Dit najaar verschijnt bij de nieuwe uitgeverij Babel en Voss de bundel “Wat we missen kunnen.” In de aanloop daarnaar publiceren Hard//hoofd-redactieleden stukken rond dit thema. Vandaag de eerste: Philip over 'Rotzooi.'" /> Dit najaar verschijnt bij de nieuwe uitgeverij Babel en Voss de bundel “Wat we missen kunnen.” In de aanloop daarnaar publiceren Hard//hoofd-redactieleden stukken rond dit thema. Vandaag de eerste: Philip over 'Rotzooi.'" />
Asset 14

Rotzooi

Dit najaar verschijnt bij de nieuwe uitgeverij Babel en Voss de bundel “Wat we missen kunnen,” een originele verzameling pleidooien tegen overbodige producten, organisaties en personen. Met welke gebruiken zouden we definitief moeten afrekenen, welke instellingen hebben hun nut verloren? "Wat we missen kunnen" wordt een leesbaar alternatief voor de nu zo bedreigde miljoenennota. Hard//hoofd levert een bijdrage en in de aanloop daarnaar publiceren redactieleden stukken rond dit thema. Vandaag de eerste: Philip over 'Rotzooi.'

Foto: Roland Pupupin

Wat we missen kunnen. Die dingen buitelen in mijn hoofd over elkaar heen, als gulzige puppy’s met dichte ogen, op zoek naar hun moederborst. Zacht en nog lichtelijk nat, te fragiel haast om te kunnen optillen en goed te bekijken. Maar als je ze soezend na het sabbelen aan de tepels van hun moeder toch optilt, beginnen ze te zeiken en te kwijlen en blijken ze niet zindelijk te zijn; niet in staat hun eigen broek schoon te houden. Niet in staat hun eigen broek op te houden.

Denk ik aan parasiterende puppy’s, dus aan dingen die we kunnen missen, dan denk ik niet alleen aan jonge mensen. Ik denk ook meteen aan Freek de Jonge, die parasiteert op het verleden en die schaamteloos profiteert van datgene waar hij ooit tegen predikte: autoriteit door leeftijd. Maar ik denk ook aan mensen van mijn eigen generatie, de presentatoren en de journalisten van in de twintig die parasiteren op alle domheid in de wereld. En ook aan de dochters-en-zonen-van van deze wereld die ver voorbij de twintig zijn, maar nog steeds aan deze kant van de zestig verkeren en die onbeschaamd teren op hun vaders naam: Johnny de Mol en Aaf Brandt Corstius.

Maar denk ik aan Aaf Brandt Corstius, dan denk ik ook meteen aan Jelle Brand Corstius – inderdaad: de broer-van en dus ook een zoon-van; je ziet het in de ogen, ook als je niet goed kijkt – die voor alles staat waar ik achter wil staan: dingen (niet mijn woord), gemaakt uit liefde voor wat je maakt, niet uit liefde voor je zelf. Dingen, gemaakt zodat ze gezien kunnen worden, omdat ze gezien moeten worden – en niet de maker. Want die verdwijnt in wat hij maakt, zoals het hoort. Ik ben er niet. Dat is het woord.

Dan denk ik aan dingen dus, die er toe doen. Dat zijn niet de dingen die we kunnen missen.

Zodoende zoom ik uit (afstand schept overzicht) en zie ik wat we wel missen kunnen:

Mensen die te oud zijn van geest.

Freek de Jonge, dus.

Maar ook: mensen die te jong zijn van geest.

Mensen dus, die te dom zijn om op televisie te mogen verschijnen.

Hier denk ik aan Nicolette Kluijver, die naakt, bovenop een brug gezeten, naast haar medemeiden Sophie Hilbrand en Yolanthe Cabau van Sneijder en die puppytrut zonder wenkbrauwen (ik zie hier een verband) haar tieten aan toeristen laat zien. En naast hen zit Filemon – want voor je het weet ben je een patriarch – met zijn blote lus te spelen.

Dit zijn mensen die niet willen dat er mensen naar hun programma’s kijken, maar naar henzelf.

Dat brengt ons bij Wende Snijders. Die over twee jaar toch weer langs de theaters gaat met een reprise van haar Franse Soundmixshow. Want Wende wil niet dat haar liedjes worden bewonderd. Wende wil zelf worden bewonderd. In zo groot mogelijke zalen.

Mark my words.

We we ook missen kunnen: patriarchen.

Freek de Jonge, dus. En Jan Mulder. En Antoine Bodar.

Mastodonten.

Freek de Jonge, dus. En Jan Mulder. En Antoine Bodar.

Mensen die te oud zijn van geest (of had ik dat al gezegd? Ik zie een verband. Alweer. Maar door al de namen heb ik het overzicht niet meer).

Mensen met een narcistische persoonlijkheid.

Mensen die niet langer voelen.

Niet alleen Linda en Johnny de Mol, dus maar ook de mensen die hen elke keer weer uitnodigen op de publieke omroepen. Want wat we nodig hebben, zijn niet zij. Dat zijn de zussen-van en de zonen-van van deze wereld. Die kunnen niets.

Wat we nodig hebben, zijn de mensen die er werkelijk te doen, doordat ze een gezicht geven aan dat wat er werkelijk toe doet. En een stem. Een huid, om aan te raken. Om te doorboren van mijn part. De Jelle BC’s van deze wereld.

Wat we dus nodig hebben, is een Beeldenstorm. Wat we nodig hebben, is een sloophamer om de huidige staat van gemoedelijke verontwaardiging en politieke malaise te doorbreken en de meesters van de stront omlaag te halen.

Wat we nodig hebben, zijn mensen die de kutmuziek van nu bestrijden; de kutboeken, de kutkunst, de overheid – op wat voor een manier dan ook. Niet hen, die die shit komen verkopen.

Want wat zij aanbieden is rotzooi. Plastic punk, impotente hip hop, rockmuziek van vroeger verkocht om auto’s van nu te verkopen; rot op met die rotte zooi. Ik wil geen mensen die de wereld lelijk maken; die de status quo eren door hem te consumeren. Ik wil mensen die de wereld liefhebben en hem daarom willen veranderen op de punten die verkeerd zijn uitgezet.

Want dat is het spel, hier op de wereld: één keer van start tot af. Punten zetten. Bakens. En dat staat er op het spel.

Je kunt het bos maar één keer doorkruizen.

Er zijn maar twee wegen die je kunt bewandelen.

Waar zoek je naar een opening in het bos? Een plek om de hemel te bekijken? Om ten hemel te stijgen?

Op de achterkant van de Volkskrant, in het gezicht van Freek de Jonge of op zondagmiddag, in de Bar Italia, waar het plafond zwart is en glittert door de ballen van gebroken spiegels?

Of in spiegel van je tijd? In het suizen van je bloed? In werkelijk mooie dingen, uit noodzaak gemaakt?

Ik wil geen columnisten die over zichzelf schrijven, geen cabaretiers die Freek de Jonge eren (dat doet hij zelf wel), geen bar die cappuccino schenkt met chocoladesnippers. Ik wil mensen die de wereld in woorden verpakken zodat ik haar beter kan begrijpen. Ik wil mijn eigen rotzooi maken bij het koffie zetten.

Ik wil iemand die een grote zak koopt, de mouwen opstroopt en al die puppy’s uit de schoot van hun moeder zooit, het geheel dichtknoopt en naar een brug over de Amstel loopt. Ik wil de rotzooi die zijn eigen broek niet kan ophouden op een rijtje gezet zien worden. Ik wil het zien afzinken.

En daarna wil ik mooie dingen zien.

Mooie dingen maken.

Dingen, die we niet kunnen missen. Dingen die nooit voorbijgaan.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer