Asset 14

Volg het Plan

Frank Bloem is acht weken lang de Zondagsschrijver. Hij schrijft voor hard//hoofd een bijzondere verhalenserie over personen die worstelen met hun lichaam, of met dat van een ander. Acht verhalen die op ingenieuze wijze in elkaar grijpen. Acht verhalen die onder je huid kruipen. Vandaag deel III: "Volg het Plan".

Peter Wintergreen zat op de buitenpost. Zijn capsule zweefde in de laatste beschermring. Hij had zicht op de noordelijke sterrenhemel en zou in actie moeten komen op het moment dat zich binnen zijn blikveld een verandering voordeed. Wat de verandering zou zijn, dat was hem niet verteld, het enige wat hij wist was dat hij dan de dikke multomap, die met tape aan de binnenkant van zijn ruimtevaartuig was bevestigd, moest lostrekken. Op de buitenkant van de multomap stond in dunne letters Volg het Plan.

Peter Wintergreen had een knellende nagel aan de grote teen van zijn linkervoet. Er was iets misgegaan bij het aanmeten van zijn nieuwe pak. Zijn voet zat klem. Hij had er niets over willen zeggen omdat dan zijn missie misschien vertraagd zou raken, wat hem punten zou hebben gekost. Hij dacht dat het mee zou vallen, hij kon toch niet staan in zijn kleine capsule.

Na de start van zijn missie was de pijn vrijwel direct begonnen. De constante druk op zijn grote teen had ervoor gezorgd dat die was gaan ontsteken, waardoor hij was opgezwollen en nog meer bekneld was geraakt.

Als zijn teen zou gaan bloeden, dan werd zijn missie meteen afgebroken. Dat zou catastrofaal zijn. Bij het voortijdig afbreken zouden er vijf jaar van zijn houdbaarheid worden afgetrokken, wat zou betekenen dat hij boven de kritieke grens van vijf resterende levensjaren terechtkwam. Hij zou uit de roulatie worden gehaald. De laatste twee, drie jaar van zijn leven mocht hij nog in een resort doorbrengen, waarna hij eervol zou worden uitgeschakeld.

Zijn periodieke wassing was een kritiek moment. Eens in de zoveel tijd stroomde zijn pak vol met water. Het water werd gefilterd en als in het residu bloed werd aangetroffen, dan gaf zijn capsule een noodsignaal af.

In het begin bracht wiebelen met zijn teen nog wat verlichting, maar door de zwelling kon hij hem inmiddels helemaal niet meer bewegen. De laatste tijd was het vooral wachten op de wassing. Het koele water werkte tijdelijk pijnstillend.

Peter en zijn collega’s in de andere buitenposten mochten niet in slaap vallen. Ze leefden in een continu waakritme. Een wankel evenwicht tussen activiteit en ontspanning bracht hem en zijn collega's in een maanden durende toestand van sluimering. Via de boordradio luisterde hij op zijn koptelefoon naar de geluiden van andere buitenposten.

Als het langer dan tien minuten stil bleef in een cabine, dan zond de capsule een noodsignaal naar de basis en werd de missie afgebroken. Over het algemeen waren Peters collega's aan het begin van hun missie nog vrij spraakzaam, naarmate ze langer in hun capsule zaten werd hun gepraat minder. Tegen het eind van hun periode tikten de meesten alleen nog om de tien minuten met een voorwerp tegen de wand van de cabine.

Niemand sprak over de vermoeidheid, dat zou de moraal teveel drukken. Ook moest het onderwerp niet te boeiend of opwindend zijn, dan verbruikte je te veel energie. Je lichaam zou de verbruikte energie willen compenseren met slaap.

Peter ging van kanaal naar kanaal en praatte af en toe. Tegelijkertijd staarde hij onafgebroken uit zijn raampje. Wanneer hij zijn ogen sloot zag hij het stippenpatroon van de sterren negatief oplichten in zijn hoofd. Nooit was het er niet en elke minieme afwijking zou hij zien.

HardHoofdAstronaut
Beeld: Lisa-Marie van Barneveld

De hoeveelheid zenders waar slechts getik tegen staal was te horen leek groter te zijn geworden. Een aantal collega's moest verlangen naar een terugkeer, de slaap begon terrein te winnen. Je wist nooit wanneer je werd afgelost, er was geen klok, er waren geen vaste tijden. Op een goed moment kwam een ruimtebus je halen. Ze koppelden zich aan je capsule, je werd losgemaakt en een ander werd vastgezet op je stoel.

'...dus hij likte mij en ik nam zijn stijve paal in mijn mond en begon er aan te zuigen...'

Bij het zappen langs de kanalen was Peter een collega tegengekomen die prikkelende teksten uitzond. Dit was natuurlijk streng verboden. Maar er was geen controle. Het systeem werkte eenvoudig en effectief: wie sliep of teveel lichaamsvocht uitstootte werd afgelost. Opwinding was funest voor het ritme en bij een zaadlozing kon je helemaal wel inpakken.

Peter had even geluisterd en was toen doorgezapt. Er was een scheut van opwinding door zijn lichaam gegaan, die de pijn in zijn teen wat afzwakte. Onmiddellijk daarna kwam de pijn in alle hevigheid terug.

'... ging ik met mijn natte kut boven op die van geilheid kloppende lul zitt...'

Peter drukte snel weer op het pijltje naar links, naar het volgende kanaal, waar iemand praatte over het koken van een ei.

'...toen hij klaar kwam spoot hij zijn zaad zo in...'

Peter Wintergreen had zijn ogen niet van het raam afgehouden. Misschien had hij heel even in de richting van het cijferpaneel gekeken. Dit was waar hij goed in was, kijken. Kijken naar stippen. Hij zag het direct toen hij zijn blik weer op het raampje richtte. Er was een stip bijgekomen.

Een klein wit vlekje rechts in zijn blikveld. Hij deed zijn ogen dicht en bekeek het negatieve stippenpatroon, dat als een ingebrand beeldscherm in het geheugen van zijn gezichtsveld stond gegraveerd. Daar ontbrak de stip. Hij deed zijn ogen open en daar was de stip weer. Dit was het moment. Peter ging rechtop zitten en trok de multomap van de muur. De tape nam schilfertjes verf mee. Op de eerste pagina stonden instructies.

Onderstaande nummers zijn ID-codes voor alle bases op Aarde. Toets deze codes in op het cijferpaneel en laat na elke code een enter volgen. Op de basis ontvangt men het signaal. Als de agent alle vierhonderddrienzestig negencijferige codes heeft ingevoerd herhaalt hij deze procedure een tweede maal om een mogelijke foute aanslag, waardoor een basis niet bereikt is, ongedaan te maken. Hierna hangt de agent de multomap weer op zijn plek en houdt hij scherp in de gaten of zich nieuwe veranderingen in zijn blikveld voordoen. Bij elke nieuwe verandering herhaalt hij het proces.

Op de planeet wordt een onderzoek ingesteld, waarna passende maatregelen zullen worden genomen. De agent hoeft verder geen enkele actie te ondernemen.

Peter begon de codes in te typen. Telkens wanneer hij even opkeek uit de multomap was het nieuwe stipje een beetje groter geworden.

Toen hij halverwege de lijst was, was het stipje inmiddels zo groot dat hij er een vorm in ontwaarde. Het was geen stipje meer. Het zweefde op hem af. Hij kon nu ook de kleuren onderscheiden.

Het was een poesje dat daar zweefde. Een klein lief poesje, het bewoog, het liep naar hem toe. Hij was nu voor de tweede keer aan de lijst begonnen, het poesje was inmiddels zo dichtbij dat hij geknor kon horen. Het gonsde door zijn ruimtecapsule. Het was het spinnen van het poesje, hij voelde het trillen.

Peter opende zijn ogen en keek naar een onveranderd sterrenbeeld. Het poesje was weg. Het nieuwe stipje was verdwenen. De multomap hing nog aan de wand van zijn cabine. De enige verandering was het rode lampje dat wild knipperde op het controlepaneel.

In zijn oor klonk gehijg. Hij schakelde snel door, hij schreeuwde in de microfoon: 'POESJE!' Maar het had geen zin meer.

Met een zachte schok kwam de koppeling tot stand. Zijn capsule werd geopend, iemand kwam binnen, hij werd losgemaakt van zijn stoel en achteruit getrokken, het andere vaartuig in. Het was gedaan. Dit betekende het einde. Het einde van Peter Wintergreen. Het einde van zijn laatste missie.

Hij werd afgevoerd. Zijn pak ging uit en hij kreeg een poloshirt, een makkelijke broek en slippers aan. Daarna ging hij aan het raam zitten van de ruimtebus. Het waren prettige stoelen. Hij keek naar buiten, naar zijn eigen capsule, waarin nu iemand anders werd vastgezet. Hij voelde geen angst voor het naderende einde en merkte hoe de pijn in zijn grote teen langzaam wegtrok.

--
Frank Bloem (1978) is beeldend kunstenaar, bedenkt corporate identities, is internetradiopionier en schrijft. Hij studeerde Beeldende Kunst aan de Gerrit Rietveldacademie en was Artist in Residence bij Het Vijfde Seizoen, AiR! en Badgast.

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier. 

Mail

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer