Dit najaar verschijnt bij de nieuwe uitgeverij Babel en Voss de bundel “Wat we missen kunnen.” In de aanloop daarnaar publiceren Hard//hoofd-redactieleden stukken rond dit thema. Vandaag de eerste: Philip over 'Rotzooi.'" /> Dit najaar verschijnt bij de nieuwe uitgeverij Babel en Voss de bundel “Wat we missen kunnen.” In de aanloop daarnaar publiceren Hard//hoofd-redactieleden stukken rond dit thema. Vandaag de eerste: Philip over 'Rotzooi.'" />
Asset 14

Rotzooi

Dit najaar verschijnt bij de nieuwe uitgeverij Babel en Voss de bundel “Wat we missen kunnen,” een originele verzameling pleidooien tegen overbodige producten, organisaties en personen. Met welke gebruiken zouden we definitief moeten afrekenen, welke instellingen hebben hun nut verloren? "Wat we missen kunnen" wordt een leesbaar alternatief voor de nu zo bedreigde miljoenennota. Hard//hoofd levert een bijdrage en in de aanloop daarnaar publiceren redactieleden stukken rond dit thema. Vandaag de eerste: Philip over 'Rotzooi.'

Foto: Roland Pupupin

Wat we missen kunnen. Die dingen buitelen in mijn hoofd over elkaar heen, als gulzige puppy’s met dichte ogen, op zoek naar hun moederborst. Zacht en nog lichtelijk nat, te fragiel haast om te kunnen optillen en goed te bekijken. Maar als je ze soezend na het sabbelen aan de tepels van hun moeder toch optilt, beginnen ze te zeiken en te kwijlen en blijken ze niet zindelijk te zijn; niet in staat hun eigen broek schoon te houden. Niet in staat hun eigen broek op te houden.

Denk ik aan parasiterende puppy’s, dus aan dingen die we kunnen missen, dan denk ik niet alleen aan jonge mensen. Ik denk ook meteen aan Freek de Jonge, die parasiteert op het verleden en die schaamteloos profiteert van datgene waar hij ooit tegen predikte: autoriteit door leeftijd. Maar ik denk ook aan mensen van mijn eigen generatie, de presentatoren en de journalisten van in de twintig die parasiteren op alle domheid in de wereld. En ook aan de dochters-en-zonen-van van deze wereld die ver voorbij de twintig zijn, maar nog steeds aan deze kant van de zestig verkeren en die onbeschaamd teren op hun vaders naam: Johnny de Mol en Aaf Brandt Corstius.

Maar denk ik aan Aaf Brandt Corstius, dan denk ik ook meteen aan Jelle Brand Corstius – inderdaad: de broer-van en dus ook een zoon-van; je ziet het in de ogen, ook als je niet goed kijkt – die voor alles staat waar ik achter wil staan: dingen (niet mijn woord), gemaakt uit liefde voor wat je maakt, niet uit liefde voor je zelf. Dingen, gemaakt zodat ze gezien kunnen worden, omdat ze gezien moeten worden – en niet de maker. Want die verdwijnt in wat hij maakt, zoals het hoort. Ik ben er niet. Dat is het woord.

Dan denk ik aan dingen dus, die er toe doen. Dat zijn niet de dingen die we kunnen missen.

Zodoende zoom ik uit (afstand schept overzicht) en zie ik wat we wel missen kunnen:

Mensen die te oud zijn van geest.

Freek de Jonge, dus.

Maar ook: mensen die te jong zijn van geest.

Mensen dus, die te dom zijn om op televisie te mogen verschijnen.

Hier denk ik aan Nicolette Kluijver, die naakt, bovenop een brug gezeten, naast haar medemeiden Sophie Hilbrand en Yolanthe Cabau van Sneijder en die puppytrut zonder wenkbrauwen (ik zie hier een verband) haar tieten aan toeristen laat zien. En naast hen zit Filemon – want voor je het weet ben je een patriarch – met zijn blote lus te spelen.

Dit zijn mensen die niet willen dat er mensen naar hun programma’s kijken, maar naar henzelf.

Dat brengt ons bij Wende Snijders. Die over twee jaar toch weer langs de theaters gaat met een reprise van haar Franse Soundmixshow. Want Wende wil niet dat haar liedjes worden bewonderd. Wende wil zelf worden bewonderd. In zo groot mogelijke zalen.

Mark my words.

We we ook missen kunnen: patriarchen.

Freek de Jonge, dus. En Jan Mulder. En Antoine Bodar.

Mastodonten.

Freek de Jonge, dus. En Jan Mulder. En Antoine Bodar.

Mensen die te oud zijn van geest (of had ik dat al gezegd? Ik zie een verband. Alweer. Maar door al de namen heb ik het overzicht niet meer).

Mensen met een narcistische persoonlijkheid.

Mensen die niet langer voelen.

Niet alleen Linda en Johnny de Mol, dus maar ook de mensen die hen elke keer weer uitnodigen op de publieke omroepen. Want wat we nodig hebben, zijn niet zij. Dat zijn de zussen-van en de zonen-van van deze wereld. Die kunnen niets.

Wat we nodig hebben, zijn de mensen die er werkelijk te doen, doordat ze een gezicht geven aan dat wat er werkelijk toe doet. En een stem. Een huid, om aan te raken. Om te doorboren van mijn part. De Jelle BC’s van deze wereld.

Wat we dus nodig hebben, is een Beeldenstorm. Wat we nodig hebben, is een sloophamer om de huidige staat van gemoedelijke verontwaardiging en politieke malaise te doorbreken en de meesters van de stront omlaag te halen.

Wat we nodig hebben, zijn mensen die de kutmuziek van nu bestrijden; de kutboeken, de kutkunst, de overheid – op wat voor een manier dan ook. Niet hen, die die shit komen verkopen.

Want wat zij aanbieden is rotzooi. Plastic punk, impotente hip hop, rockmuziek van vroeger verkocht om auto’s van nu te verkopen; rot op met die rotte zooi. Ik wil geen mensen die de wereld lelijk maken; die de status quo eren door hem te consumeren. Ik wil mensen die de wereld liefhebben en hem daarom willen veranderen op de punten die verkeerd zijn uitgezet.

Want dat is het spel, hier op de wereld: één keer van start tot af. Punten zetten. Bakens. En dat staat er op het spel.

Je kunt het bos maar één keer doorkruizen.

Er zijn maar twee wegen die je kunt bewandelen.

Waar zoek je naar een opening in het bos? Een plek om de hemel te bekijken? Om ten hemel te stijgen?

Op de achterkant van de Volkskrant, in het gezicht van Freek de Jonge of op zondagmiddag, in de Bar Italia, waar het plafond zwart is en glittert door de ballen van gebroken spiegels?

Of in spiegel van je tijd? In het suizen van je bloed? In werkelijk mooie dingen, uit noodzaak gemaakt?

Ik wil geen columnisten die over zichzelf schrijven, geen cabaretiers die Freek de Jonge eren (dat doet hij zelf wel), geen bar die cappuccino schenkt met chocoladesnippers. Ik wil mensen die de wereld in woorden verpakken zodat ik haar beter kan begrijpen. Ik wil mijn eigen rotzooi maken bij het koffie zetten.

Ik wil iemand die een grote zak koopt, de mouwen opstroopt en al die puppy’s uit de schoot van hun moeder zooit, het geheel dichtknoopt en naar een brug over de Amstel loopt. Ik wil de rotzooi die zijn eigen broek niet kan ophouden op een rijtje gezet zien worden. Ik wil het zien afzinken.

En daarna wil ik mooie dingen zien.

Mooie dingen maken.

Dingen, die we niet kunnen missen. Dingen die nooit voorbijgaan.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
AVS:

Knuffels, superhelden en opgroeien

Deze week worden onze redacteurs blij van teddyberen, een maatschappelijke relevante superheldenserie en satire in zwart-wit. Lees meer

Interview: Suzanne Wallinga van Amsterdam Art

Verzamelen voor alle leeftijden tijdens het Amsterdam Art Weekend

Interim-directeur van Amsterdam Art Suzanne Wallinga vertelt hoe zij het verzamelen van kunst toegankelijk wil maken voor iedereen. Lees meer

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Moeten we een minister-president die Thatcher-fan is verwelkomen, alleen omdat ze een vrouw is? Lees meer

Of gewoon een boom

Of gewoon een boom

''We kunnen met schuim een nieuwe dampkring spuiten 
en van oceanen spiegels maken
alle fietshelmen, alle daken 
bedekken met restjes zilverpapier'' Lees meer

Ware kennis… Wat is dat eigenlijk en hoe vinden we die?

Ware kennis... Wat is dat precies en hoe vinden we die?

Ware kennis is kennis die door zo veel mogelijk mensen is ingegeven. Toch houden sommige leerprogramma’s van de studie filosofie nog geen of erg weinig rekening met de wijze waarop categorieën als gender, klasse en etniciteit invloed hebben op de politieke theorieën van een filosoof. En daar moet heel snel verandering in komen, aldus Stefanie Gordin. Lees meer

Vacature voor hemelbestormers: Hard//hoofd zoekt makers!

Hard//hoofd zoekt talent!

Wij zoeken vrije geesten, rusteloze zielen en ambitieuze daedalussen die ons tijdschrift structureel willen komen versterken als lid van de redactie. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Pictionary voor beginners

Pictionary voor beginners

"Ik wil je zeggen dat dit het moment is
het moment om mijn mond als een schelp aan je oren te leggen
en de hele wereld die nu zee is daar te horen ruisen." Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

Tabak en rooksignalen

Tabak en rooksignalen

De verteller van dit verhaal leeft al meer dan twee jaar teruggetrokken in een blokhut in het bos, tot op een dag zijn voorraad tabak op is. Er zit niks anders op dan terug te keren naar de bewoonde wereld. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

De schrijver van deze brief ging tegelijkertijd en naar dezelfde school als de kinderen van minister Arie Slob, en leeft nog altijd met de wonden van de homofobie op die school. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 38

(Amateur)kunst en de vrouwelijke Freek

Deze week worden onze redacteurs blij van dierenweetjes, vorken met persoonlijkheid en een podcast als vervanging voor het museum. Lees meer

Zilt

Zilt

''wij zeggen dat het niet erg is van de barsten
die we met onze vingertoppen volgen
als autowegen naar het zuiden''
Ellis Meeusen is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Lisette van der Maten. Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Het Vertrek (4) - De stortbui

Het Vertrek (4) - De stortbui

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de vierde aflevering. Lees meer

Teleurstellende feministen

Teleurstellende feministen

Vivian Mac Gillavry voert gesprekken met vrienden over de discrepantie in het feminisme tussen theorie en keuzes in het persoonlijke leven. 'De definitie van feminisme is zo breed dat het lijkt alsof álles wat met keuzevrijheid en gelijkwaardigheid te maken heeft, onder de noemer geplaatst kan worden.' Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan