlijk. Dus wel even zorgen dat hier geen rare types komen.’ De kier in de deur zit er nog steeds. Mijn andere buurvrouw slaapt niet meer, vertelt ze.

Zes dagen later span ik mijn kaken aan omdat de bel klinkt, sinds kort heeft de deurbel die uitwerking op mij. Ik verwacht een pakket dus ik ren naar beneden, telefoon bij me voor het geval dat … welk geval eigenlijk, je weet maar nooit. Twee werkmannen van de woningbouwvereniging staan in de hal.
‘Komt u de intercom repareren?’ vraag ik met mijn hart dat nog natimmert in mijn borst.
‘Nee,’ zegt de werkman, ‘Leveranciersproblemen.’
‘Wat?’
‘Problemen met de meldsystemen.’
‘Hoelang duurt dat?’
‘Kunnen we niet zeggen.’
‘Een week, een maand?’
‘Als het u een veiliger gevoel geeft mevrouw, kunnen we best zeggen een maand.’
‘Maar wat moeten wij dan in de tussentijd? We weten niet wie er aanbelt. Er zijn hier gewelddadige mensen in het trappenhuis.’
‘Als er bij u gebeld wordt, mevrouw …’
‘Ja?’
‘Dan stellen wij deze oplossing voor:’
‘Ja?’
‘Niet opendoen.’
‘Maar, wat? Wij verwachten ook mensen. En post. En ik heb toch ook voor u opengedaan.’
‘Had u dus niet moeten doen. Niet opendoen, en meteen aan de bel trekken als u het niet vertrouwt.’
‘Maar het belsysteem doet het niet, soms komen er ook mensen die we wél vertrouwen, en als ze echt willen trappen ze de deur in!’
‘Aan de bel trekken, mevrouw. Goedemiddag weer!’
Ze gingen weg.

Deed ik open toen een vriend langskwam om zijn schoenen op te halen, en me toen plotseling op mijn bed duwde en zoende? Ja. Dacht ik toen nog hoe erg ik me schaamde als mijn broertje het gehoord zou hebben, omdat het mijn eigen schuld was? Ja. Ging ik zelf in de auto zitten bij de vriend die me bij de pont zou afzetten maar me begon te strelen in de rijdende auto? Ja. Nam ik op toen een dichter me – weliswaar op een raar tijdstip – belde dat hij mijn poëzie ging helpen uitgeven? Ja. En toen ik hem namens mijn baas bedankte voor zijn deelname aan een literair evenement, was ik toen voor wel een volle minuut alleen met hem? Ja. Liepen er vlak daarvoor en vlak daarna nog mensen naar binnen en was zijn vrouw een kamer ernaast? Ja. Stonden er camera’s aan en betastte hij me toch? Ja.

Gelukkig had een beter meldsysteem alle onveiligheid opgelost.

 

Betreden op eigen risico

Ik droeg een rokkostuum met een zweepje toen ik hem ophaalde uit zijn hok

De hele vrouwheid sprak er schande van

‘Ze horen achter tralies en daar zitten ze niet voor niets’

Het stro van de piste knisperde

Van hoek tot hoek ijsbeerden zijn ogen, tot de deur uit het slot viel,

hoe dat kan weet ik ook niet

 

Betreden op eigen risico

Niet voeren

 

Ik had een mand voor hem

Het werd al gauw duidelijk dat hij liever bij mij in bed

Natuurlijk hield ik hem vast

Vlees schafte ik af. Hij at het niet zolang ik hem het niet gaf

Huilen kon hij. Zijn tong was zacht

 

Nu haalt hij alleen uit als hij je niet vertrouwt

Ga dan bij jezelf te rade: ruik ik raar, wat heb ik aan, breng ik hem in de war?

 

Ik nam hem mee naar een feestje

‘Ik heb er al heel lang geen meer in het wild gezien,’ zei een vriendin, ‘sinds de Wet’

Ik was de lijn vergeten

‘Is het niet levensgevaarlijk?’ zei een ander

Mijn ogen ijsbeerden de kamer door

Rokkostuum na rokkostuum

Ergens in huis viel een deur uit het slot

‘Ik heb hem onder controle,’ zei ik

Ik loog

 

Beeld: Longxiang Qian via Pexels

Mail

Marthe van Bronkhorst (zij/haar) is schrijver, theatermaker en psycholoog en studeerde aan de VU Amsterdam en Harvard Medical School. Ze schreef voor onder meer Theater Ins Blau, Sonnevanck, Over het IJ festival, Kluger Hans, Meander, De Revisor en werkt aan een roman over duikers bij uitgeverij De Geus.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus, inclusief drie Lief kutland-stickers. Veel lees- en plakplezier!

Word trouwe lezer