Asset 14

Grieks standbeeld

Heeft een schrijver ook weekeinde, of is hij slaaf van zijn pen/laptop? Speciaal voor hard//hoofd duikt Merijn de Boer iedere zondag in hoofd, huid en haar van een groot schrijver. De illustraties worden gemaakt door Leila Merkofer.

Hij stond in de badkamer van hun Parijse appartement. Het was elf uur in de ochtend en de deur naar de slaapkamer was open. Zelda lag met haar kleren nog aan op het bed. Haar rechterarm hing naar beneden. Ze snurkte bijna onhoorbaar.

De avond ervoor had ze hem er weer uitgedronken en dat zat hem zoals altijd niet lekker. Vrouwen hoorden niet beter te kunnen drinken dan mannen.

Hij sloot de deur. In het felle licht van de badkamer ging hij in zijn onderbroek voor de spiegel staan. Met zijn vingers gleed hij langs zijn verfijnde gelaatstrekken. Hij volgde zijn kaaklijn en legde zijn wijsvinger even op zijn zachte lippen. Daarna spande hij zijn armspieren maar was teleurgesteld door het resultaat.

Afgezien van de vrouw die aan de andere kant van de deur lag te slapen, was hij nooit met iemand naar bed geweest. Hij zou ook niet weten of hij daar wel toe in staat was. Volgens Zelda was hij het niet, en naarmate ze dat vaker tegen hem had gezegd, begon hij er steeds meer in te geloven.

Hij stapte uit zijn onderbroek en bekeek zichzelf. Eerst van voren en daarna van opzij. Naakt en wit als een Grieks standbeeld stond hij daar, bang dat de deur open zou vliegen en Zelda zou binnenkomen. Ook al wist hij dat ze pas in de loop van de middag zou ontwaken.

Naast de wasbak stond een metalen flacon. Hij zette hem aan zijn lippen en voelde met de drank het zelfvertrouwen zijn lichaam binnenstromen. Hij spande zijn armspieren nog eens en was dit keer niet teleurgesteld. Hij nam zichzelf in zijn hand en dacht: toch lang niet slecht. En ook: als zij een affaire mag hebben, waarom ik dan niet? Bij de gedachte aan de Franse piloot merkte hij een woede opkomen die hem bijna mannelijk deed voelen.

Een half uur later liep hij over straat, in zijn driedelige pak, driftig rokend en zo nu en dan een teug nemend uit de flacon. Hij wist dat hij nu niet veel meer moest drinken, dat hij dit stadium van de dronkenschap moest zien te behouden.

Het meisje dat hij op het oog had bewoonde een zolder op het Île Saint-Louis. Ze was schilderes en echt mooi was ze niet, maar dat maakte niet zo heel veel uit. Sterker nog, dat stelde hem gerust.

Illustratie: Leila Merkofer

“Ik had nooit verwacht dat je zou komen,” zei ze. Hij zoende haar gedag bovenaan de trap, in haar atelier annex woning. Haar rechteroog hing een beetje, wat haar een guitige uitdrukking gaf. Dat kwam ook omdat haar rechtermondhoek – net als haar oog – een stukje in de richting van haar oor was getrokken, waardoor ze altijd met de helft van haar gezicht leek te lachen. Let's get it over with, dacht hij en hij greep haar beet, stak zijn tong in haar mond en vergat voor even al zijn charmante gedragingen; dat amalgaam van aangeleerde eigenschappen en gewoontes dat hem soms meer in de weg zat dan dat hij er echt iets aan had. Lachend wurmde ze zich uit zijn omhelzing.

“Laten we eerst nog wat drinken,” zei ze. Haar rechteroog leek nu haast uit zijn kas te springen van geluk.

“Ik weet niet of dat zo'n goed idee is,” zei hij ernstig. Hij was bang te zullen flauwvallen als hij meer zou drinken.

Maar toen ze met een fles Mâcon plaatsnam op zijn schoot en de fles aan zijn lippen zette, was hij weerloos. Gelukkig voor hem dronk zij meer dan hij en al snel kreeg hij door dat ze hetzelfde medicijn als hij nodig had om zichzelf te laten gaan.

“Ik droom hier al van sinds de dag dat je in Parijs bent aangekomen,” zei ze.

Hij dacht aan die eerste avond dat hij haar zag, op het terras van een inmiddels alweer opgedoekte bistrot in de Rue Mazarine. Het had net geregend en er hing zo'n heerlijke frisse lentelucht in de stad. Er waren wel meer vrouwen bij die avond. Maar door dat hangende oog kon hij alleen naar haar kijken. Alsof hij verliefd werd op een oneffendheid.

Hij tilde haar, zoals hij dacht dat een man dat zou doen, naar haar bed onder de schuine wand met het tuimelraam. Meeuwen krijsten boven hun hoofd. Hij boog zich over haar heen en bedacht dat dit misschien wel het medicijn voor alles was: zijn depressie, zijn huwelijksproblemen en zelfs, wie weet, zijn vastgelopen schrijverschap.

Langs de Seine wandelde hij terug naar huis. Ze zal zo langzamerhand wel wakker zijn, dacht hij. Het was een mooie zondagmiddag in de zomer.

Mail

Leila Merkofer , afkomstig uit Zwitserland is een grafisch vormgeefster en illustratrice werkend en wonend in Amsterdam. Ze vertaalt thema’s zo groot als de Matterhorn naar heldere, scherp omlijnde illustraties. Door het handmatige karakter van haar illustraties creëert ze een gevoel van authenticiteit. Daarnaast houdt Leila van Nederlandse bijdehandheid, oude films, sneeuw en chocola.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos 2

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos

'ik miste collectieve haast / treinen waar de airco nooit gewerkt heeft / de eenheid die in eenzaamheid zit'. In gedichten die geuren naar 'oostblokstank' onderzoekt Francesca Birlogeanu vervreemding en verdwenen vaders. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Hard//talk: Evita 3.0 1

Evita 3.0

De voormalige Argentijnse president Cristina Fernández de Kirchner overleeft een aanslag op haar leven, maar een twaalfjarige gevangenisstraf vanwege corruptie hangt boven haar hoofd. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 3/3: Métro

In ieder geval bleven we stuurloos - Métro

Zelfs de sterkste vriendschappen leden aan betonrot. Vrienden verjaren hier als sprinkhanen, hele groepen ontstonden en verdwenen in enkele seizoenen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 2/3: Á pied

In ieder geval bleven we stuurloos - À pied

 Voor eenzaamheid heb je geen kostschool nodig. Niemand keek op wanneer ik ‘DRRRAAAAK’ schreeuwde zonder mijn pas te vertragen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 1/3: Vélo

In ieder geval bleven we stuurloos - Vélo

Tijdens een afdaling vol kinderkoppen ging mijn hangslot uit zichzelf op slot, waarna mijn sleutelbos in een nabijgelegen afvoerputje verdween. Lees meer

Automatische concepten 77

Lang niet alles klopte bij Zomergast Bessel van der Kolk

Van een echt gesprek kwam het niet, zag Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Nieuws in beeld: Het kind in het badwater terugvinden

Het kind in het badwater terugvinden

Amerikaanse onderzoekers wisten het geheugen van 150 ouderen te verbeteren middels een schokkend badmutsje. Lees meer

Dit is ook mijn vakantie

Dit is ook mijn vakantie

"Dit ben ik, met mijn nieuwe wandelschoenen, helemaal uitgerust en braaf nog." Hij hoogtevrees. Zij onverschrokken. In dit korte verhaal van Werner de Valk pakt een hike door de bergen wel heel anders uit dan verwacht. Na afloop zijn daar gelukkig altijd nog de foto's. Lees meer

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Martine Bontjes legt een link tussen de porseleincollecties van het Rijksmuseum en de rol van vrouwen in de Chinese cultuurgeschiedenis. Lees meer

Automatische concepten 78

De natuur huilt droge tranen

Europa maakt waarschijnlijk het ergste droogteseizoen mee in ruim 500 jaar. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Automatische concepten 76

Een ontwapenende Raven van Dorst kaatste de bal regelmatig terug

Zomergast Raven van Dorst was openhartig en verlangde hetzelfde van Janine Abbring. Lees meer

Bloed en havermout

Bloed en havermout

Een verhaal van Jan Wester over twee zussen, onvoorwaardelijke liefde, klauwende vingers, mantelzorg en Teletubbies. Lees meer

 1

Tijd voor een dekoloniale Indië-herdenking!

Benjamin Caton organiseert jaarlijks op 16 augustus een dekoloniale Indië/Indonesië-Nederland Herdenking, omdat een grote en groeiende groep mensen zich niet gezien voelt door de Nationale Indië-herdenking, een dag ervoor. Lees meer

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Lieke Marsman bleek een eerlijke en grootmoedige Zomergast, met liefde voor het onverklaarbare en het ongemakkelijke. Lees meer

Nieuws in beeld: Van Trump mag de FBI de pot op

Van Trump mag de FBI de pot op

Elf 'topgeheime' documenten nam de FBI mee van Donald Trumps landgoed. Hij wil ze terug. Lees meer

Nieuws in beeld: Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Sommige loofbomen begonnen vorige maand al hun bladeren af te stoten - veel vroeger dan normaal. Lees meer

Nieuws in beeld: Iedereen voor? Hallo?

Iedereen voor? Hallo?

De weinige Tunesiërs die kwamen opdagen voor het referendum, stemden massaal voor meer macht voor de zittende president. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!