De komende acht zondagen duikt de redactie van hard//hoofd in haar herinneringen. Tijdens de manifestatie 'Memory Machine' van culturele stichting Castrum Peregrini onderzoeken we de (on)betrouwbaarheid van het geheugen en de invloed die herinneringen hebben op onze identiteit.
Vergeetzondagen – 15 februari t/m 5 april
‘Hoe oud was de man?’ vroeg de agent.
‘Twintig, vijfendertig,’ gokte ik.
'En had hij een hoofddeksel op; een pet of iets dergelijks?'
Ik dacht, herleefde het moment in mijn gedachten en zei: ‘Ja.’
‘Nee wacht even,’ zei ik, en haalde het moment weer terug. Dit keer stelde ik me voor dat de man een afro had. Een man met een bolvormige haardos kwam op mij af stormen, stootte tegen mijn schouder en jatte mijn tas.
‘Ik weet het niet zeker, wacht even,’ zei ik vertwijfeld.
Ik beeldde me in dat de man een spijkerjack droeg, zijn haar ingevlochten was en hij een clownsneus op had.
Fronsend bedacht ik me hoe deze clownsman mij aanvloog. Eigenlijk leek het niet veel minder echt dan de eerste herinnering, maar nu wist ik zeker dat ik haar had bedacht. ‘Nou?’ vroeg de politieman.
‘Ik heb nogal een levendige fantasie,’ verontschuldigde ik me. ‘Hij ziet er precies zo uit als ik maar wil: met een petje; een afro; of’ - ik sloot mijn ogen een moment en ja hoor, ‘of een hele hoge hoed.’
De man in uniform leunde achterover en keek me aan.
‘Ik, eh,’ zei ik vertwijfeld. ‘Ik weet niet meer hoe hij eruitzag.’
‘Maar je hebt hem gezien?’ vroeg de politieman.
‘Ja, hij stond recht voor me.’
‘En hij heeft je tas gestolen?’
‘Ja, mijn tas is weg,’ zei ik beteuterd.
‘Nou ja, als je ’t echt niet meer weet….’ zei de agent en hij streek over zijn snor.
Ik werd weer naar buiten geleid. De staart van de middag besteedde ik aan het invullen van een lijst met vragen over wie mij de avond daarvoor had belaagd, maar mijn geheugen had niets onweerlegbaars opgeslagen.
In mijn nieuwste, zeer scherpe herinnering, was ik overvallen door een clown. Niet accuraat – of enigszins behulpzaam bij de aangifte - maar ergens wel rustgevend. In samenwerking met de herinnering aan de gebeurtenis die onomstotelijk had plaatsgevonden, had mijn hoofd compleet nieuwe beelden gemaakt.
De komende weken gaat hard//hoofd het creërend vermogen van het geheugen onderzoeken. Tijdens deze ‘vergeetzondagen’ vragen wij ons af: kan een fictieve herinnering ons zelfbeeld bepalen? Of verandert de waarde van een herinnering wanneer deze aan de waarheid getoetst wordt? Kan een fictieve herinnering oprecht zijn? Deze vragen beantwoorden wij niet anders dan u van ons gewend bent: in korte verhalen en poëzie; illustraties; audioverhalen en TIPS, aangevuld met drie korte films.
Noteer de komende acht zondagen dus in uw agenda en tune in vanaf de luie stoel, voor een hard//hoofd editie om nooit meer te … juist ja.
