Asset 14

Allemaal normies

Allemaal normies

Mad Men anno 2022. In het aangrenzende reclamebureau naast mijn werkplek zit een dozijn dezelfde jongens (twintiger, sneakers, NY-petje, pen speels achter een oor gestoken) filmpjes van auto’s op maanlandschappen te monteren. Ik word rondgeleid door een meisje dat op een actrice lijkt van wie ik de naam steeds vergeet. Nergens staat een boek. Er staan retro rode koelkasten in de keuken, er is een mok met ‘MIJ NIET BELLEN.’ In deze perfecte omgeving, waar nog geen vaas vloekt met een bijzettafel, ga ik acht weken lesgeven in verhalen vertellen en creativiteit. Boven mij hangt een letterbord: GOOD VIBES ONLY. Maar zoals Leonard Cohen zei, ‘there’s a crack in everything, that’s how the light gets in.’ Tijdens mijn les vraag ik de studenten wat de fictieheld zou zijn van hun personage.
‘Ik ken niet echt fictiehelden,’ zegt een studente, ‘ik ken alleen échte helden.’
De anderen knikken. O ja, de echte wereld, schiet door me heen, die had je ook nog. Waarom heb ik het de laatste tijd alleen nog maar over ‘wat is betekenis en betekenaar?’ en ‘hoe theatraliseer je dat?’ De wereld bestaat niet alleen uit word-afdrukweergaves, podia, meerlaagse personages met elektracomplexen, en non-lineaire raamvertellingen.
‘Ik wil gewoon een verhaal,’ verzucht een student.
‘Met singuliere details?’ vul ik in, ‘Een outsider, die een obstakel overwint en innerlijke kracht in zichzelf vindt aan de hand van een betekenisvol object, een glazen oog bijvoorbeeld, in een interessante arena zoals, pak hem beet, een zandverstuiving?’
‘...dat niet alléén verkoopt,’ maakt ze af. ‘Ik ben al zo veel bezig met verkopen.’
O ja, geld verdienen, denk ik dan even, wat een normale behoefte eigenlijk. Daar zou ik me ook eens mee bezig moeten houden.

Een dag later ben ik dat voorstel alweer vergeten en zit ik in een filmcursus. Ander voorstelrondje, andere mensen, dezelfde verwarring. Vol spanning verwacht ik verhalen van gekwelde genieën. Van allerlei Heath Ledgers die zich method actend als The Joker opsluiten op hun zolderkamertje tot ze gek sterven. Van hyper-perfectionistische Stanley Kubricks die elke take 300 keer overdoen. Mensen met namen als ‘River Phoenix’ en ‘Gwendoline Christie.’ Voorstelrondjes zijn in mijn artistieke vriendenkring vaak moeizame aangelegenheden. Schrijvers kijken vaak gekweld, gebruiken disclaimers om een à twee feiten waar ze trots op zijn direct de grond in te boren (‘Ja, ik doe een beetje dit, maar ik ben nog héél erg zoekende’). In mijn vorige les was er een jongen die bij elke zin door zijn haar streek, iets prevelde over ‘op zoek naar dat spanningsveld’ (stilte), ‘een beetje unheimisch maar dan...’ (hier stak hij op Zoom dan meestal een peuk op) ‘nee, ik kan het niet uitleggen.’ Diep teleurgesteld trok hij zich dan weer terug.
Maar die dag zijn het geen kunstenaars, maar vakmensen die zich voorstellen.
‘Ik ben J. en ik ben overal goed in. Ik doe dus een beetje van alles, ik ben een generalist,’ zegt de eerste zonder een spoortje zelfhaat of vertwijfeling. ‘Ik heb een succesvol productiehuis,’ zegt de tweede. ‘Ik werk al jaren in het vak, het werd nu tijd voor wat ontwikkeling,’ zegt nummer drie. ‘Ik ben een beelddenker, het gaat gewoon vanzelf bij me,’ zegt nummer vier. ‘Ik heb geen enkel succes om te vertellen,’ denk ik, ‘en niets gaat vanzelf.’
Vriendin M. en ik staan na afloop tuimelend op de stoep.
‘Er is iets met deze mensen,’ zeg ik. ‘Ik weet niet wat, maar ik ben helemaal leeg.’
‘Ik ook.’
‘Iedereen is goed in dingen,’ raas ik door, ‘iedereen praat hard. Niemand is verlegen. Iedereen heeft een mening. En niemand heeft…’
‘Psychische problemen,’ vult M. aan. ‘Ze zijn allemaal zo normaal.’
Het unheimische spanningsveld in mijn binnenste is direct verklaard. ‘Dat is het.’
‘Ik ben het niet meer gewend,’ zucht vriendin M., ‘om om te gaan met allemaal normies.’
Inderdaad, denk ik, al die normies, wat een gekkenhuis.

 

Allemaal normies 1

 

Mail

Marthe van Bronkhorst (zij/haar) is schrijver, theatermaker en psycholoog en studeerde aan de VU Amsterdam en Harvard Medical School. Ze schreef voor onder meer Theater Ins Blau, Sonnevanck, Over het IJ festival, Kluger Hans, Meander, De Revisor en werkt aan een roman over duikers bij uitgeverij De Geus.

Hanneke Rozemuller (1998) is een illustrator die zich bezighoudt met de mysteries van het leven: psychologie, religie, liefde, nostalgie, filosofie. Absurdisme, disconnectie en het terugvinden van jezelf zijn grote interesses. Hier en daar gewapend met een randje humor om volledig opstijgen en wegzweven te voorkomen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

Een zaterdag begin november, op perron 5 van Utrecht Centraal. Het is rond vijven en het perron ziet zwart van de mensen die net als ik naar Amsterdam willen. Ik zet me schrap voor het moment dat de trein arriveert en ik me tussen de lange stroom mensen naar binnen moet zien te wurmen. Als... Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Ondraaglijk gewicht

Ondraaglijk gewicht

Een opmerking van een kennis activeert bij Aisha een stroom van onzekere gedachten. Waarom wordt ons zelfbeeld zo beïnvloed door externe standaarden? Lees meer

Wegwerpliefde

Wegwerpliefde

Liefde overwint niet alles, en zeker niet het kapitalisme, merkt Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 7

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel vier. Lees meer

Une Belle Histoire

Une Belle Histoire

Als Aisha haar moeder vertelt over haar vakantieplannen in Bretagne reageert ze nuchter. ‘Dan kun je gelijk wel tante Ans uitstrooien’. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 6

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel drie. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 3

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel twee. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel een. Lees meer

Zeggen dat ik schrijver ben

Zeggen dat ik schrijver ben

Voorafgaand aan een netwerkevenement besluit Eva dat het maar eens afgelopen moet zijn met haar heimelijke schrijverschap. Lees meer

Geesten uit mijn datingverleden

Geesten uit mijn datingverleden

In de digitale wereld komt Aisha haar ex-dates nog regelmatig tegen. Ze posten sportschoolselfies, krijgen een puppy, of een baby. Hoe zou het zijn als ze met hen samen was gebleven? Lees meer

‘Sexy, dat beenhaar’

‘Sexy, dat beenhaar’

Ongeschoren vrouwenbenen zijn voor sommige mannen 'een dingetje'. Maar Eva is wel klaar met al dat gedoe, en in het café waar ze zit blijkt ze daarin niet de enige. Lees meer

Mijn roodbewangde gezicht 2

Mijn roodbewangde gezicht

Het bekijken van jeugdfoto's dwingt Eva te reflecteren op één van haar onbewuste mechanismen: blozen. Lees meer

:De on//smakelijke week: De smakelijke aarde

De on//smakelijke week: De smakelijke aarde

Sinds vorig jaar voelt Aisha soms de behoefte om zand te eten. Ze gaat op zoek naar waar dit vandaan komt en hoe cultureel bepaald is wat we eetbaar vinden. ‘Is mijn zandbegeerte niet gewoon een hunkering naar verbinding naar iets dat ik ergens ben kwijtgeraakt?’ Lees meer

Steun Hard//hoofd en verzamel kunst! 

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Wij zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Sluit je ook aan bij Hard//hoofd en zorg dat wij talent een podium kunnen blijven bieden. Als je je vóór 31 december aanmeldt als kunstverzamelaar, ontvang je in januari al je eerste kunstwerk!

Word kunstverzamelaar