In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel een.
Deze zomer ervaar ik voor het eerst in lange tijd de vrijheid van het niet gebonden zijn aan een relatie. Met veel enthousiasme besloot ik om zowel de wereld van online als offline daten te betreden. Onlangs zat ik met mijn twee huisgenoten, die ook allebei single zijn, buiten op ons terras een fles witte wijn te drinken. We begonnen opeens alle drie met het swipen door verschillende profielen, want zo eenvoudig is het tegenwoordig. Te midden van de eindeloze reeks foto’s van mannen die op een berg staan of hun blote bovenlichaam presenteren, proberen veel mannen op natuurlijke wijze een glimp van hun persoonlijkheid te laten zien. Toch ontglipt velen nog steeds de volledige authenticiteit, waardoor ze artificieel overkomen.
Soms lazen we de ietwat vreemde beschrijvingen en konden we niet anders dan af en toe in de lach schieten door zinnen die we tegenkwamen, zoals: “Ook verkrijgbaar zonder snor!”, “Life might be short, but I am not.” en “Zoekt eerder een authentieke vrouw, dan een perfecte." Het was eigenlijk best verfrissend te beseffen dat perfectie niet nodig was.
‘Eindelijk een kerel die ons van de verstikkende verwachtingen van perfectie bevrijdt!’ zei ik tegen mijn huisgenoten.
In mijn gedachten speelde de vraag of mensen nog de onverschrokkenheid bezitten om ongefilterde woorden rechtstreeks in iemands gezicht te slingeren, zonder ook maar een spoortje verlegenheid. Tegenwoordig lijken mensen echter wat meer terughoudend te zijn als het gaat om direct aanspreken in een bruisende bar of nachtclub. Maar op dating apps is het precies andersom, waar mensen zonder enige schroom allerlei uitspraken uit hun mouw schudden, zoals: “Eyo, gewoon casual seks zit er hopelijk in?” – next, please!
Na een paar swipes matchte ik met iemand waar ik eigenlijk mijn twijfels bij had, maar ik besloot hem toch een kans te geven en af te spreken. Met zijn opvallende Lady Gaga T-shirt, dat schreeuwde om aandacht, naderde hij me zelfverzekerd. Terwijl hij een flauw grapje maakte waar ik geen snars van begreep, verscheen er een vragende frons op mijn gezicht. Het was al snel duidelijk dat we weinig gemeenschappelijk zouden hebben. Maar wat doe je dan in zulke situaties? Kan je na vijf minuten concluderen dat er geen klik is? Of moet je proberen om minstens een uur met elkaar in gesprek te gaan? Er was slechts één manier om erachter te komen.
Kan je na vijf minuten concluderen dat er geen klik is? Of moet je proberen om minstens een uur met elkaar in gesprek te gaan?
We namen plaats op een terras en bestelden twee biertjes. Mijn ogen bleven als magneten aan zijn Lady Gaga T-shirt kleven en ik kon het niet laten om te vragen: ‘Ben je toevallig een fan van Lady Gaga?’
Met een grijns op zijn gezicht antwoordde hij: ‘Ik heb dit eigenlijk van een vriend gekregen. Ze is een coole dame.’
Zijn humor dwaalde af naar donkere grappen, terwijl de mijne juist een lichtere en vrolijkere toon had. Het viel me op dat hij er plezier in scheen te hebben om anderen belachelijk te maken. Ik besefte dat dit hetgeen is wat de meeste mensen bedoelen wanneer ze zeggen dat online daten niet gemakkelijk is. Terwijl hij zijn best deed om het gesprek gaande te houden, merkte ik dat mijn gedachten elders waren – Hoe kan ik mezelf uit deze situatie bevrijden?
Vooraf hadden mijn huisgenoten en ik afgesproken om het codewoord 'Tank 7' te gebruiken, dat verwijst naar een sterk biertje, als een teken om me te bellen met een smoes. Maar zou het eerlijk zijn tegenover hem? Een persoon die net zo onschuldig was als ik? Ik besloot om het toch anders aan te pakken. Halverwege het gesprek bracht ik eerlijk naar voren dat ik geen klik voelde. Toen hij dit hoorde, fronste hij zijn wenkbrauwen. Voor enkele seconden hing er een ongemakkelijke stilte tussen ons. Mijn ogen werden weer door zijn T-shirt aangetrokken, met een zilveren afbeelding waarin de letters ‘LADY GAGA’ prominent schitterden.
Tot mijn verbazing onthulde hij plotseling, zonder dat ik enig idee had welke woorden uit zijn mond zouden komen, dat hij dit gevoel al had sinds het moment dat hij zijn eerste grap maakte. Hij lachte niet om mijn grappen en ik niet om de zijne. Op dat moment leek alle spanning en druk die met de date gepaard gingen, volledig van ons af te glijden – het voelde als een verademing.
Terwijl we op een vriendelijke manier afscheid namen en ik opgelucht naar mijn fiets liep, zag ik dat ik een bericht had ontvangen van een kerel die ik eigenlijk al had weggestopt in mijn gearchiveerde chats op WhatsApp. Het was niemand anders dan the emotionally unavailable guy, die me steeds weer wist aan te trekken. Na twee weken radiostilte voelde hij opeens de behoefte om contact op te nemen: ‘Hey, sorry dat ik nu pas reageer. Hoe gaat het met je?’
Stefanie Gordin (zij/haar) is een filosoof (in wording), een zelfzekere cinefiel die duizend-en-één-films wil kijken, én een vrolijk mens.
Ellis Tolsma is een freelance illustrator en animator uit Utrecht, Nederland. Ze hanteert een vrolijke, kleurrijke, grafische en minimalistische beeldtaal. Kenmerken van haar werk zijn de geometrische vormen, vrolijke kleurencombinaties, abstracties en een retro touch die ze versterkt door veel van haar werk te printen met een ouderwetse risoprinter. Ze werkt graag op een ontdekkende en speelse manier.
