Asset 14

Allemaal normies

Allemaal normies

Mad Men anno 2022. In het aangrenzende reclamebureau naast mijn werkplek zit een dozijn dezelfde jongens (twintiger, sneakers, NY-petje, pen speels achter een oor gestoken) filmpjes van auto’s op maanlandschappen te monteren. Ik word rondgeleid door een meisje dat op een actrice lijkt van wie ik de naam steeds vergeet. Nergens staat een boek. Er staan retro rode koelkasten in de keuken, er is een mok met ‘MIJ NIET BELLEN.’ In deze perfecte omgeving, waar nog geen vaas vloekt met een bijzettafel, ga ik acht weken lesgeven in verhalen vertellen en creativiteit. Boven mij hangt een letterbord: GOOD VIBES ONLY. Maar zoals Leonard Cohen zei, ‘there’s a crack in everything, that’s how the light gets in.’ Tijdens mijn les vraag ik de studenten wat de fictieheld zou zijn van hun personage.
‘Ik ken niet echt fictiehelden,’ zegt een studente, ‘ik ken alleen échte helden.’
De anderen knikken. O ja, de echte wereld, schiet door me heen, die had je ook nog. Waarom heb ik het de laatste tijd alleen nog maar over ‘wat is betekenis en betekenaar?’ en ‘hoe theatraliseer je dat?’ De wereld bestaat niet alleen uit word-afdrukweergaves, podia, meerlaagse personages met elektracomplexen, en non-lineaire raamvertellingen.
‘Ik wil gewoon een verhaal,’ verzucht een student.
‘Met singuliere details?’ vul ik in, ‘Een outsider, die een obstakel overwint en innerlijke kracht in zichzelf vindt aan de hand van een betekenisvol object, een glazen oog bijvoorbeeld, in een interessante arena zoals, pak hem beet, een zandverstuiving?’
‘...dat niet alléén verkoopt,’ maakt ze af. ‘Ik ben al zo veel bezig met verkopen.’
O ja, geld verdienen, denk ik dan even, wat een normale behoefte eigenlijk. Daar zou ik me ook eens mee bezig moeten houden.

Een dag later ben ik dat voorstel alweer vergeten en zit ik in een filmcursus. Ander voorstelrondje, andere mensen, dezelfde verwarring. Vol spanning verwacht ik verhalen van gekwelde genieën. Van allerlei Heath Ledgers die zich method actend als The Joker opsluiten op hun zolderkamertje tot ze gek sterven. Van hyper-perfectionistische Stanley Kubricks die elke take 300 keer overdoen. Mensen met namen als ‘River Phoenix’ en ‘Gwendoline Christie.’ Voorstelrondjes zijn in mijn artistieke vriendenkring vaak moeizame aangelegenheden. Schrijvers kijken vaak gekweld, gebruiken disclaimers om een à twee feiten waar ze trots op zijn direct de grond in te boren (‘Ja, ik doe een beetje dit, maar ik ben nog héél erg zoekende’). In mijn vorige les was er een jongen die bij elke zin door zijn haar streek, iets prevelde over ‘op zoek naar dat spanningsveld’ (stilte), ‘een beetje unheimisch maar dan...’ (hier stak hij op Zoom dan meestal een peuk op) ‘nee, ik kan het niet uitleggen.’ Diep teleurgesteld trok hij zich dan weer terug.
Maar die dag zijn het geen kunstenaars, maar vakmensen die zich voorstellen.
‘Ik ben J. en ik ben overal goed in. Ik doe dus een beetje van alles, ik ben een generalist,’ zegt de eerste zonder een spoortje zelfhaat of vertwijfeling. ‘Ik heb een succesvol productiehuis,’ zegt de tweede. ‘Ik werk al jaren in het vak, het werd nu tijd voor wat ontwikkeling,’ zegt nummer drie. ‘Ik ben een beelddenker, het gaat gewoon vanzelf bij me,’ zegt nummer vier. ‘Ik heb geen enkel succes om te vertellen,’ denk ik, ‘en niets gaat vanzelf.’
Vriendin M. en ik staan na afloop tuimelend op de stoep.
‘Er is iets met deze mensen,’ zeg ik. ‘Ik weet niet wat, maar ik ben helemaal leeg.’
‘Ik ook.’
‘Iedereen is goed in dingen,’ raas ik door, ‘iedereen praat hard. Niemand is verlegen. Iedereen heeft een mening. En niemand heeft…’
‘Psychische problemen,’ vult M. aan. ‘Ze zijn allemaal zo normaal.’
Het unheimische spanningsveld in mijn binnenste is direct verklaard. ‘Dat is het.’
‘Ik ben het niet meer gewend,’ zucht vriendin M., ‘om om te gaan met allemaal normies.’
Inderdaad, denk ik, al die normies, wat een gekkenhuis.

 

Allemaal normies 1

 

Mail

Marthe van Bronkhorst (zij/haar) is schrijver, theatermaker en psycholoog en studeerde aan de VU Amsterdam en Harvard Medical School. Ze schreef voor onder meer Theater Ins Blau, Sonnevanck, Over het IJ festival, Kluger Hans, Meander, De Revisor en werkt aan een roman over duikers bij uitgeverij De Geus.

Hanneke Rozemuller (1998) is een illustrator die zich bezighoudt met de mysteries van het leven: psychologie, religie, liefde, nostalgie, filosofie. Absurdisme, disconnectie en het terugvinden van jezelf zijn grote interesses. Hier en daar gewapend met een randje humor om volledig opstijgen en wegzweven te voorkomen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer