Asset 14

Een kreupele kat

Alweer de laatste zondag van een groot schrijver, geschreven door Merijn de Boer en geïllustreerd door Leila Merkofer. Een zondag gemist? Lees de vorige afleveringen hier nog eens terug.

Hij zat op de veranda van zijn huis te schrijven. Het was al warm en broeierig en hij had zijn T-shirt uitgetrokken. Zijn blote voeten rustten op de koele stenen vloer.
De tuinman liep over het gras en rolde een kruiwagen met bladeren voor zich uit. “Goedemorgen,” zei de oude man maar hij reageerde niet en schreef gewoon verder. Hij liet zich niet afleiden, ze moesten hem met rust laten nu. De flow mocht niet verstoord worden.
Als een bezetene, zich nauwelijks drukmakend om grammatica of formuleringen, vulde hij de vellen papier die op zijn houten tafeltje lagen. Zijn pen legde hij alleen maar neer als hij een slok nam uit het whiskyglas, dat nu nog gevuld was met soda.
De hovenier harkte het zand rond de palmboom aan het einde van zijn terrein. Toen de man opkeek, hield hij zijn hand even omhoog. Als goedmaker voor zijn eerdere botheid.

Hij nam een slok en besloot dat het voldoende was voor vandaag. Het einde van een schrijfdag werd dagelijks bepaald door de honger die hem rond een uur of twaalf overviel. Dat was een prima tijdstip. Hij had nog energie om door te gaan en hij wist hoe hij verder moest met het verhaal. Morgen zou hij het zonder moeite weer kunnen oppakken. Een schrijver moest zich nooit mentaal opbranden. Een schrijver moest altijd sterk blijven.

Hij liep naar binnen en stond even later weer op de veranda met een worst in zijn hand. Dit is een goede worst, zei hij tegen zichzelf. Een heel goede worst. Alleen Amerikanen weten hoe ze een goede worst moeten maken. En hij dacht aan de worsten in Europa die hem nooit zo hadden gesmaakt als hier, nu, op de veranda van zijn huis, terwijl zijn mooie vrouw nog lag te slapen. Ik heb geschreven en dat ging goed, ging hij in gedachten verder, en nu eet ik een worst, een hele goede worst.

Illustratie: Leila Merkofer

Uit de bosjes kwam een kat. Het beest strompelde het gazon op en liet zich na een paar moeizame stappen tussen de grassprieten vallen. De tuinman stond met zijn rug naar hem en de kat.
Hij nam de laatste hap van zijn worst, bedacht nog eens hoe goed die worst smaakte, veegde zijn vingers af aan zijn bermuda en liep naar de kat. Het beest zag eruit alsof hij net een ongeluk had gehad. Waarschijnlijk aangereden door een auto, dacht hij.

Zijn vingers, die ondanks het afvegen nog altijd vet waren van de worst, stak hij uit naar de kop van de kat. De kat reageerde niet. Dit is niet een gezonde kat, dacht hij. Een gezonde kat zou deze vingers die smaken naar de beste Amerikaanse worst ter wereld zonder aarzelen aflikken. Hij hurkte en keek het beest in de ogen. Hij schrok en deinsde achteruit. Deze kat lijdt, dacht hij. Hij zag het in de troebelheid van de groenbruine ogen.
Vastberaden liep hij het huis in en zocht het pistool. Het pistool waarmee zijn eigen vader, die lafaard, zichzelf door de kop had geschoten. Zoiets zou hij zelf nooit doen. Zoiets zou zijn grootvader, die in de oorlog gevochten had, ook nooit doen. Hij leek niet op zijn vader. Hij leek op zijn grootvader.
Met het geladen pistool in zijn hand kwam hij naar buiten. Hij liep naar de kat, die zich niet had verplaatst, en schoot twee keer. Eerst door de kop en daarna in de buik. Daarna ging hij op zoek naar een schep om het beest te begraven.

Terwijl hij op weg was naar de schuur kwamen Pauline en de tuinman aanrennen. Pauline droeg haar nachthemd en hij dacht: we moeten met elkaar vrijen in de tuin nu. Ik heb een goede schrijfochtend gehad, ik heb een kat gedood en nu moet ik met mijn vrouw neuken. Zo moet een dag zijn. Zo zou iedere dag moeten zijn.
“Wat heb je gedaan?” riep ze in paniek. Aan haar ogen kon hij zien dat er iets mis was.
“U heeft de kat van de Macy’s neergeschoten,” zei de tuinman.
“Wat?”
“Dat is Dusty, de kat van de buren,” zei Pauline.
Hij ging zich niet van de wijs laten brengen. “Deze kat was gewond,” zei hij. “Ik heb deze kat uit zijn lijden verlost. Ik heb iets gedaan wat mijn grootvader ook gedaan zou hebben.”
“Maar lieverd, je weet toch dat Dusty een beetje mank loopt,” zei Pauline. “Dat is al jaren zo. Dat is toch geen reden om…”
Maar de worst dan, dacht hij. Een gezonde kat had mijn vingers afgelikt.
Het hoofd van Frank, de buurman, verscheen boven de bakstenen muur. “We hoorden een knal,” zei hij, “en we dachten, we komen even kijken of alles in orde is.”
“Ja hoor, alles is in orde,” antwoordde hij bars. Hij ging voor de kat staan.
De stemmen van zijn buurkinderen klonken van achter de muur. Ze waren te klein om eroverheen te kijken.
“Mijn man heeft jullie kat vermoord,” zei Pauline. Daarna liep ze zonder nog iets te zeggen het huis weer in. Hij keek naar de dode kat en daarna naar Frank.

Mail

Leila Merkofer , afkomstig uit Zwitserland is een grafisch vormgeefster en illustratrice werkend en wonend in Amsterdam. Ze vertaalt thema’s zo groot als de Matterhorn naar heldere, scherp omlijnde illustraties. Door het handmatige karakter van haar illustraties creëert ze een gevoel van authenticiteit. Daarnaast houdt Leila van Nederlandse bijdehandheid, oude films, sneeuw en chocola.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: Laten we niet vergeten voor wie de avondklok is

Laten we niet vergeten voor wie de avondklok is

Illustrator Rueben Millenaar is blij dat de avondklok vanavond ingaat, al zou hij wel graag zien dat we meer aandacht hebben voor de mensen die onder de maatregel lijden. Lees meer

Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer

onder ons vergeten

onder ons vergeten

Voor de Klimaatweek schreef Johannes Lievens een gedicht bij het element aarde, over vallen en loslaten. Lees meer

De hitte is zwaar als ze op je valt

Voor de Klimaatweek schreef Anke Verschueren een gedicht bij het element lucht, waarin iemand bijzondere souvenirs van omzwervingen verzamelt. Lees meer

Verandering kan klein beginnen 4

Verandering kan klein beginnen

Kunst maken over de klimaatcrisis is niet makkelijk. Hoe doe je dat, schrijven over een onderwerp waar velen de ogen voor sluiten? Else Boer vraagt Klimaatdichter Willemijn Kranendonk hoe je wakker in de wereld kan blijven staan zonder te verzakken in hoop of wanhoop.  Lees meer

Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Ik wacht hier 2

Ik wacht hier

''Terwijl ik door de winkel liep, hield ik haar in de gaten. Ze had lang, donker haar, dat bijna tot haar middel viel. Ze droeg een spijkerbroek en een shirt met een naamplaatje. Ik pakte een kaart en legde hem weer terug. Iets dichterbij kon ik haar naam lezen: Alice.'' Lees meer

Vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten, zijn Erin en Alice onafscheidelijk. Dankzij Alice wordt alles beter. Niets lijkt een intense vriendschap in de weg te staan. Of toch niet? Lees het in een voorpublicatie van Ik wacht hier, het debuut van Else Boer. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

AVS: 1

Kerstrituelen

Deze week geven onze redacteurs tips om de kerst mee door te komen. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan