Asset 14

Een kreupele kat

Alweer de laatste zondag van een groot schrijver, geschreven door Merijn de Boer en geïllustreerd door Leila Merkofer. Een zondag gemist? Lees de vorige afleveringen hier nog eens terug.

Hij zat op de veranda van zijn huis te schrijven. Het was al warm en broeierig en hij had zijn T-shirt uitgetrokken. Zijn blote voeten rustten op de koele stenen vloer.
De tuinman liep over het gras en rolde een kruiwagen met bladeren voor zich uit. “Goedemorgen,” zei de oude man maar hij reageerde niet en schreef gewoon verder. Hij liet zich niet afleiden, ze moesten hem met rust laten nu. De flow mocht niet verstoord worden.
Als een bezetene, zich nauwelijks drukmakend om grammatica of formuleringen, vulde hij de vellen papier die op zijn houten tafeltje lagen. Zijn pen legde hij alleen maar neer als hij een slok nam uit het whiskyglas, dat nu nog gevuld was met soda.
De hovenier harkte het zand rond de palmboom aan het einde van zijn terrein. Toen de man opkeek, hield hij zijn hand even omhoog. Als goedmaker voor zijn eerdere botheid.

Hij nam een slok en besloot dat het voldoende was voor vandaag. Het einde van een schrijfdag werd dagelijks bepaald door de honger die hem rond een uur of twaalf overviel. Dat was een prima tijdstip. Hij had nog energie om door te gaan en hij wist hoe hij verder moest met het verhaal. Morgen zou hij het zonder moeite weer kunnen oppakken. Een schrijver moest zich nooit mentaal opbranden. Een schrijver moest altijd sterk blijven.

Hij liep naar binnen en stond even later weer op de veranda met een worst in zijn hand. Dit is een goede worst, zei hij tegen zichzelf. Een heel goede worst. Alleen Amerikanen weten hoe ze een goede worst moeten maken. En hij dacht aan de worsten in Europa die hem nooit zo hadden gesmaakt als hier, nu, op de veranda van zijn huis, terwijl zijn mooie vrouw nog lag te slapen. Ik heb geschreven en dat ging goed, ging hij in gedachten verder, en nu eet ik een worst, een hele goede worst.

Illustratie: Leila Merkofer

Uit de bosjes kwam een kat. Het beest strompelde het gazon op en liet zich na een paar moeizame stappen tussen de grassprieten vallen. De tuinman stond met zijn rug naar hem en de kat.
Hij nam de laatste hap van zijn worst, bedacht nog eens hoe goed die worst smaakte, veegde zijn vingers af aan zijn bermuda en liep naar de kat. Het beest zag eruit alsof hij net een ongeluk had gehad. Waarschijnlijk aangereden door een auto, dacht hij.

Zijn vingers, die ondanks het afvegen nog altijd vet waren van de worst, stak hij uit naar de kop van de kat. De kat reageerde niet. Dit is niet een gezonde kat, dacht hij. Een gezonde kat zou deze vingers die smaken naar de beste Amerikaanse worst ter wereld zonder aarzelen aflikken. Hij hurkte en keek het beest in de ogen. Hij schrok en deinsde achteruit. Deze kat lijdt, dacht hij. Hij zag het in de troebelheid van de groenbruine ogen.
Vastberaden liep hij het huis in en zocht het pistool. Het pistool waarmee zijn eigen vader, die lafaard, zichzelf door de kop had geschoten. Zoiets zou hij zelf nooit doen. Zoiets zou zijn grootvader, die in de oorlog gevochten had, ook nooit doen. Hij leek niet op zijn vader. Hij leek op zijn grootvader.
Met het geladen pistool in zijn hand kwam hij naar buiten. Hij liep naar de kat, die zich niet had verplaatst, en schoot twee keer. Eerst door de kop en daarna in de buik. Daarna ging hij op zoek naar een schep om het beest te begraven.

Terwijl hij op weg was naar de schuur kwamen Pauline en de tuinman aanrennen. Pauline droeg haar nachthemd en hij dacht: we moeten met elkaar vrijen in de tuin nu. Ik heb een goede schrijfochtend gehad, ik heb een kat gedood en nu moet ik met mijn vrouw neuken. Zo moet een dag zijn. Zo zou iedere dag moeten zijn.
“Wat heb je gedaan?” riep ze in paniek. Aan haar ogen kon hij zien dat er iets mis was.
“U heeft de kat van de Macy’s neergeschoten,” zei de tuinman.
“Wat?”
“Dat is Dusty, de kat van de buren,” zei Pauline.
Hij ging zich niet van de wijs laten brengen. “Deze kat was gewond,” zei hij. “Ik heb deze kat uit zijn lijden verlost. Ik heb iets gedaan wat mijn grootvader ook gedaan zou hebben.”
“Maar lieverd, je weet toch dat Dusty een beetje mank loopt,” zei Pauline. “Dat is al jaren zo. Dat is toch geen reden om…”
Maar de worst dan, dacht hij. Een gezonde kat had mijn vingers afgelikt.
Het hoofd van Frank, de buurman, verscheen boven de bakstenen muur. “We hoorden een knal,” zei hij, “en we dachten, we komen even kijken of alles in orde is.”
“Ja hoor, alles is in orde,” antwoordde hij bars. Hij ging voor de kat staan.
De stemmen van zijn buurkinderen klonken van achter de muur. Ze waren te klein om eroverheen te kijken.
“Mijn man heeft jullie kat vermoord,” zei Pauline. Daarna liep ze zonder nog iets te zeggen het huis weer in. Hij keek naar de dode kat en daarna naar Frank.

Mail

Leila Merkofer , afkomstig uit Zwitserland is een grafisch vormgeefster en illustratrice werkend en wonend in Amsterdam. Ze vertaalt thema’s zo groot als de Matterhorn naar heldere, scherp omlijnde illustraties. Door het handmatige karakter van haar illustraties creëert ze een gevoel van authenticiteit. Daarnaast houdt Leila van Nederlandse bijdehandheid, oude films, sneeuw en chocola.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: Geen heil in het 'onheilshuis'

Geen heil in het 'onheilshuis'

Het ogenschijnlijk onschuldige adres Qingcheng Park 14-3-202 in Bejing werd na een zesvoudige moord een 'xiongzhai': een huis dat ongeluk brengt en schier onverkoopbaar is. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Horror, honden en verlangen 1

Horror, honden en verlangen

Deze week worden onze redacteurs blij van een film die de Gouden Palm waard is, een uitkomst voor hondenbezitters met een volle agenda en een debuutroman. Lees meer

10 procent is genoeg om een klimaatramp te voorkomen

10 procent is al genoeg om een klimaatramp te voorkomen

Volgens het laatste IPCC-rapport zijn we al cruciale kantelpunten in de opwarming van de aarde gepasseerd. Toch vindt Max Beijneveld hoop in de sociale wetenschap, die aantoont dat we voor duurzame verandering ook bereikbare kantelpunten bestaan. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 51

Wees jezelf, ook achter glittercoulissen

Deze week worden onze redacteurs blij van authenticiteit, een nieuw boek van een favoriete schrijver en glitter. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren! 1

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren!

Hard//hoofd is op zoek naar scherpzinnige eindredacteuren (fictie/non-fictie) die ons tijdschrift structureel willen komen versterken. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer