Illustratie: Elise van Iterson

Christus te paard, met de familie in de auto zitten is niet gemakkelijk." />

Illustratie: Elise van Iterson

Christus te paard, met de familie in de auto zitten is niet gemakkelijk." />
Asset 14

Het zit in de genen

Deel 5 uit onze reeks zomerproza. Vader is verliefd maar scheldt alles bij elkaar in de auto. Een gastbijdrage van Pim Leeuwenkamp.

Wanneer mijn vader boos wordt, begint het met rode vlekken in zijn nek die zich langzaam uitbreiden naar zijn gezicht, daarna begint hij met zijn mond te trekken en op zijn lip te kauwen. Vervolgens begint het vloeken. Favoriet hierbij zijn de woorden: kutkanker, kutjong vuile hoer, terreur en Christus te paard. Met het vloeken komt het spugen en als hij echt op dreef is, gaat hij ook nog schuimbekken. Lastige bijkomstigheid is dat je haast als vanzelf in de lach schiet wanneer je je vader schuimbekkend ‘kutkankerjong’ hoort krijsen tegen een fietser zonder licht, wat hem dan weer nog kwader maakt. Want laat het nou net zo zijn dat mijn vader zijn meeste woede-uitbarstingen in de auto krijgt.

Aangezien mijn ouders gescheiden zijn, gingen mijn broer, zusje en ik om het weekend naar mijn vader. Rond mijn 13e had hij een Belgische vriendin waar hij dolverliefd op was. Zo verliefd, dat hij altijd bij haar wilde zijn, ook wanneer wij het weekend bij hem waren. Waarom hij zo verliefd op haar was, is mij tot op de dag van vandaag een raadsel. Sophie, want zo heette de teerbeminde, had een zwaar Vlaams accent, Sophie zat bij greenpeace, Sophie kookte uitsluitend biologisch-dynamisch, Sophie kookte dan ook het liefst niet te vreten koude worteltjessoep met links draaiende yoghurt toe, Sophie had schaamhaar dat onder haar badpak uitkwam, Sophie had geen televisie of computer in huis, Sophie zette haar dorre kamerplant op tafel omdat ze geloofde dat hij gezelligheid nodig had in plaats van water. Sophie had een zoon van 15 met ADHD die ze weigerde Ritalin te geven. Elke ochtend moest hij een kwartiertje mediteren, zodat hij zijn innerlijke rust zou vinden. Om hem aan te moedigen had Sophie besloten dat het hele gezin mee moest mediteren.

Illustratie: Elise van Iterson

Toen mijn vader ons vrijdagmiddag had opgehaald en in de auto vertelde ‘dat we in een ruk zouden doorrijden naar Sophie’, probeerden we hem zo voorzichtig mogelijk duidelijk te maken dat we geen zin hadden in weer een weekend vol Vlaamse capriolen. Mijn vader deed eerst nog een poging om ons over te halen door te zeggen dat we allemaal ‘hartstikke leuke dingen gingen doen’. Toen mijn broer vroeg of ‘hartstikke leuke dingen doen’ misschien inhield dat we Sophie zouden leren haar schaamhaar bij te houden, werd het hem snel te veel. Deze keer begonnen samen met de rode vlekken ook nog zijn handen te trillen. Dit hadden wij nog nooit gezien, maar het beloofde wat. Ik boog vanuit de achterzetel naar voren om een optimaal zichtveld te hebben. Net op tijd, want op dat moment begon mijn vader vervaarlijk met zijn mond te trekken: ‘KUTKINDEREN TERREUR TERREUR. DIT IS GEWOON JEREINSTE TERREUR. VUILE HOEREN! KANKER KANKER KANKER. Elke kanker werd voorzien van een klap op zijn stuur, mijn broer en ik werden besproeid met een laag speeksel en proestten het uit van de lach, mijn zusje kon er de humor nog niet van inzien en begon te roepen dat ze naar mama wilde. Dit alles kalmeerde mijn vader allerminst: ‘GODVERDOMME! MAAR IK HOU VAN HAAR. BEGRIJP DAT KUTKANKER DAN IK HOU VAN HAAR!! IK RUK MIJN STUUR ERAF! TERREUR TERREUR.’ Hij begon als een bezetene aan zijn stuur te trekken, waardoor de auto vervaarlijk begon te slingeren. Terwijl mijn vader schuimbekkend verder vloekte, dacht ik dat ons laatste uur geslagen had. Op dat moment hoorde ik het geluid van een politiesirene; achter ons reed een motoragent die mijn vader sommeerde te stoppen. Mijn broer, die normaal gezien allesbehalve gelovig is, sloeg een kruis en dankte God voor het bestaan van de gemotoriseerde politie. Vader riep nog een paar keer kanker en stuurde de auto richting vluchtstrook. De reddende engel parkeerde zijn motor en liep hoofdschuddend op onze auto af. Daar aangekomen tikte hij nijdig op het raampje van mijn vader. Die begon verwoed op het knopje van het raam te drukken. Tevergeefs, zelfs het knopje was hem vijandig gezind, dientengevolge restte hem niets meer dan de deur in zijn geheel open te doen. Zij het per ongeluk, zij het express,vader deed het portiek net iets te enthousiast open, waardoor de deur tegen het scheenbeen van de agent aankwam. Een luid ‘Godmiljaar’ volgde. We waren in ieder geval in België.

‘Meneer, kunt ge mij expliqueren waar ge mee bezig zijt?’

De agent had dezelfde ijzige toon die ouders hebben als hun puberende zoon met een slecht rapport thuiskomt. Zich meesterlijk in zijn rol schikkend, bleef mijn vader als een puber zwijgen. De agent herhaalde zijn vraag. Vader bleef de zwijgende puber.

‘Meneer, kunt u uw rijbewijs pakken en uit den auto stappen, alstublieft?’

‘Hebbiknijbijme,’ mompelde mijn vader zonder de agent ook maar één blik waardig te gunnen. Aangezien zelfs het geduld van motoragenten grenzen kent, zag de man zich genoodzaakt om mijn vader mee te nemen naar het bureau.

Overmand door emoties barstte die in huilen uit. Hij had zo hevig naar zijn geliefde verlangt, waarom gunde de wereld hem zijn geluk niet? Wat had hij misdaan, dat hij zo’n straf verdiende?

‘Iedereen spant tegen mij samen,’ brulde hij, ‘sinds wanneer is liefde een misdaad? Heb je niets beters te doen? krijste hij nu, ‘Echte boeven vangen of zo?’

Terwijl de hand van de agent richting zijn boeien ging, merkte ik dat er iets vreemds met mijn zusje gebeurde: langzaam ontstonden er de door ons zo welbekende rode vlekken in haar nek die de, eveneens welbekende, route naar haar gezicht aflegden. Vervolgens deed ze haar deur open en liep met ferme stapjes naar de agent toe, ze keek hem even aan, trok wat met haar mond en kauwde zachtjes op haar lip.

‘CHRISTUS TE PAARD! VUILE HOER DAT JE ER BENT! GA GODVERDOMME JE KANKERMOEDER PESTEN!’

De agent bleef doodstil staan, zette vervolgens, na wat een eeuwigheid leek, zijn helm af, haalde een zakdoek uit zijn zak en veegde doodgemoedereerd het speeksel van zijn gezicht. Hij knikte even kort naar mijn zusje, liep naar zijn motor toe en reed weg alsof er niets gebeurd was. Wij maakten rechtsomkeert richting Nederland. Uiteindelijk werd het een van de leukste weekenden, gewoon thuis bij mijn vader.

Pim Leeuwenkamp studeert Writing for Performance aan de HKU. Hij woont boven een shoarmazaak en is rijkelijk bedeeld met borsthaar. Vorig jaar heeft hij meegeschreven aan Freddy, een vierdelige dramaserie over het leven Alfred Heineken.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Een stem van een muze

Een stem van een muze

Bij het schilderen van een portret geven kunstenaar en muze zich bloot. Het resultaat is de interpretatie van de kunstenaar. Wat nou als ook de muze zou kunnen praten? Lees meer

 Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met name kleine webshops zijn vaak genoodzaakt om (veel) groter verpakkingsmateriaal te gebruiken. Illustrator Chloé Pérès-Labourdette brengt het nieuws in beeld. Lees meer

AVS:

Knuffels, superhelden en opgroeien

Deze week worden onze redacteurs blij van teddyberen, een maatschappelijk relevante superheldenserie en satire in zwart-wit. Lees meer

Interview: Suzanne Wallinga van Amsterdam Art

Verzamelen voor alle leeftijden tijdens het Amsterdam Art Weekend

Interim-directeur van Amsterdam Art Suzanne Wallinga vertelt hoe zij het verzamelen van kunst toegankelijk wil maken voor iedereen. Lees meer

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Moeten we een minister-president die Thatcher-fan is verwelkomen, alleen omdat ze een vrouw is? Lees meer

Of gewoon een boom

Of gewoon een boom

''We kunnen met schuim een nieuwe dampkring spuiten 
en van oceanen spiegels maken
alle fietshelmen, alle daken 
bedekken met restjes zilverpapier'' Lees meer

Ware kennis… Wat is dat eigenlijk en hoe vinden we die?

Ware kennis... Wat is dat precies en hoe vinden we die?

Ware kennis is kennis die door zo veel mogelijk mensen is ingegeven. Toch houden sommige leerprogramma’s van de studie filosofie nog geen of erg weinig rekening met de wijze waarop categorieën als gender, klasse en etniciteit invloed hebben op de politieke theorieën van een filosoof. En daar moet heel snel verandering in komen, aldus Stefanie Gordin. Lees meer

Vacature voor hemelbestormers: Hard//hoofd zoekt makers!

Hard//hoofd zoekt talent!

Wij zoeken vrije geesten, rusteloze zielen en ambitieuze daedalussen die ons tijdschrift structureel willen komen versterken als lid van de redactie. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Pictionary voor beginners

Pictionary voor beginners

"Ik wil je zeggen dat dit het moment is
het moment om mijn mond als een schelp aan je oren te leggen
en de hele wereld die nu zee is daar te horen ruisen." Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

Tabak en rooksignalen

Tabak en rooksignalen

De verteller van dit verhaal leeft al meer dan twee jaar teruggetrokken in een blokhut in het bos, tot op een dag zijn voorraad tabak op is. Er zit niks anders op dan terug te keren naar de bewoonde wereld. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

De schrijver van deze brief ging tegelijkertijd en naar dezelfde school als de kinderen van minister Arie Slob, en leeft nog altijd met de wonden van de homofobie op die school. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 38

(Amateur)kunst en de vrouwelijke Freek

Deze week worden onze redacteurs blij van dierenweetjes, vorken met persoonlijkheid en een podcast als vervanging voor het museum. Lees meer

Zilt

Zilt

''wij zeggen dat het niet erg is van de barsten
die we met onze vingertoppen volgen
als autowegen naar het zuiden''
Ellis Meeusen is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Lisette van der Maten. Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan