Asset 14

Demoontjes

Automatische concepten 46

Ik ben in de natuur en ik laat mijn demoontjes buitenspelen.
Ik heb ze niet aangelijnd, het zou zinloos zijn. Anderen hebben demonen van het hondachtige soort (Dub de pup, Wikje en Weegje: africhten die handel) of een paardenspan (Wil, Gril, Bliksemdrift: teugels strak houden).
Mijn demoontjes kennen vele gedaantes, allen met zebrabloed. Aanlijnen zou betekenen gevierendeeld worden.

Wild, blij, uitgelaten buitelen de demonen over elkaar heen: ‘We mogen buitenspelen!’

Zwaarmoedig zou je ervan kunnen worden, want recreëren in de natuur is niet makkelijk dit weekend.
Ik ploeter fietsend door de duinen. Het waait zo hard dat we de wind een naam hebben gegeven: Zephyr.
Over de grond razen zandstormen als wolkenvelden, onze enkels worden aangevallen met zandmessen.
Het strand is Woestijn, de zee Fata Morgana. 

Een zwaar gemoed blijft uit. Mijn demoontjes zijn buiten dus ik hoef ze niet te dragen, dat scheelt.
Vacht en veren gaan nek aan nek. Onrust (een griezelig knaagdier) en Trots (een pauwachtige chimaera) gaan rennend aan kop. Drift (mijn sabeltandtijger) bijt in hun staarten.
Op de rug van Trots zit een kleine passagier: Verstand, een valkuiltje met hoeven. ‘Dit gaat niet goed’ krast Verstand zwakjes, ‘ik voel me niet gezond.’
Ze horen hem niet. Nieuwsgiertje (mijn yeti-aapje) is al op de vuurtoren geklommen: ‘Kom nou! Kijk nou! Mis niks!’.

De rest moet erachteraan. Vraatzucht, mijn luipaard, en Luiheid, mijn luiaard, worden verdoofd aan hun staarten meegesleurd.
Boven de koppen, staarten en klauwen zweeft mijn sfinx Verdriet. De hete adem van de rest blaast haar donsveren vooruit. Schuld, mijn harpij, en Schaamte, mijn kameleondraak, zijn bijna onzichtbaar door camouflage, en springen mee van tak tot tak.

Het is een wonderlijk peloton. Ze hebben het maar druk met elkaar.
Piekergedachten vallen weg alsof ik mezelf op een lagere versnelling zet. Niets maakt meer uit, alles is vervoering. Mijn reisgezel J. fietst harder dan ik kan bijbenen maar moet ook vaker stoppen. Ik ben echter in een trance waarin ik kan versnellen noch vertragen. Zonder er iets bij te denken fiets ik recht op een diepzwartgrijze lucht af.

De demoontjes zijn zichtbaar vandaag, zo heb ik ze het liefst. In de slagen van de wind, de plotselinge bries die kippenvel geeft, in de stem die huilt op zolder. Hoe ze overal in alles zijn.

 

De demoontjes zijn zichtbaar vandaag, zo heb ik ze het liefst. In de slagen van de wind, de plotselinge bries die kippenvel geeft, in de stem die huilt op zolder

Ik fiets en denk aan mijn demoontjes. Het zijn fijne gedachten. Angst uit mijn kinderverhalen is gewoon een man, een oude vriend. Ik ben blij om hem nu fysiek tegen te komen overal om mij heen, niet verborgen zoals in het dagelijks leven. Nu is het simpelweg hij tegen mij, urenlang trappen, ik op de pedalen, hij op de wind en de stroming, wie wint? 

Een wonderlijk gordijn sluit zich voor het nakende stadje. Ik bestudeer de paarsgrijze strepen die uit de lucht komen, verticale wolken.

‘Wat zíjn het?’ denk ik zonder het stoutste vermoeden.

Reisgezel J: ‘Als we nog droog over willen komen..’

Verticale wolken zijn regen. Laat daar geen misverstand over bestaan. Moesson barst los op ons hoofd.
Als in een Van Gogh staan we in een open veld, geen kant kunnen we op. In twee minuten zijn we doorweekt.

Met een nieuwe vijand erbij (Nattigheid) zijn Angst en Zephyr stukken kleiner geworden. In Den Burg, bijna drooggeföhnd van storm en inspanning, komen we aan op een terras. Nu de overlevingsstrijd gestreden is, valt er een stilte en in de stilte gaan de Demoontjes naar binnen.

Anneke Brassinga ligt open in een boekwinkeltje en zegt ‘Vertrouw geen lente.’ 

‘Leuk hè, die dieren,’ zegt de boekverkoper, wijzend naar een prent van een kraai. ‘Zoals op dit plaatje, zo kijken ze echt. ’s Avonds komen ze buiten.’

Hij weet het, besef ik.

‘Dan verzamelen ze zich hier op de boom bij de kerk. Alles wat mooi is en glimt, pakken ze.’ 

Dat weet ik.

‘Het zijn hele slimme wezens.’ 

Dat weet ik.

We fietsen naar de kerk en daar zitten ze weer buiten: hoog in de hoogste boom, 100 stuks, de takken buigen diep. Mijn Demoontjes. 

Als we terugfietsen, hebben we Zephyr mee, de storm blaast ons in één adem thuis. Het is pikdonker en doodstil, op mijn demonen na, die buiten spelen.

‘Ik word altijd heel geïrriteerd als ik niets kan zien in de nacht.’ zegt reisgezel J.

Ik hou ervan.

 

Demonen

Als de sterren stralen komen wolven waar de motten dansten rond het vuur

Als de wolven vluchten voor het licht dan komen de gieren

Als de gieren na gedane zaak naar het nest gaan dan trippelen de muizen pas

Als de muizen massaal op de vlucht gaan dan komt het water

Als het veulen bij de beek staat te drinken dan nadert de leeuw langzaam in zijn rug

Als de kudde de leeuw vertrapt dan ziet de hyena zijn kans

Als hyena’s huilen slaan de honden aan waar eerst katten krauwden in de tuin

Als de tuin groeit komt daar de klimplant al die haar overwoekert

Als de klimplant bloeit komen bijen wespen en rupsen vliegen en vogels

Als er vogels zijn slaat de kop van de cobra toe

en de staart van de cobra ziet een lekkernij in de kop van de cobra en hij neemt een hap

 

Er zijn altijd demonen 

Er zullen altijd demonen zijn

 

Er zijn altijd demonen 

in mij

Er zullen altijd demonen zijn

Mail

Marthe van Bronkhorst schrijft, acteert en werkt als psycholoog. Ze woonde een tijd in Amerika, sloot zich aan bij een kungfuschool, een poëziegroep, ontsnapte aan een rijdend circus en schrijft nu verhalen voor Red Pers, Digressions en El Hizjra. // marthe.van.bronkhorst@hardhoofd.com

Jessica Bacuna (1996) vindt de wereld een vreemde plek die ze niet altijd begrijpt. Dat inspireert haar om op een speelse manier te illustreren in combinatie met vervreemdende elementen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer