Asset 14

Geerten Waling noemt Thierry Baudet een ‘achterlijke nazi’

Weerwoord: Geerten Waling noemt Thierry Baudet een ‘achterlijke nazi’

Julius Koetsier bindt in Weerwoord de strijd aan met de dogma’s en de dooddoeners die hij tegenkomt in de gevestigde opiniesecties. Hij fluit praatjesmakers die uit de bocht vliegen terug en voorziet hun meningen van een ongevraagd weerwoord. Deze week: Geerten Waling stelt dat een partijleider die specifiek opkomt voor de witte man terecht zou worden weggehoond als achterlijke nazi. Laat die partijleider toevallig bestaan.

Historicus Geerten Waling schreef in Elsevier over Sylvana Simons, naar aanleiding van de documentaire Sylvana: demon of diva. Zoals gebruikelijk voor met-twee-woorden-sprekend rechts benadrukt hij eerst zijn walging over de racistische reacties en geweldsbedreigingen die Simons ontvangt.

    “Wie hecht aan medemenselijkheid en beschaving moet gewoon onderkennen dat Simons een vrouw is die strijdt voor bepaalde ideeën en idealen, maar daarbij een disproportioneel grote storm aan ellendige reacties over zich heen krijgt.”

Later geeft hij een tweede reden voor zijn afkeuring: beledigingen en bedreigingen zijn geen slimme strategie.

    “Het is crimineel gedrag, maar ook nog eens oliedom. Net als radicale moslims die Wilders bedreigen, sterken de onverlaten die Simons lastigvallen haar alleen maar in haar gelijk, namelijk dat Nederland heel racistisch en seksistisch is. En daarop valt nu juist veel af te dingen.”

Hier gebeurt iets paradoxaals. Aan de ene kant lijkt Waling te erkennen dat racistische en seksistische uitingen bewijs vormen voor de aanwezigheid van racisme en seksisme. Aan de andere kant stelt hij dat hierop ‘heel wat af te dingen’ valt. Nu valt er natuurlijk te discussiëren over de vraag wanneer een land ‘heel racistisch en seksistisch’ genoemd kan worden. Ik denk echter dat Waling ook zal erkennen dat de reacties die Simons ontvangt een symptoom zijn van een probleem dat erom vraagt aangekaart te worden – anders zou hij het zelf niet aankaarten. Zijn probleem zal dus liggen bij de manier waaróp Simons te werk gaat.

    “Simons toont zich in de documentaire een eloquente en goed geïnformeerde vertegenwoordiger van identiteitspolitiek. Een ‘activist’ en ‘strijder’, noemt ze zichzelf in de documentaire – en zo opereert ze ook. Met een agressieve, bij vlagen intimiderende debatstijl zien we haar de ene na de andere ‘witte man’ de les lezen.”

In ben benieuwd wat Waling bedoelt met ‘intimiderend’. Simons is doorgaans direct en duidelijk. Dat ze, zoals Waling zegt, eloquent en goed geïnformeerd is zal ongetwijfeld intimiderend overkomen op tegenstanders die dat niet zijn – maar dat ligt meer aan hen.

Er is geen moment dat Walings identiteit hem in de weg zit bij het uitoefenen van zijn rechten en plichten.

Ook vraag ik me af waarom Waling ‘witte man’ tussen aanhalingstekens zet. Hij komt zelf met die observatie over huidskleur en geslacht. Vindt hij het onzin om die zaken te benoemen, en drijft hij de spot met identiteitspolitiek? Waarschijnlijk, maar waarom noemt hij Simons dan zonder die aanhalingstekens ‘een vrouw’? Welke identiteitscategorieën zijn voor Waling legitiem, en welke niet?

    “Deze identiteitspolitiek roept veel vragen op. Welke identiteit heeft voorrang? Onze huidskleur, ons geslacht, onze seksuele voorkeur, iets anders?”

Denkt Waling hiermee identiteitspolitiek te bekritiseren? Het lijkt me onwaarschijnlijk dat hij het begrip intersectionaliteit nooit gehoord heeft – hoewel hij zich blijkbaar niet realiseert dat deze vragen al lang onderdeel zijn van het academisch discours dat hij aanvalt.

    “Zijn wij die identiteit, of zijn wij in de eerste plaats allen burgers met gelijke rechten en plichten?”

Laten we die vraag eens specifieker maken. Is Geerten Waling een man, of is hij in de eerste plaats een burger met rechten en plichten? Die vraag is absurd. Hij is beiden, en het één hoeft geen voorrang te krijgen boven het ander. Er is geen moment dat Walings identiteit hem in de weg zit bij het uitoefenen van zijn rechten en plichten.

    “Simons stelt dat er al eeuwenlang identiteitspolitiek wordt bedreven, maar dan van één kant. Ze bedoelt daarmee die van de ‘witte, cis-gender heteroman’. Dat lijkt me aantoonbaar onjuist. (...) Simons zal geen enkele politieke partij kunnen noemen die specifiek opkomt voor de blanke heteroman.”

Volgens Waling zou het FvD duur komen te staan, als de partij ‘blanke identiteitspolitiek’ zou gaan bedrijven.

Het klopt dat er geen partijen zijn die zulks in hun programma schrijven, maar dat is dan ook een enorme karikatuur van wat Simons stelt. Ten eerste heeft ze het over ‘eeuwenlang’. En eeuwen geleden was de ongelijkheid tussen man en vrouw, wit en zwart en homo- en heteroseksueel wel degelijk expliciet in de wet aanwezig, zoals Waling natuurlijk ook weet. Als historicus zal hij tevens bekend zijn met het gegeven dat het verleden van invloed is op het heden.

    “Wie zo’n partij zou oprichten zou, terecht, worden weggehoond als achterlijke nazi. Zelfs een theoretische discussie voeren over het al of niet bestaan van IQ-verschillen tussen volken heeft al een kandidaat van Forum voor Democratie de kop gekost, laat staan wat er zou gebeuren als een partij concreet ‘blanke identiteitspolitiek’ zou gaan bedrijven.”

De kwestie die aanleiding was voor het vertrek van Yernaz Ramautarsing bij FvD lag iets anders (Ramautarsing voerde geen discussie over het al dan niet bestaan van IQ-verschillen, maar stelde dat die verschillen absoluut bestaan, waarbij hij de termen ‘IQ’ en ‘intelligentie’ inwisselbaar gebruikte en ‘volk’ gelijk leek te stellen aan ‘etniciteit’. Pas toen hij aan zijn opvattingen over IQ een vergezochte conclusie over homorechten verbond, werd de kritiek hem te veel en besloot hij zelf (!) te vertrekken). Maar dit terzijde.

Volgens Waling zou het FvD duur komen te staan, als de partij ‘blanke identiteitspolitiek’ zou gaan bedrijven. Er is dus maar één voorbeeld van zulke politiek nodig om zijn ongelijk te bewijzen. Mocht zo’n voorbeeld bestaan, dan zou dat bovendien volgens Waling voldoende reden zijn de oprichter een ‘achterlijke nazi’ te noemen. In 2015 zei Thierry Baudet: ‘Ik wil graag dat Europa dominant blank en cultureel blijft zoals het is.’ Voldoet de wens een continent ‘dominant blank’ te houden aan de kwalificatie ‘identiteitspolitiek’? Sowieso aan de definitie van dat begrip die Simons hanteerde toen ze zei dat identiteitspolitiek al ‘eeuwenlang van één kant’ bestaat. En dus ook aan de definitie die Waling hanteert in zijn reactie op die stelling. Ergo: Geerten Waling noemt Thierry Baudet een achterlijke nazi. Ik zou dat zelf niet zeggen. Baudet is een racist, maar ik weet niet of hij een echte nazi is (hoewel ik het niet uitsluit ben ik voorzichtig met dat woord). Nooit verwacht dat ik nog eens ter rechterzijde van Geerten Waling zou belanden.

    “[T]och wordt een opmars van zo’n rechtse identiteitspolitiek met de dag realistischer, nu autochtone Nederlanders in een identiteitshokje worden geduwd als inherente ‘racisten’. Of zoals de conservatieve Amerikaanse politicoloog Joshua Mitchell zei, in een interview met The Post Online-journalist Sietske Bergsma: ‘Ik vertel mijn linkse studenten ook: je hebt nu van mensen geëist dat ze het over zichzelf hebben in termen van hun identiteit. Wat verwacht je nou?’”

Blijkbaar vindt Waling het voor de hand liggend dat witte mensen aan wie gevraagd wordt kritisch over hun identiteit te denken, racistischer worden. Ik heb wat meer vertrouwen in mijn huidskleurgenoten. Het lijkt hier eerder Waling te zijn, die witte mensen in het hokje ‘inherente racisten’ duwt.

    “Zolang ze op deze manier blijft ‘strijden’ zal Sylvana Simons de polarisatie gebruiken en bevorderen. Ze vergroot wellicht haar achterban, maar hoe spijtig en onvergeeflijk ook, ook de haat tegen haar.”

Het is waar dat wie zich uitspreekt tegen racisme, haat van racisten kan verwachten. Waling zou Simons waarschijnlijk aanraden zich minder op huidskleur te richten. Maar huidskleur is het probleem niet. Het probleem ligt bij de mensen die huidskleur koppelen aan dominantie. Misschien nog een groter probleem: mensen als Waling wéten dat, maar weten niet dat ze het weten. Waling is bevriend met iemand die in zijn eigen woorden ‘een achterlijke nazi’ is.



Mail

Julius Koetsier is columnist, filmcriticus, vertaler, video-editor en zo af en toe iets anders.

Ka-Tjun Hau is beeldredacteur bij Hard//hoofd, fotograaf en kunstscout.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Verf op je kleren #1 - Het Proces

Verf op je kleren #2 - Fictie en werkelijkheid

Waar ligt de grens tussen fictie en werkelijkheid, en hoe zet je die grens op spanning, zonder dat het saai of aanstellerig wordt? Lees meer

Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode 1

Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode

Als 'kritische kunstkoerier' neemt Marc Schoorl je mee door de kunstbijlage van zijn favoriete ochtendkrant. Lees meer

Nieuws in beeld: En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

Na twee jaar af en aan wel en geen onderwijs op school te hebben gehad, ervaren leerlingen dat er 'hiaten in hun kennis' zijn ontstaan. Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Automatische concepten 73

Engeland is gesloten

Maar liefst 28.000 vluchtelingen staken in 2021 het Engelse Kanaal over, met gevaar voor eigen leven. Lees meer

Nieuwe coronificatie

Nieuwe coronificatie

Marthe van Bronkhorst opent het nieuwe jaar op poëtische wijze. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Verf op je kleren #1 - Het Proces

Verf op je kleren #1 - Het Proces

In Verf op je Kleren onderzoekt schrijver en documentairemaker Tiemen Hageman alle aspecten van het creatieve proces. Hij gaat in gesprek met allerlei creatieve makers, over hun proces en hoe je dat nou eigenlijk doet, werk maken. In deze eerste aflevering: schrijvers Martijn Brugman en Merlijn Huntjens. Lees meer

Stop met schrijven!

Stop met schrijven!

Jens Meijen vergelijkt het schrijfproces met auto-onderhoud en weet hoe je als schrijver goed zorgt voor je mentale gezondheid. Wat heeft schrijven te maken met het worden van een popster en waarom moet je volgens Jens eerst stoppen met schrijven? Lees meer

Ballen en Engelen

Ballen en Engelen

Na een klassiek ongemakkelijke kerstborrel op kantoor gaat Sascha mee naar huis met Ariane van hr. Maar dan neemt de avond een griezelige onverwachte wending... Een kerstverhaal van Loren Snel. Lees meer

Op elk potje past een probleempje

Op elk potje past een probleempje

Waarom moeten lesbische relaties in films altijd zo tragisch afgelopen? Esther Lamberigts pleit voor een positiever beeld van queer levens in hedendaagse media. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Nieuws in beeld: Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Vond de Chinese maanlander een hutje, een kleine triomfboog, of toch maar gewoon een grote rots? Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

Nieuws in beeld: Weg met het kerstpakket!

Weg met het kerstpakket!

Er zit zelden iets in waar je op zit te wachten, laat staan iets van kwaliteit. Lees meer

Over geluk is het moeilijk praten 2

Over geluk is het moeilijk praten

Filmmaker Agnès Varda was een uitgesproken feminist. Julia de Dreu zag in haar een geestdriftige, politiek geëngageerde vrouw. Maar Varda's film 'Le bonheur' lijkt een ode aan het traditionele huwelijksgeluk. Wat wilde ze ons vertellen met dit onuitgesproken drama? Lees meer

Masterclass

Een vrouw die met zichzelf in de knoop zit besluit om een masterclass acteren te volgen. Een kort verhaal door Renske van den Broek over opnieuw leren lopen, majorettemeisjes en vrede sluiten met wie je bent. Lees meer

Stemmen op je zestiende voor een sterkere democratie

Het is goed voor Nederland als zestienjarigen mochten stemmen, zegt Jazz Komproe. Lees meer

Ik sla een praatje op het Godenpad

Shimanto Reza gaat tegen zijn achterhoofdstem in en ontdekt de waarde van taboes. Lees meer