tickets
Asset 14

De Club voor Niet Zwetende Mensen

Dit verhaal is ook te lezen in het Hard//hoofd Zomerboek, waar nog veel meer lees-, puzzel- en kijkvoer te vinden is.

Er bestaan mensen die zoveel zweten dat ze voor veel geld hun poriën dicht laten schroeien en dat vervolgens declareren bij de verzekering omdat ze zeggen met grote psychische schade te kampen. Ik zweet niet. Geen druppel. Dit is erger.

Op de dag dat ik hier achter kwam, was ik een jaar of drie en zat ik samen met mijn jongere zusje aan de keukentafel van ons ouderlijk huis. We hadden net ontbeten toen onze moeder zei: ‘Jullie zweten niet. Jullie vader en ik hebben nooit gezweet en de meeste van jullie voorouders ook niet. Dit zijn genetische bewijzen. En daarmee basta.’ Vervolgens smeerde ik wat leverworst in het haar van mijn zusje en konden we naar school. Het leven was gemakkelijk in die dagen. En droog. Al wisten we toen nog niet hoe gevaarlijk dit kon zijn.

De eerste keer dat ik niet zweette en daardoor behoorlijk in de problemen kwam, was tijdens een gymles. Ik zat in groep vier en we speelden trefbal in een muf zaaltje met overal klimrekken en een dikke blauwe mat op de vloer. Vooral de jongens waren aan het einde van het spel tot op de laatste draad van hun gymkloffie doorweekt. Vanzelfsprekend was ik kurkdroog gebleven, maar mijn gezicht was zo rood en opgeblazen dat ik er serieus rekening mee hield dat het ding wel eens uit elkaar zou kunnen spatten. Dit viel natuurlijk ontzettend op en de rest van de klas vormde een dreigende kring om mij heen. Er werden vingers gewezen.

"Hij lijkt wel een aardbei", zei mijn beste vriend, "kom we trappen zijn gezicht kapot."

"Hij zweet niet want hij is onvruchtbaar", schreeuwde een meisje met een pony en een IQ van onder de 60, waarna de gymleraar mij direct naar de schooldokter stuurde. "Je kunt nooit weten", zei hij er verontschuldigend bij. En daarna: "Alles is ook besmettelijk, tegenwoordig."

Wij werden paria’s, mijn zusje en ik. Voor de volgende gymles spoot ik twee bussen deodorant onder mijn armen leeg. Als bewijs nam ik de bussen mee in mijn schooltas. Ik gebruikte deo en daarom zweette ik niet. Zo ging dat ook op de televisie.

Mijn Axe Apollo en Axe Africa werden in de kleedkamer afgepakt door jongens die eerder nog mijn vrienden waren. Jij zweet niet dus jij mag nergens meer aan meedoen, zeiden ze. De gymleraar sloot zich hier bij aan. "Dit is een heel redelijke oplossing", zei hij.

Illustratie: Agnes Loonstra

De rest van mijn schooltijd werd ik iedere pauze in elkaar geslagen omdat ik niet zweette. Mijn vroegere vrienden joegen mij over de klimrekken op het plein om aan hun klasgenoten te laten zien dat ik geen spat nat werd. Ze noemde me freak of nature, of gewoon freak. Eén pauze zag ik mijn vijfjarige zusje zich opdrukken. Een groepje moordlustige kleuters vuurde haar aan. Toen ze daarna onder dwang een stuk moest rennen, struikelde, en met haar hoofd een stoeptegel raakte, hadden we heel even oogcontact. Ergens was het een verbond, dat niet zweten.

Op de middelbare school richtten mijn zusje en ik De Club Voor Niet Zwetende Mensen op. In een café, met airconditioning en een keuken waar je je eigen tosti’s mocht maken, hielden we onze wekelijkse vergaderingen. Na een dubbele stemmingsronde werd ik voorzitter en mijn zusje vicevoorzitter en soms waren er ook andere leden, maar meestal niet. Voor een kind op de basisschool was het in die tijd al behoorlijk gevaarlijk om niet te zweten; op de middelbare school gold dit helemaal. Dit is begrijpelijk. Pubers zijn gewelddadiger dan kleuters en zweten bovendien meer door het gerommel van hormonen, waardoor Niet Zweters nog meer opvallen.

Naar buiten treden werd steeds gevaarlijker. De Club Voor Niet Zwetende Mensen ging ondergronds, waardoor we veel nieuwe leden trokken. Onze vergaderingen werden geheim en in het openbaar gebruikten we niet langer de naam van onze club. We gebruikten een afkorting.

Het was van groot belang dat er niets uitlekte. Sommige nieuwe leden namen gigantische risico’s. Jongens die zeg maar echt iets te verliezen hadden. Bekende Nederlanders meestal, van wie de identiteit koste wat het kost geheim moet blijven. Dit was een erecode.

Eén keer kreeg Jan Jaap van der Wal midden in een vergadering een verschrikkelijke bloedlip. Het bloed spoot alle kanten op en dit was, zeker bij hem, bepaald geen prettig gezicht. Maar daar werden verder helemaal geen grappen over gemaakt. Zo was de sfeer. De gemeenschappelijke vijand had van ons een gestroomlijnde oorlogsmachine gemaakt. Alle koppen stonden dezelfde kant op. We gingen guerrilla. Dit merkte je aan alles.

Een paar dagen voordat we een groot verrassingsoffensief hadden gepland op meerdere strategische doelwitten tegelijk, ging alles mis. Leo Beenhakker had de notulen van de laatste vergadering laten slingeren in een Turks badhuis waar hij in die tijd graag kwam. Die Ottomaanse zweetnichten sloegen natuurlijk onmiddellijk alarm. Niets geen verrassingsoffensief. Het einde van het liedje was dat de club zowel politiek als ideologisch gezien implodeerde, met kortstondige splintergroeperingen en langdurige schisma’s tot gevolg. De club werd opgeheven. Met droge oksels namen we afscheid van elkaar.

En de Zweters? Eerlijk is eerlijk. Die kwamen als soevereine overwinnaars uit de strijd. Om dit te gedenken vieren zij nog altijd eens per jaar De Zweetweek. Dit gebeurt in de eerste week van oktober en tijdens deze week houden wij Niet Zweters ons extra gedeisd. Maar terwijl zij zweten, zullen wij weten: ooit was er een club voor gelijkgestemden.

Mail

Derk Fangman kon als klein jongetje eerder praten dan zijn meeste leeftijdsgenoten. Meeuwvogel was zijn lievelingswoord, daar scoorde hij veelvuldig mee.

Agnes Loonstra is een illustrator uit Utrecht die, naast het maken van kleurrijke en humoristische illustraties en animaties, ook zangeres is in de Nu-Folk band Wooden Soldiers en retro-act Charmony. Ze houdt ook erg van katten en elpees.

Lees verder Lees verder

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

Tip: Wees een exoot

Wees een exoot

Eva van den Boogaard ontwaakt in een onbekend huis. Is zij hier de vreemdeling? Of is het vooral vreemd dat haar gastheer haar dat laat denken? Een tip om je niet neer te leggen bij xenofobie. Lees meer

 Klimt achter de klimop

Klimt achter de klimop

Italiaanse tuinmannen bevrijdden een vrouw die zo'n 60 tot 100 miljoen euro waard blijkt. Het nieuws in beeld door Veerle van der Veer. Lees meer

Trotse mixtape

Trotse mixtape

Als je buren aan de deur komen bonzen, is dat om de link naar deze playlist te vragen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan