Illustratie: Elise van Iterson

Christus te paard, met de familie in de auto zitten is niet gemakkelijk." />

Illustratie: Elise van Iterson

Christus te paard, met de familie in de auto zitten is niet gemakkelijk." />
Asset 14

Het zit in de genen

Deel 5 uit onze reeks zomerproza. Vader is verliefd maar scheldt alles bij elkaar in de auto. Een gastbijdrage van Pim Leeuwenkamp.

Wanneer mijn vader boos wordt, begint het met rode vlekken in zijn nek die zich langzaam uitbreiden naar zijn gezicht, daarna begint hij met zijn mond te trekken en op zijn lip te kauwen. Vervolgens begint het vloeken. Favoriet hierbij zijn de woorden: kutkanker, kutjong vuile hoer, terreur en Christus te paard. Met het vloeken komt het spugen en als hij echt op dreef is, gaat hij ook nog schuimbekken. Lastige bijkomstigheid is dat je haast als vanzelf in de lach schiet wanneer je je vader schuimbekkend ‘kutkankerjong’ hoort krijsen tegen een fietser zonder licht, wat hem dan weer nog kwader maakt. Want laat het nou net zo zijn dat mijn vader zijn meeste woede-uitbarstingen in de auto krijgt.

Aangezien mijn ouders gescheiden zijn, gingen mijn broer, zusje en ik om het weekend naar mijn vader. Rond mijn 13e had hij een Belgische vriendin waar hij dolverliefd op was. Zo verliefd, dat hij altijd bij haar wilde zijn, ook wanneer wij het weekend bij hem waren. Waarom hij zo verliefd op haar was, is mij tot op de dag van vandaag een raadsel. Sophie, want zo heette de teerbeminde, had een zwaar Vlaams accent, Sophie zat bij greenpeace, Sophie kookte uitsluitend biologisch-dynamisch, Sophie kookte dan ook het liefst niet te vreten koude worteltjessoep met links draaiende yoghurt toe, Sophie had schaamhaar dat onder haar badpak uitkwam, Sophie had geen televisie of computer in huis, Sophie zette haar dorre kamerplant op tafel omdat ze geloofde dat hij gezelligheid nodig had in plaats van water. Sophie had een zoon van 15 met ADHD die ze weigerde Ritalin te geven. Elke ochtend moest hij een kwartiertje mediteren, zodat hij zijn innerlijke rust zou vinden. Om hem aan te moedigen had Sophie besloten dat het hele gezin mee moest mediteren.

Illustratie: Elise van Iterson

Toen mijn vader ons vrijdagmiddag had opgehaald en in de auto vertelde ‘dat we in een ruk zouden doorrijden naar Sophie’, probeerden we hem zo voorzichtig mogelijk duidelijk te maken dat we geen zin hadden in weer een weekend vol Vlaamse capriolen. Mijn vader deed eerst nog een poging om ons over te halen door te zeggen dat we allemaal ‘hartstikke leuke dingen gingen doen’. Toen mijn broer vroeg of ‘hartstikke leuke dingen doen’ misschien inhield dat we Sophie zouden leren haar schaamhaar bij te houden, werd het hem snel te veel. Deze keer begonnen samen met de rode vlekken ook nog zijn handen te trillen. Dit hadden wij nog nooit gezien, maar het beloofde wat. Ik boog vanuit de achterzetel naar voren om een optimaal zichtveld te hebben. Net op tijd, want op dat moment begon mijn vader vervaarlijk met zijn mond te trekken: ‘KUTKINDEREN TERREUR TERREUR. DIT IS GEWOON JEREINSTE TERREUR. VUILE HOEREN! KANKER KANKER KANKER. Elke kanker werd voorzien van een klap op zijn stuur, mijn broer en ik werden besproeid met een laag speeksel en proestten het uit van de lach, mijn zusje kon er de humor nog niet van inzien en begon te roepen dat ze naar mama wilde. Dit alles kalmeerde mijn vader allerminst: ‘GODVERDOMME! MAAR IK HOU VAN HAAR. BEGRIJP DAT KUTKANKER DAN IK HOU VAN HAAR!! IK RUK MIJN STUUR ERAF! TERREUR TERREUR.’ Hij begon als een bezetene aan zijn stuur te trekken, waardoor de auto vervaarlijk begon te slingeren. Terwijl mijn vader schuimbekkend verder vloekte, dacht ik dat ons laatste uur geslagen had. Op dat moment hoorde ik het geluid van een politiesirene; achter ons reed een motoragent die mijn vader sommeerde te stoppen. Mijn broer, die normaal gezien allesbehalve gelovig is, sloeg een kruis en dankte God voor het bestaan van de gemotoriseerde politie. Vader riep nog een paar keer kanker en stuurde de auto richting vluchtstrook. De reddende engel parkeerde zijn motor en liep hoofdschuddend op onze auto af. Daar aangekomen tikte hij nijdig op het raampje van mijn vader. Die begon verwoed op het knopje van het raam te drukken. Tevergeefs, zelfs het knopje was hem vijandig gezind, dientengevolge restte hem niets meer dan de deur in zijn geheel open te doen. Zij het per ongeluk, zij het express,vader deed het portiek net iets te enthousiast open, waardoor de deur tegen het scheenbeen van de agent aankwam. Een luid ‘Godmiljaar’ volgde. We waren in ieder geval in België.

‘Meneer, kunt ge mij expliqueren waar ge mee bezig zijt?’

De agent had dezelfde ijzige toon die ouders hebben als hun puberende zoon met een slecht rapport thuiskomt. Zich meesterlijk in zijn rol schikkend, bleef mijn vader als een puber zwijgen. De agent herhaalde zijn vraag. Vader bleef de zwijgende puber.

‘Meneer, kunt u uw rijbewijs pakken en uit den auto stappen, alstublieft?’

‘Hebbiknijbijme,’ mompelde mijn vader zonder de agent ook maar één blik waardig te gunnen. Aangezien zelfs het geduld van motoragenten grenzen kent, zag de man zich genoodzaakt om mijn vader mee te nemen naar het bureau.

Overmand door emoties barstte die in huilen uit. Hij had zo hevig naar zijn geliefde verlangt, waarom gunde de wereld hem zijn geluk niet? Wat had hij misdaan, dat hij zo’n straf verdiende?

‘Iedereen spant tegen mij samen,’ brulde hij, ‘sinds wanneer is liefde een misdaad? Heb je niets beters te doen? krijste hij nu, ‘Echte boeven vangen of zo?’

Terwijl de hand van de agent richting zijn boeien ging, merkte ik dat er iets vreemds met mijn zusje gebeurde: langzaam ontstonden er de door ons zo welbekende rode vlekken in haar nek die de, eveneens welbekende, route naar haar gezicht aflegden. Vervolgens deed ze haar deur open en liep met ferme stapjes naar de agent toe, ze keek hem even aan, trok wat met haar mond en kauwde zachtjes op haar lip.

‘CHRISTUS TE PAARD! VUILE HOER DAT JE ER BENT! GA GODVERDOMME JE KANKERMOEDER PESTEN!’

De agent bleef doodstil staan, zette vervolgens, na wat een eeuwigheid leek, zijn helm af, haalde een zakdoek uit zijn zak en veegde doodgemoedereerd het speeksel van zijn gezicht. Hij knikte even kort naar mijn zusje, liep naar zijn motor toe en reed weg alsof er niets gebeurd was. Wij maakten rechtsomkeert richting Nederland. Uiteindelijk werd het een van de leukste weekenden, gewoon thuis bij mijn vader.

Pim Leeuwenkamp studeert Writing for Performance aan de HKU. Hij woont boven een shoarmazaak en is rijkelijk bedeeld met borsthaar. Vorig jaar heeft hij meegeschreven aan Freddy, een vierdelige dramaserie over het leven Alfred Heineken.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Automatische concepten 57

Word jezelf (ook als je dat niet wilt)

Rietveld-student Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten naar de beste adviezen die zij ooit kregen. Allereerst: beeldend kunstenaar en publicist Q.S. Serafijn. Lees meer

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien het in een mondiaal verband'

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien die in een mondiaal verband'

Curator en onderzoeker Maria Rey-Lamslag is een graag geziene gast in de cultuursector. Jason Keizer gaat met haar in gesprek over haar Indische roots, over hoe het koloniale verleden doorklinkt in haar werk en over haar 'Indotiteit'. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Uitzonderingen

Uitzonderingen daargelaten

Deze week worden onze redacteurs blij van een maas in de wet, meermaals dezelfde film kijken en de kunst van Isabelle Wenzel. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Ontdekken wie je voorouders zijn geeft kracht en vertrouwen.' Zainal Umarella heeft diep verdriet gekend, maar zijn toekomstbeeld is er een van hoop dat hij aan zijn kinderen wil meegeven. Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer

'Het 'Indische zwijgen’ werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

'Het 'Indische zwijgen' werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

Myrthe Groot en Romée Mulder deden samen onderzoek naar hun familiegeschiedenissen. En ze begonnen een modelabel dat nauw met die persoonlijke zoektocht samenhangt: Guave. Lees meer

ALL-IN

Een levendig gebrek aan bescheidenheid

De allereerste kunsttrialoog op Hard//hoofd. Wat vonden redacteuren Jorne Vriens, Iris van der Werff en Vivian Mac Gillavry van de tentoonstelling ALL-INN in het HEM? Lees meer

Alles Vijf Sterren: Schreeuwen naar de televisie

Schreeuwen naar de televisie

Deze week worden onze redacteurs blij van het voetenwerk van Het nationale Ballet, de schoenen van Chantal Janzen en aandacht voor Palestijnse filmmaaksters. Lees meer