Er bestaat een aantal hardnekkige clichés over vrouwen die ongesteld moeten worden. Dat ze labiel worden bijvoorbeeld, ruzie zoeken om niks, zich opgeblazen en lelijk voelen, dat ze uren in de wind naar het zweet meuren, dat ze klagen dat ze niks meer hebben om aan te trekken en dat ze plots dringend moeten gaan shoppen, ook al staat hun rekening onder nul. En dat ze na zo’n koopwoede geheid met het verkeerde kledingstuk thuiskomen.
Wel beste lezer, als geëmancipeerde en ontwikkelde vrouw kan ik u voor eens altijd verzekeren: het gaat niet slechts om clichés, het is de waarheid.
Mijn lief heeft het allang in de mot: een week voor ik ga bloeden neemt hij de benen om een paar dagen onder te duiken, maar niet zonder me eerst op het hart te drukken toch alsjeblieft geen kleren te kopen. Iedere maand is het hetzelfde liedje: dat ik de vuilniszak in moet duiken op zoek naar het bonnetje van die rare jurk in de hoop dat hij nog geruild kan worden.
Vorige week stond ik weer eens premenstrueel te grienen voor de spiegel: ik ben zo lelijk! Ik heb niks om aan te doen! Ik moet nieuwe kleren kopen! Ondanks dat de Rede In Persoon nog eens de tegenargumenten voor me op een rijtje zette, en mij er ook op wees dat ik op deze manier het vrouwelijke geslacht te schande maak, was er geen houden aan: iets kopen zou ik. Bovendien waren er solden: een reden temeer om mijn slag te slaan.
Dit is de vangst van mijn menstruele jacht. Wat zat het heerlijk los. Wat was het lekker trendy oversized. Wat een geweldige korting voor dat anders zo dure merk. En de kleur van een juten zak, staat me beeldig.
Het bloedbad is voorbij, maar zoeken naar dat bonnetje heeft geen zin: tijdens de solden wordt er niet omgeruild. Heeft er iemand interesse? Het ding kostte slechts 120 euro.
-
In het kader van de modeweek op hard//hoofd schrijven vijf redacteuren een korte overpeinzing over een dierbaar kledingstuk. Gisteren schreef Noor over haar Mondriaanjurk.
