Asset 14

Volg het Plan

Frank Bloem is acht weken lang de Zondagsschrijver. Hij schrijft voor hard//hoofd een bijzondere verhalenserie over personen die worstelen met hun lichaam, of met dat van een ander. Acht verhalen die op ingenieuze wijze in elkaar grijpen. Acht verhalen die onder je huid kruipen. Vandaag deel III: "Volg het Plan".

Peter Wintergreen zat op de buitenpost. Zijn capsule zweefde in de laatste beschermring. Hij had zicht op de noordelijke sterrenhemel en zou in actie moeten komen op het moment dat zich binnen zijn blikveld een verandering voordeed. Wat de verandering zou zijn, dat was hem niet verteld, het enige wat hij wist was dat hij dan de dikke multomap, die met tape aan de binnenkant van zijn ruimtevaartuig was bevestigd, moest lostrekken. Op de buitenkant van de multomap stond in dunne letters Volg het Plan.

Peter Wintergreen had een knellende nagel aan de grote teen van zijn linkervoet. Er was iets misgegaan bij het aanmeten van zijn nieuwe pak. Zijn voet zat klem. Hij had er niets over willen zeggen omdat dan zijn missie misschien vertraagd zou raken, wat hem punten zou hebben gekost. Hij dacht dat het mee zou vallen, hij kon toch niet staan in zijn kleine capsule.

Na de start van zijn missie was de pijn vrijwel direct begonnen. De constante druk op zijn grote teen had ervoor gezorgd dat die was gaan ontsteken, waardoor hij was opgezwollen en nog meer bekneld was geraakt.

Als zijn teen zou gaan bloeden, dan werd zijn missie meteen afgebroken. Dat zou catastrofaal zijn. Bij het voortijdig afbreken zouden er vijf jaar van zijn houdbaarheid worden afgetrokken, wat zou betekenen dat hij boven de kritieke grens van vijf resterende levensjaren terechtkwam. Hij zou uit de roulatie worden gehaald. De laatste twee, drie jaar van zijn leven mocht hij nog in een resort doorbrengen, waarna hij eervol zou worden uitgeschakeld.

Zijn periodieke wassing was een kritiek moment. Eens in de zoveel tijd stroomde zijn pak vol met water. Het water werd gefilterd en als in het residu bloed werd aangetroffen, dan gaf zijn capsule een noodsignaal af.

In het begin bracht wiebelen met zijn teen nog wat verlichting, maar door de zwelling kon hij hem inmiddels helemaal niet meer bewegen. De laatste tijd was het vooral wachten op de wassing. Het koele water werkte tijdelijk pijnstillend.

Peter en zijn collega’s in de andere buitenposten mochten niet in slaap vallen. Ze leefden in een continu waakritme. Een wankel evenwicht tussen activiteit en ontspanning bracht hem en zijn collega's in een maanden durende toestand van sluimering. Via de boordradio luisterde hij op zijn koptelefoon naar de geluiden van andere buitenposten.

Als het langer dan tien minuten stil bleef in een cabine, dan zond de capsule een noodsignaal naar de basis en werd de missie afgebroken. Over het algemeen waren Peters collega's aan het begin van hun missie nog vrij spraakzaam, naarmate ze langer in hun capsule zaten werd hun gepraat minder. Tegen het eind van hun periode tikten de meesten alleen nog om de tien minuten met een voorwerp tegen de wand van de cabine.

Niemand sprak over de vermoeidheid, dat zou de moraal teveel drukken. Ook moest het onderwerp niet te boeiend of opwindend zijn, dan verbruikte je te veel energie. Je lichaam zou de verbruikte energie willen compenseren met slaap.

Peter ging van kanaal naar kanaal en praatte af en toe. Tegelijkertijd staarde hij onafgebroken uit zijn raampje. Wanneer hij zijn ogen sloot zag hij het stippenpatroon van de sterren negatief oplichten in zijn hoofd. Nooit was het er niet en elke minieme afwijking zou hij zien.

HardHoofdAstronaut
Beeld: Lisa-Marie van Barneveld

De hoeveelheid zenders waar slechts getik tegen staal was te horen leek groter te zijn geworden. Een aantal collega's moest verlangen naar een terugkeer, de slaap begon terrein te winnen. Je wist nooit wanneer je werd afgelost, er was geen klok, er waren geen vaste tijden. Op een goed moment kwam een ruimtebus je halen. Ze koppelden zich aan je capsule, je werd losgemaakt en een ander werd vastgezet op je stoel.

'...dus hij likte mij en ik nam zijn stijve paal in mijn mond en begon er aan te zuigen...'

Bij het zappen langs de kanalen was Peter een collega tegengekomen die prikkelende teksten uitzond. Dit was natuurlijk streng verboden. Maar er was geen controle. Het systeem werkte eenvoudig en effectief: wie sliep of teveel lichaamsvocht uitstootte werd afgelost. Opwinding was funest voor het ritme en bij een zaadlozing kon je helemaal wel inpakken.

Peter had even geluisterd en was toen doorgezapt. Er was een scheut van opwinding door zijn lichaam gegaan, die de pijn in zijn teen wat afzwakte. Onmiddellijk daarna kwam de pijn in alle hevigheid terug.

'... ging ik met mijn natte kut boven op die van geilheid kloppende lul zitt...'

Peter drukte snel weer op het pijltje naar links, naar het volgende kanaal, waar iemand praatte over het koken van een ei.

'...toen hij klaar kwam spoot hij zijn zaad zo in...'

Peter Wintergreen had zijn ogen niet van het raam afgehouden. Misschien had hij heel even in de richting van het cijferpaneel gekeken. Dit was waar hij goed in was, kijken. Kijken naar stippen. Hij zag het direct toen hij zijn blik weer op het raampje richtte. Er was een stip bijgekomen.

Een klein wit vlekje rechts in zijn blikveld. Hij deed zijn ogen dicht en bekeek het negatieve stippenpatroon, dat als een ingebrand beeldscherm in het geheugen van zijn gezichtsveld stond gegraveerd. Daar ontbrak de stip. Hij deed zijn ogen open en daar was de stip weer. Dit was het moment. Peter ging rechtop zitten en trok de multomap van de muur. De tape nam schilfertjes verf mee. Op de eerste pagina stonden instructies.

Onderstaande nummers zijn ID-codes voor alle bases op Aarde. Toets deze codes in op het cijferpaneel en laat na elke code een enter volgen. Op de basis ontvangt men het signaal. Als de agent alle vierhonderddrienzestig negencijferige codes heeft ingevoerd herhaalt hij deze procedure een tweede maal om een mogelijke foute aanslag, waardoor een basis niet bereikt is, ongedaan te maken. Hierna hangt de agent de multomap weer op zijn plek en houdt hij scherp in de gaten of zich nieuwe veranderingen in zijn blikveld voordoen. Bij elke nieuwe verandering herhaalt hij het proces.

Op de planeet wordt een onderzoek ingesteld, waarna passende maatregelen zullen worden genomen. De agent hoeft verder geen enkele actie te ondernemen.

Peter begon de codes in te typen. Telkens wanneer hij even opkeek uit de multomap was het nieuwe stipje een beetje groter geworden.

Toen hij halverwege de lijst was, was het stipje inmiddels zo groot dat hij er een vorm in ontwaarde. Het was geen stipje meer. Het zweefde op hem af. Hij kon nu ook de kleuren onderscheiden.

Het was een poesje dat daar zweefde. Een klein lief poesje, het bewoog, het liep naar hem toe. Hij was nu voor de tweede keer aan de lijst begonnen, het poesje was inmiddels zo dichtbij dat hij geknor kon horen. Het gonsde door zijn ruimtecapsule. Het was het spinnen van het poesje, hij voelde het trillen.

Peter opende zijn ogen en keek naar een onveranderd sterrenbeeld. Het poesje was weg. Het nieuwe stipje was verdwenen. De multomap hing nog aan de wand van zijn cabine. De enige verandering was het rode lampje dat wild knipperde op het controlepaneel.

In zijn oor klonk gehijg. Hij schakelde snel door, hij schreeuwde in de microfoon: 'POESJE!' Maar het had geen zin meer.

Met een zachte schok kwam de koppeling tot stand. Zijn capsule werd geopend, iemand kwam binnen, hij werd losgemaakt van zijn stoel en achteruit getrokken, het andere vaartuig in. Het was gedaan. Dit betekende het einde. Het einde van Peter Wintergreen. Het einde van zijn laatste missie.

Hij werd afgevoerd. Zijn pak ging uit en hij kreeg een poloshirt, een makkelijke broek en slippers aan. Daarna ging hij aan het raam zitten van de ruimtebus. Het waren prettige stoelen. Hij keek naar buiten, naar zijn eigen capsule, waarin nu iemand anders werd vastgezet. Hij voelde geen angst voor het naderende einde en merkte hoe de pijn in zijn grote teen langzaam wegtrok.

--
Frank Bloem (1978) is beeldend kunstenaar, bedenkt corporate identities, is internetradiopionier en schrijft. Hij studeerde Beeldende Kunst aan de Gerrit Rietveldacademie en was Artist in Residence bij Het Vijfde Seizoen, AiR! en Badgast.

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier. 

Mail

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent

Warning: Undefined variable $articleCount in /home/hardhoof/hardhoofd.com/releases/20220413071826/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
Nieuws in beeld: Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Sommige loofbomen begonnen vorige maand al hun bladeren af te stoten - veel vroeger dan normaal. Lees meer

Nieuws in beeld: Iedereen voor? Hallo?

Iedereen voor? Hallo?

De weinige Tunesiërs die kwamen opdagen voor het referendum, stemden massaal voor meer macht voor de zittende president. Lees meer

Nieuws in beeld: We moeten kopen, reizen, vliegen, drinken, eten, feesten, zo niet doorgaan

We moeten kopen, reizen, vliegen, drinken, eten, feesten, zo niet doorgaan

Hoelang kunnen we nog boven de zelfgegraven afgrond blijven bungelen? Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe hoofdredacteur!

De hoofdredacteur van Hard//hoofd is de spin in het web van een groeiende, creatieve organisatie. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een nieuwe Chef Essay & Opinie!

Hard//hoofd zoekt een nieuwe Chef Eindredactie!

Als Chef Eindredactie breng je schrijvers en eindredacteuren met elkaar in contact, en zie je erop toe dat teksten tijdig gepubliceerd worden. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een nieuwe Chef Eindredactie!

Hard//hoofd zoekt een nieuwe Chef Essay & Opinie!

Als Chef Essay & Opinie onderhoud je contact met getalenteerde essayisten en opiniemakers, en draag je de verantwoordelijkheid over jouw tak op Hard//hoofd. Lees meer

De draad

De draad

Sumai Yahya schreef een kort, poëtisch verhaal over menselijke vleermuizen slingerend aan een draad. Een korte versie verscheen in het papieren magazine, maar lees hier de volledige versie, vol symboliek, donkere massa's, naalden, konijnen met rode ogen en aangeslepen ruggengraten. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Nee, Anna Sorokin is geen Robin Hood en dit is waarom

Nee, Anna Sorokin is geen Robin Hood en dit is waarom

Netflix zet in Inventing Anna een oplichtster op een voetstuk. Emma Stomp zet daar vraagtekens bij. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Nieuws in beeld: We zitten krap bij gas (dus kolencentrales mogen weer)

We zitten krap bij gas (dus kolencentrales mogen weer)

Om de gasvoorraden te ontzien, mogen de (uiterst vervuilende) kolencentrales jarenlang op volle toeren draaien. Lees meer

Iets wat van zijn vader is geweest

Iets wat van zijn vader is geweest

Het is zwarte zaterdag en de tankstations zijn druk. Sigarettenrook en uitlaatgassen blijven "in de windstilte boven het asfalt verstikkend en bewegingsloos hangen." Tristan is, in dit korte verhaal, op weg naar het huis van wijlen zijn vader, een man op wie hij nooit heeft kunnen rekenen. Kan hij het opbrengen om door te rijden? Lees meer

Nieuws in beeld: Blokkeert de boer zijn eigen protest?

Blokkeert de boer zijn eigen protest?

Driekwart van de Nederlanders vindt de acties tijdens boerenprotesten te ver gaan. Lees meer

Automatische concepten 75

Filmmaker liet angst achter zich

Dit jaar werden de Olympische Winterspelen ‘gewoon ’in China gehouden. In het licht van deze – voor mensenrechtenactivisten – verbijsterende keuze door het Internationaal Olympisch Comité maakte de Tibetaanse documentairemaker Dhondrub Wangchen een tournee door Europa. Op het moment dat hij tot zes jaar gevangenisstraf werd veroordeeld was de eerste keer dat de wereld hoorde... Lees meer

Gedichten Alara Adilow (titel volgt) 2

Straatliedjes

Wat is een huis? 'Iets dat de wraak van de nacht buiten houdt. / Iets waar je naar terugkeert na een lange reis.' In deze nieuwe gedichten van Alara Adilow worden vaders ontvlucht, tijdelijke verblijfplaatsen gevonden en nieuwe relaties op zee aangegaan. Lees meer

Nieuws in beeld: Een wereld zonder plastic, kunnen we ons die nog wel voorstellen?

Een wereld zonder plastic, kunnen we ons die nog wel voorstellen?

Illustrator Finn Rogers liet zich inspireren door een gedachte-experiment: wat als we - met één zwaai van een toverstaf - al het plastic lieten verdwijnen? Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Evi Aarens is een troll 1

Evi Aarens is een troll

Je als gearriveerde schrijver verschuilen achter een pseudoniem om kritiek op anderen te spuiwen geeft geen pas, aldus Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel