Asset 14

Een weide zonder helden

Met Best Kept Secret vorige week en Down the Rabbit Hole deze week is het festivalseizoen echt begonnen. Robbert Meijntjes zoekt nog steeds op iedere poster naar de naam van zijn held.

Ian Fraser (Lemmy) Kilmister overleed in 2015 aan kanker. De iconische frontman zou in december 71 zijn geworden en momenteel ongetwijfeld werken aan zijn nieuwste plaat of zich klaarmaken voor de zoveelste tour. Op de zomerfestival-affiches prijkt een zwart gat, met links en rechts namen die er binnenkort ook niet meer zullen staan.

Het is een treurig gegeven; deze artiesten met iconische status vallen bij bosjes, worden getroffen door ziekte of zijn bezig met hun afscheidstour. Wat komt ervoor terug? En zijn diezelfde festivals zonder de legenden nog wel de moeite van het bezoeken waard? Ik ben er nog niet over uit. Ik mis vooral de man die mij van jongs af aan richting gaf.

Razend scheermes
Motörhead heb ik vierentwintig keer kunnen zien. Lemmy heb ik drie keer mogen ontmoeten. Het zijn stuk voor stuk herinneringen die me hebben gevormd. Een jeugd zonder een stabiele basis betekende dat ik mijn heil elders moest zoeken. Lemmy en Motörhead waren hierin leidend. Met zijn muziek, zijn doortastende denkwijze en inspirerende interviews, hield Lemmy Kilmister me weg van meer destructieve vormen van ontsnapping. En met mij vele anderen.

Na zijn overlijden sprak Metallica over het verlies van hun grootste invloed. Zijn uitvaart werd via YouTube door miljoenen fans live bekeken. In Nederland sloegen bandleden van o.a. Death Alley, Heideroosjes, Delain, Peter Pan Speedrock, Dool en Birth of Joy de handen ineen voor Lemmy Lives; een meerdaagse tour waarin deze muzikanten Motörhead-nummers voor uitverkochte zalen ten gehore brachten. Emoties vierden hoogtij.

Meer dan een drugsgebruikende, vrouwverslindende frontman, was Lemmy een poëet. Zijn teksten scherp als scheermessen. Onderwerpen als corruptie, kindermisbruik en prostitutie werden niet gemeden. Zijn songs dropen van integriteit en rake hooks, een kwaliteit die Lemmy zich eigen maakte na het bestuderen van ABBA- en Beatlessongs. Verzot op absurde Britse humor zoals Monty Python en Tommy Cooper, stond Lemmy tevens bekend om zijn bizarre pranks en verheffend gezelschap. Een welbelezen, scherpzinnig sjabloon voor generaties aan kunstenaars, musici en fans, die zichzelf en zijn status nooit te serieus nam. De wicked uncle, die je met enkele doeltreffende woorden weer op je voeten kreeg. ‘Do as you would be done by’, was zijn credo. Geloof in jezelf, doe wat je hoort te doen en wees eerlijk. Een simpel motto in de ingewikkelde jeugd van een moderne adolescent.

Op audiëntie bij Jezus
De eerste keer dat ik Lemmy ontmoette, was in 2008. Motörhead speelde hun tiende show in het Tilburgse 013. Samen met mijn beste maat Arjan waren we vroeg op locatie en op een missie.
De bewondering voor de persoon en ‘de boodschap’ van de band maakten dat we Lemmy wilden ontmoeten. Lemmy Kilmister was onze Jezus.

Verkleumd stonden we urenlang op post voor de artiesteningang. Het was ijskoud, hartje november en ik was mijn handschoenen vergeten. Natte sneeuw viel uit de hemel. We hadden een fles Jack Daniels gekocht, een geschenk voor Lemmy. Het betrof een speciale editie in een metalen koker, ingepakt en al, nog net niet met een bedankbriefje erbij. Na wat een eeuwigheid leek te duren, met bevroren handen, een lege maag en twee opgerookte pakjes Marlboro Reds, zagen we een deur opengaan. De kenmerkende Lag-Explorer-gitaar van Motörhead-gitarist Phil Campbell verscheen door de poort, gevolgd door zijn roadie Roger De Souza. Met een peuk in zijn mond en een doekje in de hand begon de Braziliaan, gekleed in niet meer dan een T-shirt en een Bermudabroek, nauwkeurig het instrument te poetsen. We stapten eropaf.

A present for Lemmy?’ vroeg hij. ‘Dat is vriendelijk. Zal ik het hem geven?’ Na aandringen opdat wij dit graag zelf wilden doen, zou Roger proberen ene Dan op te sporen; Lemmy’s personal assistent. Als we hier over een uur terug zouden zijn, zou hij ons meenemen. ‘Go and get drunk, and I’ll see you guys in a bit. I promise’. Een uur later was er geen Dan, anderhalf uur later ook niet. Bijna twee uur later kwam hij haastig de hoek om. Het was een chaotische middag, verklaarde hij. Pers, soundchecks en vertraging. Maar we mochten mee. Mijn hart begon te racen. Voor Lemmy’s deur wist ik niet wat te zeggen, denken of doen. De vragen die ik van tevoren had voorbereid waren onvindbaar in mijn hoofd. Allerlei idiote gedachten begonnen door mijn kop te vliegen. Wat als Lemmy er geen zin in heeft? Wat als Lemmy tegenvalt? Wat als Lemmy toch een eikel is? Wat als Lemmy mij een eikel vindt?

Literair geliquideerd
De deur ging open. We moesten het kort houden. Met een sigaret in zijn hand wuifde Lemmy ons welkom vanaf zijn stoel in de hoek van de ruimte. Achter hem de befaamde One-Armed-Bandit, en op de aangelegen tafel opengeslagen boeken en een asbak. We overhandigden hem ons cadeau. ‘Ah, a bottle of Jack Daniels,’ zei hij terloops. ‘Many thanks, lads!’ We spraken over de huidige tour, de nieuwste plaat en boeken. Het was allemaal gezapig totdat Lemmy mijn voorliefde voor klassieke literatuur zoals Faust en Hamlet de grond inboorde.

Oh, you’re into that stuff, are you?’, snauwde hij. ‘Books filled with words no one would ever use in everyday life.’ Hij verklaarde dat hij als schoolgaande jongen verplicht werd om Shakespeare te lezen. Het werd hem door zijn strot geduwd en hij ‘hated it ever since.’ Ik had het verpest. Ik voelde me een prutser, een pretentieuze sul en een stumper. Ik kon wel door de grond zakken.

Lemmy zag het. Hij keek me diep aan, wiebelde wat in zijn stoel en boog voorover. Toen zei hij kalm: ‘Als je echt geïnteresseerd bent in human misery, dan raad ik je aan Dickens te lezen. Salinger is ook opbeurend.’ Hij lachte goedaardig en gaf me een tik op mijn schouder.

Game of Thrones & Tolkien
Een paar jaar later, in Zwolle, verliep het stukken beter. Na afloop van het concert mochten mijn maat, dezelfde Arjan, en ik bij hem de kleedkamer in. Lemmy zat ontspannen in een stoel. Met de bovenste knopen van zijn broek geopend en zijn overhemd er losjes overheen, rookte hij een Marlboro terwijl hij luisterde naar jaren ’50 rock-‘n-roll, uit een werkelijk piepklein radiootje. Het was vertederend om te zien. De eeuwige soldaat, bijkomend van zijn zoveelste veldslag.

Ik vraag me nu af of zijn toenemende klachten in dat jaar zijn begonnen. De man was al jaren diabeet en had een te hoge bloeddruk. Niet veel later volgden er meerdere medische aanslagen, waaronder hematomen, ademhalingsproblemen en een hartoperatie. Desondanks was Lemmy zachtmoedig en monter in zijn ontvangst; ‘Hello chaps! How are you today?’ Er waren geen extra stoelen. Ik zakte naast hem door mijn hurken om niet te hoeven blijven staan. De show was prima verlopen, maar het publiek was wat tam, concludeerde hij. Mijn maat gaf een compliment over het spel van gitarist Phil Campbell, wat Lemmy verrassend vond, aangezien Phil de gehele dag niets anders had gedaan dan zijn maag eruit kotsen vanwege een griepvirus. Hij zou het aan hem doorgeven.

Het werd amicaal in de kleedkamer en de toekijkende beveiliging werd weggestuurd. Lemmy las op dat moment een deel uit de boekenreeks van Game of Thrones. Hij vroeg of ik het gelezen had. Ik moest bekennen van niet. Het maakte niet uit; ‘I think it’s fantastic!,’ zei hij en legde gedreven uit hoe groots het was. Hij vergeleek het met de werken van Tolkien, die ik wel had gelezen.

Na een half uur was er alleen nog tijd voor een foto en handtekening. Ik vroeg hem mijn arm te signeren, zodat ik er een tatoeage van kon laten maken. Hij keek me aan. ‘Are you sure?’ zei hij met droge stem en de kenmerkende opgetrokken wenkbrauw. Dat was ik. Met stift schreef hij schouderophalend zijn handtekening op mijn arm. Hij vroeg of ik een stuk papier bij me had. Dat had ik niet. Hij schreeuwde de naam van een roadie die direct kwam aangehobbeld. ‘Have you got a piece of paper?’ ‘Paper?’ vroeg deze. ‘Yes, PAPER! To write on!’ Lemmy schreef erop en gaf het aan me. Indien ik besloot de tatoeage toch ergens anders te willen zetten, had ik nu een voorbeeld voor de artiest, verklaarde hij. Hij pakte me met twee handen beet bij het afscheid.

One more fucking time
De laatste keer dat ik Lemmy sprak was in Bergen, Noorwegen, in 2012. De ochtend na het concert volgde ik de geruchten naar het Radisson Blu Royal Hotel. Daar hoefde ik niet lang te wachten. Met mijn backpack op mijn rug, stapte ik de hotellobby binnen en daar stond Lemmy. de best geklede rocker ooit, met zijn customized cowboylaarzen, zwarte overhemd en typerende hoed, in gesprek met een fan. Hij werd bewaakt door zijn (nieuwe) personal assistent die mij scherp in de gaten hield.

Lemmy wenkte me dichterbij, terwijl hij stapels LP’s van de eerdergenoemde fan signeerde. Na een paar minuten had hij alle tijd. Hij zag er oud uit. Vermoeid en opgeblazen. Dit laatste, zou later blijken, door een allergie voor bosbessen. Zelfs goden hebben een achilleshiel. De show van de vorige dag verliep zeker niet vlekkeloos en ik vroeg hem hoe dat kwam. Hij mompelde nog meer dan anders, waardoor ik maar de helft kon verstaan. Pas een paar minuten in het gesprek besefte ik dat Lemmy geen tanden had. Geshockeerd en tegelijk mijn best doend om bij de les te blijven, besefte ik dat Lemmy normaliter een kunstgebit in had, wie weet al jaren. Ik probeerde hem auditief te ontcijferen.

Ik liep met hem mee naar zijn zwarte taxi. Het weer was stralend, een unicum in Noorwegen, grapte hij. Bij de Mercedes stond zijn assistent gereed en opende het portier als een lakei voor zijn koning, maar met de blik van een mantelzorger. Voordat Lemmy moeizaam de wagen instapte keek hij op en zocht mijn blik. Hij zwaaide een tijdje, riep iets wat ik niet verstond, en lachte. Weldra verdween de wagen uit het zicht. Het was de laatste keer dat ik hem zou ontmoeten.

Zwart gat
Vandaag, ongeveer anderhalf na zijn dood, aan het begin van de festivalzomer, is het besef neergedaald dat het echt voorbij is. De wijsheid, de Britse humor, de doortastendheid van zijn karakter, maar vooral het onvermoeibaar uitbrengen van kwalitatief hoogstaande nieuwe muziek en decibeltergende live shows. Dat zwarte gat op de affiches van menig festival overheerst en ik betrap mezelf erop dat ik nog steeds aan het zoeken ben naar op welke dag en tijd Motörhead de bühne zal betreden. Desondanks is niet alles verloren en vergeten we de legende van Lemmy Kilmister zeker niet. Festivals als Download, Sweden Rock en Glastonbury hebben mainstage-podia naar hem vernoemd. ‘The Lemmy’ (Jack Daniels & Coca Cola) is wereldwijd in de betere bars te bestellen. Op de Hollywood Sunset Strip is er een life-size bronzen Lemmy-standbeeld neergezet, recht voor de ingang van zijn favoriete bar: de Rainbow Bar & Grill.

Lemmy Kilmister, geboren op kerstavond 1945, was meer dan een halve eeuw onverslaanbaar. Hij was roadie voor Jimi Hendrix, zag The Beatles in Liverpool voor hun doorbraak, maakte deel uit van The Rockin’ Vicars, Sam Gopal, Opal Butterfly én Hawkwind en eindigde met de 40 jaar lang doormarcheerde moordmachine Motörhead. Hij beïnvloedde de punk en gaf de geboorte aan heavy metal. Maar bovenal was hij een goed mens. Deze zomer zal zijn nageslacht de podia betreden en met trots zijn vuur laten branden. Voor mij is dat, besef ik nu, dé manier om hem te vieren. Of zoals Monty Python het verkondigde: ‘Let us, like Him, hold up one shoe and let the other be upon our foot.

Mail

Robbert Meijntjes organiseert literair podium Frontaal; het literaire podium van Rotterdam, met maandelijks gevestigde en toekomstige auteurs op de planken. Hij publiceerde eerder op Hard//hoofd en op De Optimist. Hij werkt hard aan zijn literaire non-fictiebundel over polyamoreus leven.

Pirmin Rengers is illustrator en docent. Hij woont in Assen, werkt overal en houdt van hobby's.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Ik wacht hier 2

Ik wacht hier

''Terwijl ik door de winkel liep, hield ik haar in de gaten. Ze had lang, donker haar, dat bijna tot haar middel viel. Ze droeg een spijkerbroek en een shirt met een naamplaatje. Ik pakte een kaart en legde hem weer terug. Iets dichterbij kon ik haar naam lezen: Alice.'' Lees meer

Vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten, zijn Erin en Alice onafscheidelijk. Dankzij Alice wordt alles beter. Niets lijkt een intense vriendschap in de weg te staan. Of toch niet? Lees het in een voorpublicatie van Ik wacht hier, het debuut van Else Boer. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

AVS: 1

Kerstrituelen

Deze week geven onze redacteurs tips om de kerst mee door te komen. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Het Vertrek (7) - De Beweging

Het Vertrek (7) - De Beweging

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de zevende en laatste aflevering. Lees meer

 Staat er een doctor voor de zaal?

Staat er een doctor voor de zaal?

Epsteins gastbijdrage was tekenend voor het seksisme en de neerbuigendheid waarmee vrouwelijke academici te maken krijgen. Lees meer

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen? 1

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen?

In de docu White Cube, die onlangs op het IDFA in première ging, zien we dat Renzo Martens zich naast documentairemaker en kunstenaar ook opstelt als hulpverlener en bedrijfsleider in de Democratische Republiek Congo. Hij wil iets terugdoen voor voormalige plantagearbeiders. Iris van der Werff vraagt zich af hoe houdbaar dat is. Lees meer

Vergeet het lichaam van de ander niet 1

Vergeet het lichaam van de ander niet

Juist in een tijd waarin gezondheid als een individuele verplichting wordt gezien, dwingt een pandemie ons om over onze lichamelijkheid na te denken, merkt Rijk Kistemaker. En over die van de ander. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan