In een rumoerig café herinnert een groep meisjes zich heel helder: 'Meisjes zoals wij leren vroeg de kunst van de onwaarneembare volharding.' Marieke Ornelis neemt je mee in een wereld vol witte panty's, billen op een koude vloer en honingachtig vocht, terwijl de intimiteit wegsmelt onder de toneellampen.
Wij zitten rond de tafel en voelen hoe de zure rosé zich in ons tandglazuur vreet. Ergens in ons achterhoofd klopt de herinnering aan de dansstudio, ook daar was alles roze – blush. Wij waren voorzichtig met onze dunne panty’s en lieten ons gewillig commanderen door mevrouw Françoise, die in Rusland had gedanst tot ze met één woeste sprong beide enkels had gebroken. We hielden onze plas op, en als er bij het veelvuldige op en neer springen (pas de chat / pas de chat / pas de chat) een melktand uitviel, hielden we die met onze lippen stijf op elkaar gedrukt in onze mond tot het einde van de les. Meisjes zoals wij leren vroeg de kunst van de onwaarneembare volharding.
In dit rumoerige café verzwijgen wij voor elkaar: onzekere arbeidscontracten, kinderwensen, ons exacte gewicht, ons exacte inkomen, de ziektes die we dragen, de porno die we deze ochtend nog – geil, misselijk – hebben bekeken. Wanneer we onze eigen gezichten weerkaatst zien in het verduisterde laptopscherm, moeten we de drang weerstaan om ons blozend af te wenden. De video begint met een spiegelwand waarin de cameraman duidelijk zichtbaar is terwijl het pornosterretje, nauwelijks achttien, de dansstudio binnenkomt. Ze draagt haar haren in een hoge paardenstaart en loopt geluidloos (teen-hiel-teen-hiel). Ze legt haar handen op de barre en buigt met gestrekte rug voorover. Twee mannen betreden deze ruimte, lopen met zware passen op haar af. In hun kielzog kruipt de cameraman op handen en voeten over de balletvloer. Vier harige handen schuiven haar maillot opzij en scheuren de panty open die over haar blote billen gespannen is. Het duurt niet lang voor het meisje in het midden van de balletstudio dubbel gepenetreerd wordt. Ze haalt zwaar adem als, na de eerste penis in haar vagina, de tweede in haar anus verdwijnt. Alles is bekend: ook wij spellen pi-rou-et-te met onze heupen als we bovenop zitten.
Je kan altijd verder buigen dan je denkt
In een volmaakte synchroniciteit verscheuren wij bierviltjes. Deze synchroniciteit weten wij haast gedachteloos te vinden. Ook als wij ons niet aan dezelfde cafétafel bevinden, maar in verschillende kantoren verspreid over de stad, bewegen wij synchroon. Wij slaan gelijktijdig onze toetsenborden aan, vinden een gezamenlijk ritme, en zo vormen wij een gefragmenteerd ensemble. Ondertussen raakt de cafétafel langzaam bedolven onder de kartonsnippers. In de balletstudio bogen wij voorover, onze vingers reikend in de verte, onze benen gespreid, billen op de koude vloer samengeknepen. Mevrouw Françoise legde haar handen op onze schouderbladen, en duwde. ‘Je kan altijd verder buigen dan je denkt.’ In de spiegelwand zagen wij onze verbeten gezichtjes, onze benen in witte panty’s die één horizontale lijn vormden over de hele balletvloer, af en toe onderbroken door een lichaampje, een uitstulping. Het meisje dat onder Françoises handen het diepst kon buigen werd de rest van de les door niemand aangekeken.
Opnieuw buigen wij voorover voor de spiegels van de toiletten. We vegen de lippenstift van onze voortanden en lachen breed voor een denkbeeldig publiek. Binnenin ons voelen wij het skelet van onze dertienjarige zelf nog rammelen. Zij is begraven in ons vlees en is doorheen de jaren bijna helemaal weggerot in een natuurlijk proces. We kussen elkaar op de mond om onze lipgloss door te geven, zoals we dat ook deden in de backstage van de jaarlijkse danscompetitie. De ruwe vloerbedekking van het cultuurcentrum prikte in onze billen terwijl we elkaars gezichten beschilderden, gebruikmakend van make-up borstels en onze vingers. Bij het voelen van elkaars adem op onze wangen raakten we opgewonden. Deze intimiteit smolt weg onder de toneellampen, waar ieder danste voor zich. Na de buiging renden we van het podium en voelden we de spieren in onze bovenbenen al branden, die we bij onze arabesken pijnlijk hadden opgespannen in de hoop enkele millimeters hoger te komen dan de anderen. In de toiletten van dit café herinneren wij ons heel helder deze paradox: hoewel mevrouw Françoise ons een haast militaire lichamelijke beheersing en verzorging instrueerde, reikte de vakjury de trofee steevast uit aan het meisje dat haar eigen lichaam met de meest roekeloze, wulpse grenzeloosheid geweld aandeed. Behalve ons dertienjarigejarige skelet woont ook deze vakjury in ons lichaam.
Behalve ons dertienjarigejarige skelet woont ook deze vakjury in ons lichaam
Aan de cafétafel vermijden wij stiltes door de content te bespreken die onze algoritmes ons overdag voorschotelen. De video heet he doesn’t love you pt. 1, duurt twee uur en acht minuten en heeft 5,8 miljoen views. De blonde extensions van de influencer liggen in ongelijke slierten over haar schouders gedrapeerd, een spoor van mascara loopt over haar wangen, haar nepwimpers zijn asymmetrisch aangebracht. Haar mond trilt. Door haar lip fillers heeft dit moment van bijna huilen iets onmogelijks. Ze zit in haar slaapkamer. Alle muren zijn roze, in de hoek linksachter staat een kaptafel waarop haar make-up en accessoires ordelijk gerangschikt liggen. De influencer haalt diep en trillerig adem. Ze verontschuldigt zich voor het feit dat ze steeds naar een punt naast de cameralens kijkt, en laat het whiteboard zien dat daar opgesteld staat met verschillende data en steekwoorden in roze alcoholstift – ‘I just… I don’t want to forget anything.’ De video is een uiteenzetting van haar relatie met een jonge man, die haar gedurende negen maanden uitgescholden en lichamelijk verwond heeft. ‘At the end I’m adding some recordings, I don’t know, for proof.’ In die beelden, opgenomen met haar iPhone, zien we diezelfde kamer, verwoest. Bloedspetters op de roze muur, de gebroken spiegel van de kaptafel, overal scherven, een krultang, haar make-up verspreid over het tapijt, zij snikkend, happend naar adem, vervormde klanken ‘you broke my fucking jaw you broke my fucking jaw you broke my fucking jaw’. Een zware mannenstem: ‘Good.’ De influencer verklaart dat ze dit laat zien voor alle meisjes die hetzelfde meemaken.
Op weg naar huis, in het licht van de bloedmaan, dromen wij over een orgie. Deze vindt plaats in een ruimte die volkomen verschilt van alle ruimtes waar wij ons ooit eerder begeven hebben. In deze ruimte is de grond warm en vochtig. Het weinige licht dat hier is werpt onze schaduwen op de wand in een beweeglijk spel van duizenden kleuren. Onze vingers en tenen glijden soepel allerlei openingen binnen. We zweten en kwijlen. Een tong beweegt smakelijk over een anus, een klonter menstruatiebloed wordt met twee vingers sensueel uitgesmeerd over een ruggengraat. Gezichten verdwijnen tussen borsten. Onze monden raken elkaar in een kus die zich in alle richtingen beweegt. We zetten onze tanden in elkaar. Onze billen trillen onophoudelijk, worden liefkozend gekneed. Honingachtig vocht druipt uit onze vagina’s. We spreiden ons zo ver mogelijk open, duwen gulzig zo veel mogelijk vlees bij ons naar binnen. We maken geluid als we onze clitorissen van binnenuit voelen pulseren. We hijgen, sidderen en keren onze binnenkant naar buiten. We komen klaar met een feestelijke vanzelfsprekendheid.
Marieke Ornelis (1999) is schrijver, dramaturg en theatermaker. Haar teksten verschenen eerder bij De Internet Gids, Kluger Hans, SKUT en De Revisor, en in 2025 won ze de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd. Op dit moment werkt ze aan haar debuutroman Grafroof, die zal verschijnen bij De Arbeiderspers.
Puck Rietveld (1999) verwerkt haar dagelijkse innerlijke wereld - vol dromen, gedachtes, fantasieen, geheimen en emoties - in tekeningen, schilderijen, foto's en teksten, die allen bij elkaar een grote verbeelding zijn van hoe het vrouwelijke en het vrouw-zijn zich overal mee verwerft voor haar.
