Asset 14

De Club voor Niet Zwetende Mensen

Dit verhaal is ook te lezen in het Hard//hoofd Zomerboek, waar nog veel meer lees-, puzzel- en kijkvoer te vinden is.

Er bestaan mensen die zoveel zweten dat ze voor veel geld hun poriën dicht laten schroeien en dat vervolgens declareren bij de verzekering omdat ze zeggen met grote psychische schade te kampen. Ik zweet niet. Geen druppel. Dit is erger.

Op de dag dat ik hier achter kwam, was ik een jaar of drie en zat ik samen met mijn jongere zusje aan de keukentafel van ons ouderlijk huis. We hadden net ontbeten toen onze moeder zei: ‘Jullie zweten niet. Jullie vader en ik hebben nooit gezweet en de meeste van jullie voorouders ook niet. Dit zijn genetische bewijzen. En daarmee basta.’ Vervolgens smeerde ik wat leverworst in het haar van mijn zusje en konden we naar school. Het leven was gemakkelijk in die dagen. En droog. Al wisten we toen nog niet hoe gevaarlijk dit kon zijn.

De eerste keer dat ik niet zweette en daardoor behoorlijk in de problemen kwam, was tijdens een gymles. Ik zat in groep vier en we speelden trefbal in een muf zaaltje met overal klimrekken en een dikke blauwe mat op de vloer. Vooral de jongens waren aan het einde van het spel tot op de laatste draad van hun gymkloffie doorweekt. Vanzelfsprekend was ik kurkdroog gebleven, maar mijn gezicht was zo rood en opgeblazen dat ik er serieus rekening mee hield dat het ding wel eens uit elkaar zou kunnen spatten. Dit viel natuurlijk ontzettend op en de rest van de klas vormde een dreigende kring om mij heen. Er werden vingers gewezen.

"Hij lijkt wel een aardbei", zei mijn beste vriend, "kom we trappen zijn gezicht kapot."

"Hij zweet niet want hij is onvruchtbaar", schreeuwde een meisje met een pony en een IQ van onder de 60, waarna de gymleraar mij direct naar de schooldokter stuurde. "Je kunt nooit weten", zei hij er verontschuldigend bij. En daarna: "Alles is ook besmettelijk, tegenwoordig."

Wij werden paria’s, mijn zusje en ik. Voor de volgende gymles spoot ik twee bussen deodorant onder mijn armen leeg. Als bewijs nam ik de bussen mee in mijn schooltas. Ik gebruikte deo en daarom zweette ik niet. Zo ging dat ook op de televisie.

Mijn Axe Apollo en Axe Africa werden in de kleedkamer afgepakt door jongens die eerder nog mijn vrienden waren. Jij zweet niet dus jij mag nergens meer aan meedoen, zeiden ze. De gymleraar sloot zich hier bij aan. "Dit is een heel redelijke oplossing", zei hij.

Illustratie: Agnes Loonstra

De rest van mijn schooltijd werd ik iedere pauze in elkaar geslagen omdat ik niet zweette. Mijn vroegere vrienden joegen mij over de klimrekken op het plein om aan hun klasgenoten te laten zien dat ik geen spat nat werd. Ze noemde me freak of nature, of gewoon freak. Eén pauze zag ik mijn vijfjarige zusje zich opdrukken. Een groepje moordlustige kleuters vuurde haar aan. Toen ze daarna onder dwang een stuk moest rennen, struikelde, en met haar hoofd een stoeptegel raakte, hadden we heel even oogcontact. Ergens was het een verbond, dat niet zweten.

Op de middelbare school richtten mijn zusje en ik De Club Voor Niet Zwetende Mensen op. In een café, met airconditioning en een keuken waar je je eigen tosti’s mocht maken, hielden we onze wekelijkse vergaderingen. Na een dubbele stemmingsronde werd ik voorzitter en mijn zusje vicevoorzitter en soms waren er ook andere leden, maar meestal niet. Voor een kind op de basisschool was het in die tijd al behoorlijk gevaarlijk om niet te zweten; op de middelbare school gold dit helemaal. Dit is begrijpelijk. Pubers zijn gewelddadiger dan kleuters en zweten bovendien meer door het gerommel van hormonen, waardoor Niet Zweters nog meer opvallen.

Naar buiten treden werd steeds gevaarlijker. De Club Voor Niet Zwetende Mensen ging ondergronds, waardoor we veel nieuwe leden trokken. Onze vergaderingen werden geheim en in het openbaar gebruikten we niet langer de naam van onze club. We gebruikten een afkorting.

Het was van groot belang dat er niets uitlekte. Sommige nieuwe leden namen gigantische risico’s. Jongens die zeg maar echt iets te verliezen hadden. Bekende Nederlanders meestal, van wie de identiteit koste wat het kost geheim moet blijven. Dit was een erecode.

Eén keer kreeg Jan Jaap van der Wal midden in een vergadering een verschrikkelijke bloedlip. Het bloed spoot alle kanten op en dit was, zeker bij hem, bepaald geen prettig gezicht. Maar daar werden verder helemaal geen grappen over gemaakt. Zo was de sfeer. De gemeenschappelijke vijand had van ons een gestroomlijnde oorlogsmachine gemaakt. Alle koppen stonden dezelfde kant op. We gingen guerrilla. Dit merkte je aan alles.

Een paar dagen voordat we een groot verrassingsoffensief hadden gepland op meerdere strategische doelwitten tegelijk, ging alles mis. Leo Beenhakker had de notulen van de laatste vergadering laten slingeren in een Turks badhuis waar hij in die tijd graag kwam. Die Ottomaanse zweetnichten sloegen natuurlijk onmiddellijk alarm. Niets geen verrassingsoffensief. Het einde van het liedje was dat de club zowel politiek als ideologisch gezien implodeerde, met kortstondige splintergroeperingen en langdurige schisma’s tot gevolg. De club werd opgeheven. Met droge oksels namen we afscheid van elkaar.

En de Zweters? Eerlijk is eerlijk. Die kwamen als soevereine overwinnaars uit de strijd. Om dit te gedenken vieren zij nog altijd eens per jaar De Zweetweek. Dit gebeurt in de eerste week van oktober en tijdens deze week houden wij Niet Zweters ons extra gedeisd. Maar terwijl zij zweten, zullen wij weten: ooit was er een club voor gelijkgestemden.

Mail

Derk Fangman kon als klein jongetje eerder praten dan zijn meeste leeftijdsgenoten. Meeuwvogel was zijn lievelingswoord, daar scoorde hij veelvuldig mee.

Agnes Loonstra is een illustrator uit Utrecht die, naast het maken van kleurrijke en humoristische illustraties en animaties, ook zangeres is in de Nu-Folk band Wooden Soldiers en retro-act Charmony. Ze houdt ook erg van katten en elpees.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1) 1

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer