Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'Wat maakt je blij?'
Into the Inferno: Bijspijkeren met Werner Herzog
✩✩✩✩✩
Eva van den Boogaard
'Omdat ik begonnen ben aan een nieuwe baan als docent op een film- en fotografieopleiding, ben ik verplicht kwaliteitsfilms aan het bingen. Zo werd ik door mijn collega’s gewezen op Into the Inferno van Werner Herzog (‘Staat gewoon op Netflix, echt waar!’). Herzog is vooral bekend van zijn (vermeende) mockumentary Grizzly Man, maar heeft tal van andere documentaires gemaakt. Into the Inferno gaat over vulkanen, vulkanologen en de mensen die in de buurt van vulkanen leven (en vaak spirituele betekenissen aan de vuurspuwende bergen toekennen). Herzogs gortdroge commentaar is zoals gewoonlijk voorzien van een vet Duits accent en maakt de situaties die hij becommentarieert bij vlagen hilarisch. Ook speelt Clive een rol, de Britse vulkanoloog met sympathieke kraaienpootjes die zo zachtaardig en bescheiden over de vulkanen praat, dat je niet anders kunt dan een beetje verliefd op hem worden. Dit alles afgewisseld met shots van bombastisch kolkend lava en dramatische muziek, maakt deze docu vijf sterren waard.'
Surrogaatzon: Licht aan het einde van de tunnel
✩✩✩✩✩
Else Boer
'Nu de zomer ten einde is vind ik steeds moeilijker om uit bed te komen. Er zijn weinig dingen zo erg als in het donker een warm bed verlaten onder de muzikale begeleiding van een schelle piep. Om niet permanent chagrijnig te zijn, zoek ik daarom naar oplossingen. Ik drink rustgevende thee voor ik ga slapen, ik zet een intentie voor de ochtend, ik bedenk dat ik veel plezier haal uit mijn wakkere leven (vooral na het ontbijt). Toch is er maar één ding dat echt geholpen heeft om mijn ogen ’s ochtends makkelijker open te krijgen: een wake-up light.
In plaats van een schelle piep in een donkere kamer, word ik nu meestal wakker van het licht. Het licht wordt gradueel feller, precies zoals de gewone zon als hij opkomt. Blijkbaar is een surrogaatzon het enige wat ik nodig heb, want tijdens de nepzonsopgang word ik heerlijk wakker. Maar mocht het niet voldoende zijn, dan is er een arsenaal aan nepdieren dat me wil helpen: ik kan kiezen voor vogels, kikkers of krekels. Ook het ruisen van de zee is een van de instellingsopties.
Met zoveel natuurgeweld is het onmogelijk om niet vrolijk uit bed te stappen, zelfs als buiten mijn kamer de zon nog lang niet schijnt. Vijf sterren voor de surrogaatzon.'
Nosferatu: Wees zuinig met het nepbloed
✩✩✩✩✩
Julia de Dreu
'Er wordt nog altijd verbaasd gereageerd als ik zeg dat ik van horrorfilms houd. Ik snap dat wel. De mensen om mij heen kennen mij als een timide mens, als iemand die een halve dag van slag is wanneer er een dood vogeltje op straat ligt. Maar ja, ook ik ben een vat vol tegenstrijdigheden, en horrorfilms fascineren me nu eenmaal mateloos.
Mijn voorkeur gaat natuurlijk uit naar horrorfilms die alle clichés van het genre elegant weten te omzeilen. Ik kijk liever naar films waarin spaarzaam wordt omgegaan met nepbloed, dan dat er weer ergens een jonge vrouw op het verkeerde moment naar de kelder gaat.
Mijn lievelingshorrorfilm werd zo’n honderd jaar geleden gemaakt, nog voor de clichés überhaupt bestonden. Het is de dracula-adaptatie van F.W. Murnau, getiteld Nosferatu. Deze film is ontzettend charmant in elkaar geknutseld, met de kennis van nu een beetje knullig, maar daardoor alleen maar eigenzinniger. De bevlogenheid waarmee de film is gemaakt, spat van het scherm en de personages allemaal om van te houden (ook, of eigenlijk voorál, Dracula). Ik gun iedereen zo’n ontregelende kijkervaring. En nee, dat zeg ik niet omdat ik je de nachtrust wil ontnemen (zo eng is ’ie niet!).'
Beeld: lava via Flickr.
