Na Balthasars begrafenis nadert het verhaal zijn climax..." /> Na Balthasars begrafenis nadert het verhaal zijn climax..." />
Asset 14

De begrafenis

‘Het is toch treurig,’ zei de lichtman tegen de geluidsman. De manager pulkte in zijn neus en smeerde vervolgens zijn vinger af aan een plakje cake. Ik was verbaasd het drietal hier te zien. Naar ik wist was Balthasar nooit meer dan een lifter voor ze geweest. Wie had ze eigenlijk op de hoogte gebracht van zijn overlijden? Ik realiseerde me ineens dat ik mijn muzikantenvrienden sinds Lowlands niet meer had gezien. Zij zouden de hele nacht doorfeesten en misschien was die nacht wel nooit geëindigd. Zorgvlied is ook een soort popfestival, maar dan met lijken in plaats van bandjes.

Robert, Balthasar’s vriend uit Amerika, had een ontroerende speech gehouden. Zo waren Annika en ik opeens van alles over Balthasar's leven te weten gekomen. Hij bleek een gevierd maker van koekoeksklokken te zijn geweest, ‘de beste buiten de Zwitserse landsgrenzen’. Robert was een jazztrompettist die het plan had opgevat ‘de ultieme conceptplaat over de tijd’ te componeren. De twee hadden elkaar ontmoet op een klokkenbeurs in Arkansas. ‘Vijf jaar lang woonden we samen en deelden voedsel en vrouwen,’ zo vertelde Robert in zijn beste Nederlands, ‘maar op een dag verdween Bal zonder bericht om pas twee weken later thuis te komen. Hij was compleet veranderd, in zichzelf gekeerd. Hij begon een vreemde geur af te scheiden, een geur van... verdwaling.’

Robert keek de zaal in, alsof hij na wilde gaan of iedereen hem begreep. Vervolgens vertelde hij hoe Balthasar daarna nog één klok maakte, weken werkte hij er aan, maar het was prutswerk, de spijkers staken aan alle kanten uit. Toen verdween hij op zekere dag voorgoed. Op de koelkast was een briefje geplakt waarop met grote hanenpoten stond geschreven: ‘de tijd heeft mij niet nodig, ik ben hier nooit geweest’. Dat was dertig jaar geleden en sindsdien had Robert hem nooit meer gezien. Ook niemand van zijn familie en vrienden had Balthasar daarna nog gezien. Men ging ervan uit dat hij jaren geleden gestorven moest zijn, totdat de gepensioneerde rechercheur Egbert Nelis – die al zijn dossiers op zijn zolder was blijven bewaren en nog regelmatig bij lastige zaken werd ingeschakeld – bij Balthasar’s stokoude ouders voor de deur stond.

Toen Balthasar op onze bank in een stortvloed aan gesuikerde pinda’s zijn laatste adem had uitgeblazen, raakte ik even in grote paniek. Wat te doen met een lijk van iemand die je korte tijd hebt gekend, maar over wie je eigenlijk nooit iets te weten bent gekomen? Ik wilde niet naar de politie stappen, bang dat we onszelf in gevaar zouden brengen. Maar Annika besloot dat het onze burgerplicht was. We konden gewoon de waarheid spreken: we hadden deze lifter die aan geheugenverlies leek te lijden een slaapplek aangeboden, en hij was een tijdje gebleven. We hadden gehoopt dat als hij goed zou zijn uitgerust, hij weer zou weten waar hij naartoe moest, waar hij thuis hoorde, waar op hem werd gewacht. In de tussentijd timmerde hij een wieg voor ons ongeboren kind. Zo vreemd klonk dat verhaal eigenlijk niet eens. ‘Bovendien,’ zei Annika, ‘is er geen enkele manier om Maxime aan Balthasar te linken.’ De agent van dienst keek inderdaad niet op van ons verhaal. Na enkele dossiers van recente vermissingen te hebben doorgenomen, schakelde hij zijn oude makker Nelis in. Het was bizar hoe snel vervolgens de hele zaak was opgelost.

Nu ik zag hoeveel dierbaren Bal had achtergelaten die eindelijk echt afscheid van hem konden nemen, werd ik overvallen door een intense blijdschap dat wij er voor hem waren geweest, dat wij hem hadden opgepikt, mee naar huis hadden genomen, hem hadden gevoed en verfrist. We hadden hem teruggebracht in de tijd, de tijd die hij had willen ontvluchten. Balthasar was weer iemand die ergens kon zijn en die ergens anders niet kon zijn. Nu wist iedereen waar hij was, nu wist iedereen dát hij er was, ook al was hij morsdood. Robert eindigde zijn speech met de mededeling dat hij niet lang na Balthasar’s verdwijning de heroïne had ontdekt en dat de conceptplaat over de tijd er nooit was gekomen. Een man op de derde rij met een grasgroen vlinderdasje snoot luid zijn neus. Uit de kist walmde de odeur van deodorant.

Toen Annika en ik thuiskwamen was Maxime verdwenen. Het duurde niet lang om erachter te komen hoe hij uit de touwen had kunnen komen. Ik had de pizzaslicer voor de commode laten liggen. Annika sloeg me in mijn gezicht en daarna nog een keer en nog een keer, elke klap weer een stuk harder dan de vorige. Ik voelde me licht worden in mijn hoofd. ‘Kalm aan,’ zei ik, ‘stress kan nooit goed zijn voor ons Bubbeltje.’ ‘Ze heet geen Bubbeltje meer!’ schreeuwde Annika, ‘Bubbeltje was Balthasar’s belofte!’

Ik wist dat we flink in de penarie zaten. Nadat opsporingsteams de gehele Ardennen hadden uitgekamd, was Nederland vastbesloten dat Maxime niet naar rust in zijn hoofd had gezocht, maar in vijandelijke handen moest zijn gevallen. Men dacht dat de Hofstadgroep, of misschien zelfs Al-Qaida, of mogelijk het Metropole Orkest, achter zijn verdwijning zou zitten. Peter R. de Vries had een oude geliefde van Verhagen opgespoord, een tandeloos vrouwtje dat een camping in Zanzibar runde en onthullend nieuws had over een gestolen paard. ‘Clitoridectomie van onze democratie. Dat zeg ik, Gamma,' liet Geert Wilders weten. Sinds de verdwijning van Verhagen waren de aandelen Twitter dermate in waarde gekelderd dat politici voortaan alleen nog gesponsorde berichten mochten verzenden. Met deze nationale hysterie hadden wij ons relatief veilig gevoeld. Wie zou ook op het malle idee komen om de kersverse vice-premier te zoeken in Bos & Lommer, bij burgers die zelfs nooit een boete voor spookfietsen hadden ontvangen? Maar nu Verhagen op vrije voeten was zou het niet lang duren voordat de AIVD op onze stoep stond. Het was wellicht een kwestie van uren. Zwijgend begonnen Annika en ik onze koffers in te pakken.

Toen Annika haar kastje opendeed verbrak ze het zwijgen. ‘Wie heeft er aan mijn fotoboeken gezeten?’ zei ze geschrokken. Blijkbaar had ik ze toch niet zo netjes teruggezet als ik had gedacht. En blijkbaar had Annika toch wat te verbergen. Ik slikte en zei toen: ‘Wie is Wilfried?’ Op dat moment kon niets me meer schelen, ik begreep niet waarom ik me zo graag dom had willen houden. Ik moest weten wie Wilfried was, ik had recht op een antwoord. Annika keek me glazig aan. Ik pakte haar bij de schouders en schudde haar door elkaar. ‘Wie is Wilfried?’ zei ik nog een keer. ‘Wie is Wilfried? Wie is Wilfried? Waarom noemde je mij zo?’ Het volume van mijn stem zwol aan, tot ik de longen uit mijn lijf schreeuwde. Annika bleef me niet begrijpend aankijken en barstte toen los in een hysterische lachbui, alsof ik een grap had verteld die ze nu pas begreep.

- Volgende week de ontknoping! -

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Mannen die leven in luxe en vrede vertellen ons dat we de klimaatapocalyps moeten accepteren in plaats van ertegen te vechten. Onzin, vindt Harriët Bergman. Elke graad is er een, en elke graad is onze vrijheid waard. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Blauwe maandagen

Blauwe maandagen

Max Beijneveld neemt de gevolgen van de coronamaatregelen onder de loep en observeert het gevoel van uitzichtloosheid dat hij zelf ervaart. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Automatische concepten 50

Eigen haard is fijnstof waard?

Bijna een kwart van de fijnstofuitstoot in Nederland wordt veroorzaakt door houtkachels. Daarmee zijn ze de voornaamste bron van uitstoot. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Inkijkjes

Inkijkjes

Deze week worden onze redacteurs blij van een documentaire over Egypte, een succesvolle Zoomvoorstelling en een geheime tuin. Lees meer

Voltooid Herstelde Tijd 1

Voltooid Herstelde Tijd. Voorbij de schaamte rondom slachtofferschap

Beelden die we doorgaans te zien krijgen van intiem geweld zijn vaak oppervlakkig en sensationeel. Tessel ten Zweege deed mee aan het kunstproject van Lara van Gaalen, dat laat zien dat het ook anders kan. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Kleine witte slang (reptiel

Kleine witte slang (reptiel)

Drie mensen zorgen samen voor een kleine witte slang. De slang lijkt alleen niets van hen aan te willen nemen. Is dat iets ergs, of wordt er een probleem gemaakt waar geen oplossing voor is? Een kort verhaal van Eva Salman over een advertentie op marktplaats, een stoel waarin nooit iemand zit en over hoe soms je best doen niet alles oplost. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Ongehinderd door waarheid

Ongehinderd door waarheid

Deze week werden onze redacteurs blij van alternatieve werkelijkheden. Lees meer

Nieuws in beeld: Jongeren zijn moe en moedeloos

Jongeren zijn moe en moedeloos

Illustrator Simcha van der Veen zag het al in haar eigen vriendengroep, en haar vermoeden wordt nu steeds vaker in de media bevestigd: jongeren staan massaal op omvallen. Lees meer

Kinken in een ruggengraat

Kinken in een ruggengraat

''We liggen samen in bed en ik vraag je om een herhaling van de tijd.
‘Herhaling bestaat niet,’ zeg je, ‘alleen verandering.’''
Een kort verhaal van Welmoed Jonas over hoe nachtvlinders elkaar kunnen vinden in het donker en het wachten op een nieuwe huid. Lees meer

Hard//talk: Er schuilt een superkracht in autisme

Er schuilt een superkracht in autisme

Autisme wordt vaak gezien als een ingewikkelde afwijking. Sofie Hees vraagt zich af wie bepaalt wat normaal is. Het is tijd voor meer neurodiversiteit. Lees meer

Het Hoofd//stuk: Een ongepland moederboek

Een ongepland moederboek

Helena Hoogenkamp vertelt over hoe haar debuutroman helemaal geen verhaal over moeders moest worden, maar over liefde. Uiteindelijk schreef ze óók over moeders, maar vooral over een verlangen dat zo groot is dat niet uitgesproken kan worden. Maar wat laat je weg en wat vertel je juist wel als je wil vertellen over het onzegbare? Lees meer

Vervolgzomer

Vervolgzomer

In de rubriek Luister Even vragen we Hard//hoofd-makers om een kort stukje audio te maken over de toekomst, wanneer er weer feest kan zijn, of reizen, of drukte. Het is een proeftuin voor het maken van audio, maar ook voor onze werkelijkheid. De eerste aflevering is van Annelies van Wijk. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Nieuws in beeld: Zij speelt met kanker (en wint)

Zij speelt met kanker (en wint)

Na de dood van een goede vriend en mentor, besloot een Tsjechische speltheoreticus haar kennis in te zetten in de strijd tegen kanker. Lees meer

Joost Oomen wil de maan bezielen 3

Joost Oomen wil de maan bezielen

Onlangs verscheen Het Perenlied, de eerste roman van Joost Oomen. Roos Wolthers ging met hem in gesprek over vrolijkheid en twinkelende schuimspanen. Lees meer

Tijdens de avondklok

Tijdens de avondklok

Deze week geven onze redacteurs een inkijkje in wat zij doen als je na 21.00 uur niet meer op straat mag komen. Lees meer

Maken worsten echt de man?

Maken worsten echt de man?

De mannelijkste manier om direct bij te dragen aan een duurzame planeet is het vermijden van dierlijke producten. Maar voornamelijk mannen vinden de overstap naar een veganistisch dieet lastig. 'Echte' mannen eten immers vlees, toch? Tijd om met die genderverwachtingen te spelen, vindt Esther Lamberigts. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers