Asset 14

Demoontjes

Automatische concepten 46

Ik ben in de natuur en ik laat mijn demoontjes buitenspelen.
Ik heb ze niet aangelijnd, het zou zinloos zijn. Anderen hebben demonen van het hondachtige soort (Dub de pup, Wikje en Weegje: africhten die handel) of een paardenspan (Wil, Gril, Bliksemdrift: teugels strak houden).
Mijn demoontjes kennen vele gedaantes, allen met zebrabloed. Aanlijnen zou betekenen gevierendeeld worden.

Wild, blij, uitgelaten buitelen de demonen over elkaar heen: ‘We mogen buitenspelen!’

Zwaarmoedig zou je ervan kunnen worden, want recreëren in de natuur is niet makkelijk dit weekend.
Ik ploeter fietsend door de duinen. Het waait zo hard dat we de wind een naam hebben gegeven: Zephyr.
Over de grond razen zandstormen als wolkenvelden, onze enkels worden aangevallen met zandmessen.
Het strand is Woestijn, de zee Fata Morgana. 

Een zwaar gemoed blijft uit. Mijn demoontjes zijn buiten dus ik hoef ze niet te dragen, dat scheelt.
Vacht en veren gaan nek aan nek. Onrust (een griezelig knaagdier) en Trots (een pauwachtige chimaera) gaan rennend aan kop. Drift (mijn sabeltandtijger) bijt in hun staarten.
Op de rug van Trots zit een kleine passagier: Verstand, een valkuiltje met hoeven. ‘Dit gaat niet goed’ krast Verstand zwakjes, ‘ik voel me niet gezond.’
Ze horen hem niet. Nieuwsgiertje (mijn yeti-aapje) is al op de vuurtoren geklommen: ‘Kom nou! Kijk nou! Mis niks!’.

De rest moet erachteraan. Vraatzucht, mijn luipaard, en Luiheid, mijn luiaard, worden verdoofd aan hun staarten meegesleurd.
Boven de koppen, staarten en klauwen zweeft mijn sfinx Verdriet. De hete adem van de rest blaast haar donsveren vooruit. Schuld, mijn harpij, en Schaamte, mijn kameleondraak, zijn bijna onzichtbaar door camouflage, en springen mee van tak tot tak.

Het is een wonderlijk peloton. Ze hebben het maar druk met elkaar.
Piekergedachten vallen weg alsof ik mezelf op een lagere versnelling zet. Niets maakt meer uit, alles is vervoering. Mijn reisgezel J. fietst harder dan ik kan bijbenen maar moet ook vaker stoppen. Ik ben echter in een trance waarin ik kan versnellen noch vertragen. Zonder er iets bij te denken fiets ik recht op een diepzwartgrijze lucht af.

De demoontjes zijn zichtbaar vandaag, zo heb ik ze het liefst. In de slagen van de wind, de plotselinge bries die kippenvel geeft, in de stem die huilt op zolder. Hoe ze overal in alles zijn.

 

De demoontjes zijn zichtbaar vandaag, zo heb ik ze het liefst. In de slagen van de wind, de plotselinge bries die kippenvel geeft, in de stem die huilt op zolder

Ik fiets en denk aan mijn demoontjes. Het zijn fijne gedachten. Angst uit mijn kinderverhalen is gewoon een man, een oude vriend. Ik ben blij om hem nu fysiek tegen te komen overal om mij heen, niet verborgen zoals in het dagelijks leven. Nu is het simpelweg hij tegen mij, urenlang trappen, ik op de pedalen, hij op de wind en de stroming, wie wint? 

Een wonderlijk gordijn sluit zich voor het nakende stadje. Ik bestudeer de paarsgrijze strepen die uit de lucht komen, verticale wolken.

‘Wat zíjn het?’ denk ik zonder het stoutste vermoeden.

Reisgezel J: ‘Als we nog droog over willen komen..’

Verticale wolken zijn regen. Laat daar geen misverstand over bestaan. Moesson barst los op ons hoofd.
Als in een Van Gogh staan we in een open veld, geen kant kunnen we op. In twee minuten zijn we doorweekt.

Met een nieuwe vijand erbij (Nattigheid) zijn Angst en Zephyr stukken kleiner geworden. In Den Burg, bijna drooggeföhnd van storm en inspanning, komen we aan op een terras. Nu de overlevingsstrijd gestreden is, valt er een stilte en in de stilte gaan de Demoontjes naar binnen.

Anneke Brassinga ligt open in een boekwinkeltje en zegt ‘Vertrouw geen lente.’ 

‘Leuk hè, die dieren,’ zegt de boekverkoper, wijzend naar een prent van een kraai. ‘Zoals op dit plaatje, zo kijken ze echt. ’s Avonds komen ze buiten.’

Hij weet het, besef ik.

‘Dan verzamelen ze zich hier op de boom bij de kerk. Alles wat mooi is en glimt, pakken ze.’ 

Dat weet ik.

‘Het zijn hele slimme wezens.’ 

Dat weet ik.

We fietsen naar de kerk en daar zitten ze weer buiten: hoog in de hoogste boom, 100 stuks, de takken buigen diep. Mijn Demoontjes. 

Als we terugfietsen, hebben we Zephyr mee, de storm blaast ons in één adem thuis. Het is pikdonker en doodstil, op mijn demonen na, die buiten spelen.

‘Ik word altijd heel geïrriteerd als ik niets kan zien in de nacht.’ zegt reisgezel J.

Ik hou ervan.

 

Demonen

Als de sterren stralen komen wolven waar de motten dansten rond het vuur

Als de wolven vluchten voor het licht dan komen de gieren

Als de gieren na gedane zaak naar het nest gaan dan trippelen de muizen pas

Als de muizen massaal op de vlucht gaan dan komt het water

Als het veulen bij de beek staat te drinken dan nadert de leeuw langzaam in zijn rug

Als de kudde de leeuw vertrapt dan ziet de hyena zijn kans

Als hyena’s huilen slaan de honden aan waar eerst katten krauwden in de tuin

Als de tuin groeit komt daar de klimplant al die haar overwoekert

Als de klimplant bloeit komen bijen wespen en rupsen vliegen en vogels

Als er vogels zijn slaat de kop van de cobra toe

en de staart van de cobra ziet een lekkernij in de kop van de cobra en hij neemt een hap

 

Er zijn altijd demonen 

Er zullen altijd demonen zijn

 

Er zijn altijd demonen 

in mij

Er zullen altijd demonen zijn

Mail

Marthe van Bronkhorst (zij/haar) is schrijver, theatermaker en psycholoog en studeerde aan de VU Amsterdam en Harvard Medical School. Ze schreef voor onder meer Theater Ins Blau, Sonnevanck, Over het IJ festival, Kluger Hans, Meander, De Revisor en werkt aan een roman over duikers bij uitgeverij De Geus.

Jessica Bacuna (1996) vindt de wereld een vreemde plek die ze niet altijd begrijpt. Dat inspireert haar om op een speelse manier te illustreren in combinatie met vervreemdende elementen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer