De zomer slaat toe: heel Nederland ligt in het park of op het strand. Kasper moet nog even wennen." /> De zomer slaat toe: heel Nederland ligt in het park of op het strand. Kasper moet nog even wennen." />
Asset 14

Zonnesteek

En toen was het opeens zomer. We hadden wel een paar mooie lentedagen gehad, maar niet genoeg om ons geestelijk voor te kunnen bereiden op het hoofdgerecht. Alleen, kunnen we wel ooit echt voorbereid zijn? Of moeten we juist overvallen worden? Ik was niet de enige die nog wat onwennig was. De fietsers en wandelaars die ik passeerde hadden zich fleurig en luchtig gekleed, maar het flaneren ging nog niet bepaald vlekkeloos. Er hing een wolk van schaamte boven de blote ruggetjes. Ook was men wat sikkeneurig, als een jarig kind dat ’s ochtends al zijn cadeautjes krijgt en niet weet wat hij met de rest van de dag aanmoet.

Mensen houden ervan te verlangen. Daarom zijn de herfst en de lente eigenlijk de ideale seizoenen. In de herfst kunnen we dromen van naderende knusheid, in de lente van de stranden. Maar met de feestdagen lopen de spanningen te hoog op om iets van de gedroomde knusheid te bereiken en op vakantie blijkt het begeerde strand een bron van kopzorgen over koffers die niet zijn aangekomen en ledematen waar de vellen aan hangen. Als je er middenin zit, valt elk feestje toch een beetje tegen.

Maar goed, het was zomer en daarom ging ik naar het park. Ik had een boodschappentas bij me met daarin alle benodigde ingrediënten voor deze onderneming: een handdoek om op te zitten, een fles water om te drinken, een perzik en een banaan om te eten, een boek om te lezen en een iPod voor wat muzikale begeleiding. Tegenover de boom waaronder ik me installeerde werd op een barbecue een maaltijd bereid en speelden naakte kinderen met zo’n tol die je in de lucht moet zien te houden. Ik probeerde me op mijn boek te richten, maar kreeg de letters niet scherp. Ik was van mening dat de tijd was aangebroken om mij in het oeuvre van J.K. Rowling te verdiepen, alleen hoe kon ik nou onbevangen dit veelbesproken epos tot mij nemen? Dit was ongetwijfeld weer zoiets waar ik iets van moest vinden en waar ik grote betogen over zou moeten houden op allerhande gelegenheden. Ik scrollde door mijn muziek en besloot dat het nieuwe album van Ariel’s Pink Haunted Grafity een geschikte keuze was, dat scheen immers nogal zomers te zijn. De lome sixtiesrock met synthesizereffecten klonk wel gepast, maar terwijl ik een perzik tot mij nam bedacht ik me dat hier iets niet klopte. Deze hele vertoning in het park, de rondrennende kinderen en het sissende vlees op de barbecue, leken wel tot een film te behoren met uitsluitend figuranten. Waar waren de hoofdrolspelers gebleven?

Vorige week was ik op een housewarming van een vriend. ‘Waarom een housewarming?’ vroeg ik hem. ‘Je woont hier al drie jaar.’ Hij legde me uit dat het er indertijd niet van gekomen was, en hij de gemiste schade alsnog in wilde lopen. Zoals gewoonlijk op een housewarming hadden mensen kado’s van huishoudelijke aard meegenomen. Mijn vriend stalde ze uit op een tafeltje: een staafmixer, een sladroger, een wijnflesvacuümpomp en een pizzaslicer. De meeste artikelen had hij allang in huis, maar toch was hij trots op zijn nieuwe aanwinsten. ‘Juist omdat ik ze niet nodig heb, komen deze dingen goed van pas’, zei hij op vertrouwelijke toon. Ik begreep precies wat hij bedoelde. Op het balkon stonden mensen te roken. De vriend had tachtig kratten pils in huis gehaald, wat volgens zijn vriendin nogal overdreven was. Zeker daar iemand een fles wodka had meegenomen en deze van hand tot hand ging; niemand had oog voor het bier. Er waren opvallend weinig borrelnootjes en opvallend veel zwangere vrouwen op dit feest, bedacht ik mij terwijl ik nauwkeurig de boekenkast bestudeerde. Ik had zin om iets te stelen, maar zoals gewoonlijk deed ik dit niet.

De volgende dag werd ik wakker met een stijve rug op een lederen bank bezaaid met stukjes chips. En dat terwijl ik niemand chips had zien eten. De gastheer en zijn vriendin sliepen nog. Op blote voeten liep ik over de plakkerige vloer naar de keuken en zette voor mijzelf een kop koffie. Ze hadden een nespresso-apparaat hier, een uitvinding waarvan ik de populariteit wel kon begrijpen, maar niet wilde accepteren. Toen ik naar de wc liep struikelde ik bijna over een snurkend lichaam op een matje. Blijkbaar waren er meer gasten blijven logeren. Hoe kwam ik hier ooit weg? Was het een ongeschreven regel dat ik als betaling voor deze slaapplek de afwas moest doen? Maar in mijn tempo en met deze gigantische stapel zou ik hier vanavond nog zijn. Beter kon ik maken dat ik zo snel mogelijk wegkwam. Zoeken naar een handdoek om te douchen zou teveel gedoe zijn. Zodirect werd het lichaam op het matje wakker en moest ik daarmee gaan praten. Mijn kleren had ik blijkbaar de vorige nacht keurig opgevouwen en in een stapeltje naast de bank gelegd. Toen ik buiten stond vroeg ik me af waar ik eigenlijk was, deze straat zei me niets. Tot mijn schrik zag ik dat de zon aan het ondergaan was.

‘Ben ik eigenlijk wel ooit thuis gekomen?’, vroeg ik me af terwijl ik een hernieuwde poging deed de avonturen van de heer Potter te volgen en de klanken van Ariel Pink naar de achtergrond verdwenen. Ik stopte mijn spullen terug in de boodschappentas en liep naar huis. Vanavond moest ik nog een column schrijven voor hard//hoofd, mijn laatste van het seizoen. Dat moest natuurlijk wel een knaller van jewelste worden, een uitsmijter waar de mensheid de rest van de zomer over door zou kunnen praten. Er zouden beweringen instaan waar men in eerste instantie vreselijk aanstoot aan zou nemen, om ze vervolgens als de ultieme waarheid te omarmen. Maar wat was het godvergeten warm en benauwd in mijn huis, wat was het moeilijk mijn geest helder te krijgen. Ik zou over de zomer moeten schrijven en hoe belangrijk het toch is er vooral goed op voorbereid te zijn. Kunnen we alleen wel ooit echt voorbereid zijn? Of moeten we juist overvallen worden? En van wie was toch het snurkende lichaam op het matje?

Kasper van Royen geeft hopelijk antwoord op al deze vragen en nog veel meer in september, wanneer hij weer normaal functioneren kan.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer