Asset 14

Zomergast Alfred Birney gooide zijn steen in het water

Zomergast Alfred Birney gooide zijn steen in het water

In zijn Zomergasten-avond vertelde schrijver Alfred Birney ons waarom we moeten kijken naar de gruwelijkheden waartoe de mens in staat is. Maar hij bood ook schoonheid en een schaterende lach. Birney troostte iedereen, behalve zichzelf, zag Iris van der Werff. Want verdriet heb je om de anderen en zelfmedelijden is taboe.

Birney opende de vijfde aflevering van Zomergasten 2021 met een fragment uit het einde, waarmee de schrijver de circulariteit van zijn keuzefilm Spring, Summer, Fall, Winter and Spring (Kim Ki-duk, 2003) vrij letterlijk de avond in brengt. De Zuid-Koreaanse film gaat over een boeddhistische monnik en zijn leerling die samen in een afgelegen drijvende tempel het leven meemaken. Wederom een parallel met de drijvende Alfred en Janine die deze avond de rol aannemen van leermeester en leerling.

In het gekozen fragment laat de jonge jongen, voor zijn eigen vermaak, kleine dieren lijden. Hij bindt stenen aan de lichaampjes van een kikker, een vis en een slang – tot afkeer van zijn leermeester. De leermeester bindt de volgende nacht een grote ronde maalsteen aan het lichaam van het jongetje. ‘Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet,’ stelt Birney.

Zolang je de feiten op een rijtje hebt, mag je overal grappen over maken

De link met de ‘steen’ die Birney zelf al zijn hele leven meesleept is snel gelegd, maar Birney blijft weg van vragen over goed, kwaad en schuld. Een steen is een steen, ook voor Birneys vader die oorlogsmisdaden pleegde in de Onafhankelijkheidsoorlog in Nederlands-Indië. ‘Als je iemand iets aandoet zal je dat altijd met je mee blijven dragen,’ aldus Birney. Zijn vader koos in de oorlog de kant van Nederland, maar werd gedwongen om ‘zijn eigen volk’ te martelen. Hij droeg sindsdien net als de Griekse oorlogsmisdadiger Atlas een stenen hemelgewelf op zijn schouders: een last die Birneys leven heeft bepaald.

De vraag die niet gesteld werd

‘Waar kom je vandaan?’ is een vraag die voor sommigen vervelend of zelfs beledigend is. Wellicht omdat de vraag enkel kan dienen als bevestiging van een vooroordeel, stereotype of ‘hokje’ – in plaats van dat de steller oprechte interesse toont. Wanneer je de vraag wel of niet kan stellen blijft een gevoelige aangelegenheid. Hem helemaal nooit stellen is ook niet goed. Birney toont dat er veel mogelijk is tussen iemands afkomst negeren, ‘kleurenblind zijn,’ en deze juist benadrukken met flauwe grappen.

‘Kan dit nu nog?’ vraagt Birney na een fragment van De Tegenpartij van Kooten en de Bie aan Abbring. Een stuntelende vraag van Birney, want de doordachte satire van Koot en Bie is niet te vergelijken met het hedendaags geklaag over de ‘multiculturele samenleving.’ Het gesprek gaat snel over het kennen van historische feiten.

Zo is het een feit dat Nederland zelf ‘actieve migratie’ bevorderde. ‘In 1860, na de afschaffing van de slavernij in de Oost, ronselden Nederlanders Chinese ‘koelies’ (een denigrerende term voor ongeschoolde contractarbeiders die na de afschaffing van de slavernij zwaar werk verrichtten, red.) om te werken in Java,’ stelt Birney. Ook herhaalt hij dat Nederland honderd jaar later zelf gastarbeiders uit o.a. Noord-Afrika naar Nederland heeft gehaald. Zolang je de historische feiten maar op een rijtje hebt, mag je over alles grappen maken – en zal je twee keer nadenken voordat je klaagt over de huidige Nederlandse maatschappij.

Birney vindt het kwalijk dat na 1950 nooit is gevraagd naar de ervaringen van oorlogsveteranen, Indische Nederlanders en Indonesiërs

Birney analyseert ook nauwkeurig een reportage uit 1950 van het Polygoonjournaal. Tijdens de terugkomst van het schip De Grote Beer uit Indonesië wordt aan Hollandse jongens de volgende vraag gesteld: ‘Waar kom je vandaan?’ De verslaggever wil niet ingaan op de belevenissen van de jongens tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog, maar bedoelt te vragen naar hun thuishavens in Nederland. Volgens Birney is het gebrek aan interesse van de verslaggever symptomatisch voor hoe Nederland omgaat met zijn koloniale – en oorlogsverleden: ‘Daar wordt eigenlijk al de geschiedenis van de oorlog die Nederland voerde onder het tapijt geschoven.’

De waarde van geschiedschrijving

Nog kwalijker is het volgens Birney dat er ook na 1950 nooit gevraagd is naar de belevenissen van oorlogsveteranen, Indische Nederlanders en Indonesiërs. ‘Waarom is deze vraag niet gesteld in 1955, 1960, 1965 – ga zo maar door?’ Birney beantwoordt zichzelf: het gebrek aan geschiedschrijving over de Onafhankelijkheidsoorlog is een gevolg van de angst voor herstelbetalingen van Nederland aan Indonesië. Geld. ‘Er waren geen zwijgende Indiërs. Er was een geïnstitutionaliseerd zwijgen.’

Birney wil dat de foutieve beeldvorming van de geschiedenis wordt rechtgezet: bijvoorbeeld door feiten te incorporeren in het Nederlands onderwijs. ‘Waarom heeft niemand over de 100.000 Nederlandse oorlogsvrijwilliger die pas ná 1945 naar Indonesië zijn gestuurd?’ Ook populaire cultuur kan bijdragen aan de belevenis van geschiedenis; zo is Birney erg blij met de release van de speelfilm De Oost, over de Nederlandse oorlogsmisdaden in Nederlands-Indië: ‘Dit is een begin.’

De producten die we kopen zijn nog steeds mede mogelijk gemaakt door uitbuiting

Getuigenissen spelen daarbij ook een grote rol in de geschiedschrijving. Volgens Birney heeft iedereen het recht om zijn verhaal te vertellen. Zo ook Amerikaanse veteranen van de Vietnamoorlog die op aangrijpende wijze aan het woord komen over hoe het voelt om iemand te doden in de documentaire First Kill (2001) van Coco Schrijber. Birney: ‘Dit is toch onbegrijpelijk?’ En daarna: ‘Dít is geschiedenis. Dit moet je leren op school.’

‘De nacht is mijn vijand’

Birney trekt de geschiedenis van geweld en uitbuiting naar het heden met de documentaire Overseas (2019) van Sung-A Yoon. Hierin vertellen Filipijnse vrouwen over hoe ze te werk worden gesteld voor een hongerloon, worden aangerand en bang zijn om vermoord te worden. Het koloniale verleden heeft een directe link met moderne slavernij, de producten die we kopen zijn nog steeds mede mogelijk gemaakt door uitbuiting. ‘Heb hier oog voor, voor wat er nú gebeurt,’ dicteert Birney. ‘Zijn we indirect allemaal slavendrijvers?’ vraag Janine. ‘Uiteindelijk wel,’ verzucht Birney.

In de tweede helft zien we musici, liefde en spiritualiteit

‘Hoe houd je je ogen open voor al het onrecht in de wereld?’ is een vraag die ik mijzelf vaak stel. Gevoed met genoeg kunst, plezier en liefde lukt het me vaak om mijn ogen open te houden. Birney houdt zijn ogen letterlijk ’s nachts open, anders wordt hij geteisterd door nachtmerries. Hij schrijft ’s nachts en slaapt overdag, om zo zijn nare herinneringen aan de nachten die hij meemaakte als jongetje met zijn vader niet te hoeven herleven.

Als jongetje van zes dacht kleine Alfred wel eens dat hij vermoord zou worden als zijn vader ’s nachts het ganglicht aanknipte. ‘Je kan je niet verplaatsen in iemand die paranoia is,’ zegt Birney over zijn zwaar getraumatiseerde vader. Tegelijkertijd lijkt daar geen ontkomen aan en moest er een roman komen over het dubieuze verleden van zijn vader, De Tolk van Java (2016).

Schrijven is een schamele troost

De tweede helft van de getoonde fragmenten gaat over musici, liefde en spiritualiteit. ‘Nu wordt het leuk,’ zegt Birney lachend. Hij toont de swingende Haagse Indorock van de jaren 50 en herkent zichzelf in de zwervende muzikant Rodriguez a.k.a. ‘Sugar Man’. Tot zijn dertigste was Birney beroepsgitarist, maar door een handblessure moest hij deze droom laten varen. De aflevering wordt snel alweer iets ‘minder leuk,’ maar zeker niet minder interessant.

Ook zijn grote liefde heeft Birney laten varen, wat hij ‘de grootste fout van mijn leven’ noemt. Dit illustreert hij met een fragment uit de film 2046 (2004) van de Chinese regisseur Wong Kar-Wai. In 2046 zien we een personage verstild met zijn vulpen boven het papier zweven. Het lukt hem niet om een mislukte liefdesrelatie in het echte leven toch een happy end te geven op papier. Birney: ‘Je kunt een roman schrijven over de liefde van je leven, maar je kunt je leven niet herschrijven.’ Dit maakt de kijker nieuwsgierig naar de roman die Birney momenteel aan het schrijven is over deze verloren liefde.

Birney sprak zijn vader tientallen jaren niet en toen was hij plots weg

Schrijven maakt gebeurtenissen inzichtelijk en gedetailleerd – maar biedt het ook troost? Hoewel verdriet volgens Birney zijn drijfveer is, ‘misschien schrijf ik over verdriet, zonder dat ik in die termen denk,’ is hij weinig geïnteresseerd in getroost worden. ‘Je mag geen zelfmedelijden hebben,’ stelt hij ernstig. Hierdoor is het voorstelbaar dat Birney zijn rust vindt in het grotere geheel, in het onbeschrijfelijke ‘één worden met de kosmos’. Aan de hand van een documentaire over Fritjof Capra, een natuurkundige die inzichten uit de oosterse filosofie verbindt met de kwantummechanica, wijdt Birney op een zelfbenoemde ‘zweverige’ manier uit over zijn vorm van troost. In weinig woorden schetst hij zijn ‘satori’ (moment van verlichting), die hij ervoer tijdens een bezoek aan het graf van zijn Chinese oma op Java.

De steen komt terug

Geheel in de stijl van het circulaire geheel laat Birney tegen het einde van de avond nog een fragment zien waarin een steen de hoofdrol speelt. In de prachtige film Departures (2008) van de Japanse Yôjirô Takita is een steen de drager van de emotie tussen vader en kind. De twee stuurde elkaar ooit één ‘steenbrief’ maar verloren elkaar daarna uit het oog. Als de vader overlijdt heeft hij de oude steen die hij ooit kreeg van zijn zoon in zijn koude lijkenknuist geklemd.

Birney begint over het overlijden van zijn vader in 2015. Ze hadden elkaar tientallen jaren niet gesproken en toen was hij plots weg. ‘Je bent heel dicht met elkaar verbonden, hoe ver je ook van elkaar weg woont.’ De steen van het onzegbare wordt even weggelegd en Birney spreekt zich voor het eerst uit over zijn eigen verdriet. Hij is verdrietig ‘om hoe de dingen zijn gegaan. En alles voert uiteindelijk terug naar die vervloekte koloniale oorlog.’

Mail

Iris van der Werff (1994) is parttime kunstenaar (Instagram: @irismathilde) en student aan de Wackersacademie. Ook studeert ze Publieksgeschiedenis en maakt ze een historische podcast over de koloniale geschiedenis van Amsterdamse gebouwen. Verder is ze gefascineerd door hoe de dood in ons dagelijks leven af-/aanwezig is en werkte ze een tijd op een begraafplaats.

Hanneke Rozemuller (1998) is een illustrator die zich bezighoudt met de mysteries van het leven: psychologie, religie, liefde, nostalgie, filosofie. Absurdisme, disconnectie en het terugvinden van jezelf zijn grote interesses. Hier en daar gewapend met een randje humor om volledig opstijgen en wegzweven te voorkomen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: Geen heil in het 'onheilshuis'

Geen heil in het 'onheilshuis'

Het ogenschijnlijk onschuldige adres Qingcheng Park 14-3-202 in Bejing werd na een zesvoudige moord een 'xiongzhai': een huis dat ongeluk brengt en schier onverkoopbaar is. Lees meer

10 procent is genoeg om een klimaatramp te voorkomen

10 procent is al genoeg om een klimaatramp te voorkomen

Volgens het laatste IPCC-rapport zijn we al cruciale kantelpunten in de opwarming van de aarde gepasseerd. Toch vindt Max Beijneveld hoop in de sociale wetenschap, die aantoont dat we voor duurzame verandering ook bereikbare kantelpunten bestaan. Lees meer

Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer

Nieuws in beeld: 16

Als de kwakzalver per ongeluk gelijk heeft

Het vinden van nieuwe toepassingen voor bestaande medicijnen is een serieus nieuw onderzoeksveld geworden. Lees meer

Geen dubbele bodems bij Hans Klok

Geen dubbele bodems bij Hans Klok

Kwam Hans Klok een mooie show geven, of kregen we hem echt te kennen? Lees meer

Nieuws in beeld: Vluchten kan niet meer

In de race tegen klimaatverandering rennen wij de verkeerde kant op

Er is geen ontkennen meer aan: de aarde is al in rap tempo aan het opwarmen en ook de schuldvraag is lang en breed beantwoord. Deden (westerse) mensen tot nu toe hun best voor klimaatverandering weg te rennen, nu is het toch echt tijd om te erkennen dat wij haar veroorzaken. Lees meer

- Sevdaliza in Zomergasten Titel en URL nog aanpassen -

Sevdaliza trok 'show, don’t tell' door tot in het extreme

De vierde Zomergast van 2021 liet het ene prachtige fragment na het andere zien ter ondersteuning van haar boodschap van vrijheid, menselijkheid en ruimte op plekken waar dat niet vanzelfsprekend is. Concrete handvatten bood ze, net als in haar kunst, nauwelijks, zag Ruby Sanders. Of dat erg is? Lees meer

Nieuws in beeld: U had een schip besteld?

Nog altijd zorgen om bezorgschip

Ruim vier maanden langer duurde zijn reis, maar vorige week kwam-ie eindelijk aan in de haven van Rotterdam: het 'blokkeerschip' Ever Given, dat dagenlang vastzat in het Suezkanaal en daar een groot deel van de wereldhandel frustreerde. Maar wie denkt dat aan de beproevingen van het schip daarmee een eind is gekomen, heeft het mis. Lees meer

Automatische concepten 71

Gilgamesj gaat naar huis

Illustrator Sebastian Eisenberg was onder de indruk van de repatriëring van maar liefst 17.000 gestolen Irakese artefacten, die terug naar huis worden gestuurd. Lees meer

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren – de derde Zomergast van 2021 – liet interviewer Janine Abbring en de kijker niet zomaar binnen. Gaandeweg de avond leek het plots of de kijker naar twee verschillende programma’s had gekeken, zag Tessa van Rooijen. Lees meer

Nieuws in beeld: In memoriam Dusty Hill

In memoriam Dusty Hill

Illustrator Anne Schillings brengt een postume ode aan de deze week overleden ZZ Top-bassist en -achtergrondzanger Dusty Hill. Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer