Illustratie: Elise van Iterson

Christus te paard, met de familie in de auto zitten is niet gemakkelijk." />

Illustratie: Elise van Iterson

Christus te paard, met de familie in de auto zitten is niet gemakkelijk." />
Asset 14

Het zit in de genen

Deel 5 uit onze reeks zomerproza. Vader is verliefd maar scheldt alles bij elkaar in de auto. Een gastbijdrage van Pim Leeuwenkamp.

Wanneer mijn vader boos wordt, begint het met rode vlekken in zijn nek die zich langzaam uitbreiden naar zijn gezicht, daarna begint hij met zijn mond te trekken en op zijn lip te kauwen. Vervolgens begint het vloeken. Favoriet hierbij zijn de woorden: kutkanker, kutjong vuile hoer, terreur en Christus te paard. Met het vloeken komt het spugen en als hij echt op dreef is, gaat hij ook nog schuimbekken. Lastige bijkomstigheid is dat je haast als vanzelf in de lach schiet wanneer je je vader schuimbekkend ‘kutkankerjong’ hoort krijsen tegen een fietser zonder licht, wat hem dan weer nog kwader maakt. Want laat het nou net zo zijn dat mijn vader zijn meeste woede-uitbarstingen in de auto krijgt.

Aangezien mijn ouders gescheiden zijn, gingen mijn broer, zusje en ik om het weekend naar mijn vader. Rond mijn 13e had hij een Belgische vriendin waar hij dolverliefd op was. Zo verliefd, dat hij altijd bij haar wilde zijn, ook wanneer wij het weekend bij hem waren. Waarom hij zo verliefd op haar was, is mij tot op de dag van vandaag een raadsel. Sophie, want zo heette de teerbeminde, had een zwaar Vlaams accent, Sophie zat bij greenpeace, Sophie kookte uitsluitend biologisch-dynamisch, Sophie kookte dan ook het liefst niet te vreten koude worteltjessoep met links draaiende yoghurt toe, Sophie had schaamhaar dat onder haar badpak uitkwam, Sophie had geen televisie of computer in huis, Sophie zette haar dorre kamerplant op tafel omdat ze geloofde dat hij gezelligheid nodig had in plaats van water. Sophie had een zoon van 15 met ADHD die ze weigerde Ritalin te geven. Elke ochtend moest hij een kwartiertje mediteren, zodat hij zijn innerlijke rust zou vinden. Om hem aan te moedigen had Sophie besloten dat het hele gezin mee moest mediteren.

Illustratie: Elise van Iterson

Toen mijn vader ons vrijdagmiddag had opgehaald en in de auto vertelde ‘dat we in een ruk zouden doorrijden naar Sophie’, probeerden we hem zo voorzichtig mogelijk duidelijk te maken dat we geen zin hadden in weer een weekend vol Vlaamse capriolen. Mijn vader deed eerst nog een poging om ons over te halen door te zeggen dat we allemaal ‘hartstikke leuke dingen gingen doen’. Toen mijn broer vroeg of ‘hartstikke leuke dingen doen’ misschien inhield dat we Sophie zouden leren haar schaamhaar bij te houden, werd het hem snel te veel. Deze keer begonnen samen met de rode vlekken ook nog zijn handen te trillen. Dit hadden wij nog nooit gezien, maar het beloofde wat. Ik boog vanuit de achterzetel naar voren om een optimaal zichtveld te hebben. Net op tijd, want op dat moment begon mijn vader vervaarlijk met zijn mond te trekken: ‘KUTKINDEREN TERREUR TERREUR. DIT IS GEWOON JEREINSTE TERREUR. VUILE HOEREN! KANKER KANKER KANKER. Elke kanker werd voorzien van een klap op zijn stuur, mijn broer en ik werden besproeid met een laag speeksel en proestten het uit van de lach, mijn zusje kon er de humor nog niet van inzien en begon te roepen dat ze naar mama wilde. Dit alles kalmeerde mijn vader allerminst: ‘GODVERDOMME! MAAR IK HOU VAN HAAR. BEGRIJP DAT KUTKANKER DAN IK HOU VAN HAAR!! IK RUK MIJN STUUR ERAF! TERREUR TERREUR.’ Hij begon als een bezetene aan zijn stuur te trekken, waardoor de auto vervaarlijk begon te slingeren. Terwijl mijn vader schuimbekkend verder vloekte, dacht ik dat ons laatste uur geslagen had. Op dat moment hoorde ik het geluid van een politiesirene; achter ons reed een motoragent die mijn vader sommeerde te stoppen. Mijn broer, die normaal gezien allesbehalve gelovig is, sloeg een kruis en dankte God voor het bestaan van de gemotoriseerde politie. Vader riep nog een paar keer kanker en stuurde de auto richting vluchtstrook. De reddende engel parkeerde zijn motor en liep hoofdschuddend op onze auto af. Daar aangekomen tikte hij nijdig op het raampje van mijn vader. Die begon verwoed op het knopje van het raam te drukken. Tevergeefs, zelfs het knopje was hem vijandig gezind, dientengevolge restte hem niets meer dan de deur in zijn geheel open te doen. Zij het per ongeluk, zij het express,vader deed het portiek net iets te enthousiast open, waardoor de deur tegen het scheenbeen van de agent aankwam. Een luid ‘Godmiljaar’ volgde. We waren in ieder geval in België.

‘Meneer, kunt ge mij expliqueren waar ge mee bezig zijt?’

De agent had dezelfde ijzige toon die ouders hebben als hun puberende zoon met een slecht rapport thuiskomt. Zich meesterlijk in zijn rol schikkend, bleef mijn vader als een puber zwijgen. De agent herhaalde zijn vraag. Vader bleef de zwijgende puber.

‘Meneer, kunt u uw rijbewijs pakken en uit den auto stappen, alstublieft?’

‘Hebbiknijbijme,’ mompelde mijn vader zonder de agent ook maar één blik waardig te gunnen. Aangezien zelfs het geduld van motoragenten grenzen kent, zag de man zich genoodzaakt om mijn vader mee te nemen naar het bureau.

Overmand door emoties barstte die in huilen uit. Hij had zo hevig naar zijn geliefde verlangt, waarom gunde de wereld hem zijn geluk niet? Wat had hij misdaan, dat hij zo’n straf verdiende?

‘Iedereen spant tegen mij samen,’ brulde hij, ‘sinds wanneer is liefde een misdaad? Heb je niets beters te doen? krijste hij nu, ‘Echte boeven vangen of zo?’

Terwijl de hand van de agent richting zijn boeien ging, merkte ik dat er iets vreemds met mijn zusje gebeurde: langzaam ontstonden er de door ons zo welbekende rode vlekken in haar nek die de, eveneens welbekende, route naar haar gezicht aflegden. Vervolgens deed ze haar deur open en liep met ferme stapjes naar de agent toe, ze keek hem even aan, trok wat met haar mond en kauwde zachtjes op haar lip.

‘CHRISTUS TE PAARD! VUILE HOER DAT JE ER BENT! GA GODVERDOMME JE KANKERMOEDER PESTEN!’

De agent bleef doodstil staan, zette vervolgens, na wat een eeuwigheid leek, zijn helm af, haalde een zakdoek uit zijn zak en veegde doodgemoedereerd het speeksel van zijn gezicht. Hij knikte even kort naar mijn zusje, liep naar zijn motor toe en reed weg alsof er niets gebeurd was. Wij maakten rechtsomkeert richting Nederland. Uiteindelijk werd het een van de leukste weekenden, gewoon thuis bij mijn vader.

Pim Leeuwenkamp studeert Writing for Performance aan de HKU. Hij woont boven een shoarmazaak en is rijkelijk bedeeld met borsthaar. Vorig jaar heeft hij meegeschreven aan Freddy, een vierdelige dramaserie over het leven Alfred Heineken.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Je wordt niet thuisgebracht

Je wordt niet thuisgebracht

Een kort verhaal over Passoã, natte patat op de grond van het zwembad, ontsnappingsplannen en verlangens die schuren als zand. Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Zwamvolk 2

Zwamvolk

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Lotte Bijl trapt af met een verhaal over het mos dat je komt halen, over hoe een heksenkring ontstaat en zwammen die op gezichten groeien. Lees meer

Nieuws in beeld: Geen heil in het 'onheilshuis'

Geen heil in het 'onheilshuis'

Het ogenschijnlijk onschuldige adres Qingcheng Park 14-3-202 in Bejing werd na een zesvoudige moord een 'xiongzhai': een huis dat ongeluk brengt en schier onverkoopbaar is. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Horror, honden en verlangen 1

Horror, honden en verlangen

Deze week worden onze redacteurs blij van een film die de Gouden Palm waard is, een uitkomst voor hondenbezitters met een volle agenda en een debuutroman. Lees meer

10 procent is genoeg om een klimaatramp te voorkomen

10 procent is al genoeg om een klimaatramp te voorkomen

Volgens het laatste IPCC-rapport zijn we al cruciale kantelpunten in de opwarming van de aarde gepasseerd. Toch vindt Max Beijneveld hoop in de sociale wetenschap, die aantoont dat we voor duurzame verandering ook bereikbare kantelpunten bestaan. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 51

Wees jezelf, ook achter glittercoulissen

Deze week worden onze redacteurs blij van authenticiteit, een nieuw boek van een favoriete schrijver en glitter. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren! 1

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren!

Hard//hoofd is op zoek naar scherpzinnige eindredacteuren (fictie/non-fictie) die ons tijdschrift structureel willen komen versterken. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer