Rosanna Baas (1992) neemt zich bij elke levenscrisis voor meer te mediteren, maar het komt er nooit van. Ze leerde Estisch, jongleren en contrabas spelen en hoopt ooit een baan te vinden waar ze deze nutteloze vaardigheden kan combineren. Tot die tijd worstelt ze met een master antropologie en brengt zoveel mogelijk tijd in Istanbul door.