Elke dag verschijnt op hard//hoofd het fameuze woord van de dag. Bij één van deze woorden zoekt Mila elke maand een passend beeld uit de kunstgeschiedenis. Vandaag de film Flaming Creatures van Jack Smith. De fantasiewereld met zeemeerminnen, vampiers, gekke dansjes en een ‘orgie’ waren in 1968 te veel voor de Amerikaanse senaat.
Jack Smith (1932-1989), Flaming Creatures, 1963
(Bekijk de hele film hier:
http://www.ubu.com/film/smith-jack_flaming.html)
Is there a lipstick that doesn’t come off when you suck cocks?
Yes, it’s an indelible lipstick
But how does a man get lipstick off his cock?
A man is not supposed to have lipstick on his cock.
Als je goed oplet hoor je deze dialoog langskomen in Jack Smith’s film Flaming Creatures. Als je goed oplet, want de stemmen zijn evenals het beeld vaag. Deze film is in Amerika officieel tot op de dag van vandaag verboden. En waarom? Schokkend is het allemaal niet echt. We zien een aantal slappe piemels en borsten, maar pornografie kan je het niet noemen. Ja er zit wel een verkrachtingsscene in, hoewel dat een soort befverkrachting is, dus dat telt niet. Maar schokkend is het best wel.
Het indertijd aanstootgevende element van de film zit hem in de mix van mannen en vrouwen, het androgyne: de meeste vrouwen in de film zijn mannen in travestiet. De film doet nu misschien gedateerd aan, maar travestieten vormden in de tijd van Flaming Creatures (begin jaren ’60) outcasts waar vooral met walging naar werd gekeken. Smith overtrad met de film de heersende (hetero)seksuele norm en dat riep en roept emotionele reacties op bij conservatieve Amerikanen. En ook Europeanen.
De Amerikaanse Senaat verbood de film en dit is wat ze er op 4 september 1968 over zeiden:
“Jack Smith’s film “Flaming Creatures” presents five unrelated badly filmed sequences ... a mass rape scene involving two females and many males which lasts for 7 minutes, showing the female pubic area, the male penis, male massaging the female vagina and breasts, cunnilingus, masturbation of the male organ ... lesbian activity between two women ... homosexual acts between a man dressed as a female, who emerges from a casket, and other males, including masturbation of the visible male organ ... homosexuals dancing together and other disconnected erotic activity, such as massaging the female breasts and group sexual activity.”
Je kunt merken dat ze stiekem van de film hebben genoten.
Flaming Creatures is een fantasiewereld van Smith, gemaakt in oriëntaalse sferen en vol Hollywood kitsch (ook wel zogenaamde Camp en Trash esthetiek genoemd). Er zijn zeemeerminnen en vampiers en andere vreemde ‘creaturen’ die gekke dansjes doen. Ze vormen een soort seksuele subcultuur. Een mooie scene is de aardbeving die op de ‘orgie’ volgt; deze werd geconstrueerd door simpelweg de camera op en neer te bewegen. Ik zeg: tof gedaan.
Zelf noemde Smith zijn film ‘a comedy set in a haunted movie studio’. Het is inderdaad een hilarische film. Hij werd opgenomen op het dak van Smith’s studio en is in zwart wit gemaakt. Smith wilde met zijn films een ‘esthetisch delirium’ creëren.
De film vormt een ode aan de actrice Maria Montez, een B-film actrice uit de jaren ‘40 die Smith adoreerde. Hij bouwde een altaar voor haar waar hij voor knielde om te bidden.
Jack Smith inspireerde met zijn avant-garde films diverse filmmakers en performance artists, zoals bijvoorbeeld Andy Warhol. Sommigen zeggen zelfs dat hij de godfather van performance art is. Hij was een van de eersten die live beeldmateriaal editte tijdens zijn performances. Hoe dan ook, Flaming Creatures is een bijzondere, hallucinerende film, helemaal wanneer je hem in het tijdsperspectief plaatst. De muziek is heel belangrijk; we horen bijvoorbeeld het nummer “It Wasn’t God Who Made Honky Tonk Angels” van de Amerikaanse zangeres Kitty Wells, een populair countrynummer uit de jaren ’50.
Van Smith's werk is helaas niet veel over; foto’s, teksten en performances zijn nooit uitgebracht of niet opgenomen. In 1989 stierf hij aan AIDS.
