Hard//hoofd

Zomerboek 'Summer of 2069'

Het jachthonden​cadeau

Een tip over het geven van dieren

Tekst Bien Borren

Het diertje zwom, als laatste der Mohikanen, dapper en stoïcijns door het troebele water. Zijn lotgenoten waren hem al ontvallen. Op zijn schubben kleefde grauwe schimmel, zijn rechtervin hing loom langszij.

Ik verklap u vast: met deze vis loopt het goed af. De hardnekkige parasieten op zijn lijfje zullen handig met een tandenborstel verwijderd worden, zijn aquarium krijgt na een flinke poetsbeurt weer een heldere kleur. Het baasje zorgt tijdig voor een nieuw onderkomen voor het ongenode huisdier, zodat het nog een aantal jaar (of maanden, hoe oud wordt zo’n beest?) rondjes mag zwemmen.

Daar hoeft u dus niet over in te zitten. Maar dat het dier in deze benarde situatie verkeerde, mag geen wonder heten. Het beest was een lijdend voorwerp op een willekeurige verjaardag. De vis als cadeau. En mensen die ongevraagd en onverwacht vissen voor hun verjaardag krijgen, zullen de dieren onvermijdelijk de dood in jagen.

Want wie zit er überhaupt op een vis te wachten? Het is op de ladder der huisdieren een van de meest saaie, trage en zinloze beesten. Verreweg de laagste tree is gereserveerd voor de goudvis.

Het geven van vissen is misschien leuk: het plastic zakje met wat water, twee schichtig zwemmende vissen, een waterplantje wellicht, vast zo’n doos met kiezelstenen. Het is een tof pakket. Dat je daarmee in je nopjes richting een verjaardagfeest vertrekt, daar kan ik inkomen.

Maar uiteindelijk is het een nogal egoïstisch aardigheidje. Een klassiek jachthondencadeau. Je geeft een presentje waar je zelf beter, blijer of slimmer van wordt. Zoals graven en prinsen vroeger hun vrouw een jachthond cadeau deden, omdat hun echtgenote graag een (schoot)hondje had, voor als de heer des huizes buiten de deur was. Maar ondertussen konden diezelfde heren het beest handig meenemen op jacht. Vandaar de naam. En de jonkvrouw zat nog steeds alleen in het kasteel.

Mijn conclusie: beoordeel een goudvis niet als een jachthond en doe niemand het ongenoegen het dier in een figuurlijke strik te verpakken en hen in handen te geven.



Romar Messiah Bulong - A Home for a Fish


We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe. Word kunstverzamelaar
Deel
Bien Borren Bien Borren is Hard//hoofd-redactielid en journalist.
b
a
a

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun Hard//Hoofd