Dit najaar verschijnt bij de nieuwe uitgeverij Babel en Voss de bundel “Wat we missen kunnen.” In de aanloop daarnaar publiceren Hard//hoofd-redactieleden stukken rond dit thema. Vandaag de eerste: Philip over 'Rotzooi.'" /> Dit najaar verschijnt bij de nieuwe uitgeverij Babel en Voss de bundel “Wat we missen kunnen.” In de aanloop daarnaar publiceren Hard//hoofd-redactieleden stukken rond dit thema. Vandaag de eerste: Philip over 'Rotzooi.'" />
Asset 14

Rotzooi

Dit najaar verschijnt bij de nieuwe uitgeverij Babel en Voss de bundel “Wat we missen kunnen,” een originele verzameling pleidooien tegen overbodige producten, organisaties en personen. Met welke gebruiken zouden we definitief moeten afrekenen, welke instellingen hebben hun nut verloren? "Wat we missen kunnen" wordt een leesbaar alternatief voor de nu zo bedreigde miljoenennota. Hard//hoofd levert een bijdrage en in de aanloop daarnaar publiceren redactieleden stukken rond dit thema. Vandaag de eerste: Philip over 'Rotzooi.'

Foto: Roland Pupupin

Wat we missen kunnen. Die dingen buitelen in mijn hoofd over elkaar heen, als gulzige puppy’s met dichte ogen, op zoek naar hun moederborst. Zacht en nog lichtelijk nat, te fragiel haast om te kunnen optillen en goed te bekijken. Maar als je ze soezend na het sabbelen aan de tepels van hun moeder toch optilt, beginnen ze te zeiken en te kwijlen en blijken ze niet zindelijk te zijn; niet in staat hun eigen broek schoon te houden. Niet in staat hun eigen broek op te houden.

Denk ik aan parasiterende puppy’s, dus aan dingen die we kunnen missen, dan denk ik niet alleen aan jonge mensen. Ik denk ook meteen aan Freek de Jonge, die parasiteert op het verleden en die schaamteloos profiteert van datgene waar hij ooit tegen predikte: autoriteit door leeftijd. Maar ik denk ook aan mensen van mijn eigen generatie, de presentatoren en de journalisten van in de twintig die parasiteren op alle domheid in de wereld. En ook aan de dochters-en-zonen-van van deze wereld die ver voorbij de twintig zijn, maar nog steeds aan deze kant van de zestig verkeren en die onbeschaamd teren op hun vaders naam: Johnny de Mol en Aaf Brandt Corstius.

Maar denk ik aan Aaf Brandt Corstius, dan denk ik ook meteen aan Jelle Brand Corstius – inderdaad: de broer-van en dus ook een zoon-van; je ziet het in de ogen, ook als je niet goed kijkt – die voor alles staat waar ik achter wil staan: dingen (niet mijn woord), gemaakt uit liefde voor wat je maakt, niet uit liefde voor je zelf. Dingen, gemaakt zodat ze gezien kunnen worden, omdat ze gezien moeten worden – en niet de maker. Want die verdwijnt in wat hij maakt, zoals het hoort. Ik ben er niet. Dat is het woord.

Dan denk ik aan dingen dus, die er toe doen. Dat zijn niet de dingen die we kunnen missen.

Zodoende zoom ik uit (afstand schept overzicht) en zie ik wat we wel missen kunnen:

Mensen die te oud zijn van geest.

Freek de Jonge, dus.

Maar ook: mensen die te jong zijn van geest.

Mensen dus, die te dom zijn om op televisie te mogen verschijnen.

Hier denk ik aan Nicolette Kluijver, die naakt, bovenop een brug gezeten, naast haar medemeiden Sophie Hilbrand en Yolanthe Cabau van Sneijder en die puppytrut zonder wenkbrauwen (ik zie hier een verband) haar tieten aan toeristen laat zien. En naast hen zit Filemon – want voor je het weet ben je een patriarch – met zijn blote lus te spelen.

Dit zijn mensen die niet willen dat er mensen naar hun programma’s kijken, maar naar henzelf.

Dat brengt ons bij Wende Snijders. Die over twee jaar toch weer langs de theaters gaat met een reprise van haar Franse Soundmixshow. Want Wende wil niet dat haar liedjes worden bewonderd. Wende wil zelf worden bewonderd. In zo groot mogelijke zalen.

Mark my words.

We we ook missen kunnen: patriarchen.

Freek de Jonge, dus. En Jan Mulder. En Antoine Bodar.

Mastodonten.

Freek de Jonge, dus. En Jan Mulder. En Antoine Bodar.

Mensen die te oud zijn van geest (of had ik dat al gezegd? Ik zie een verband. Alweer. Maar door al de namen heb ik het overzicht niet meer).

Mensen met een narcistische persoonlijkheid.

Mensen die niet langer voelen.

Niet alleen Linda en Johnny de Mol, dus maar ook de mensen die hen elke keer weer uitnodigen op de publieke omroepen. Want wat we nodig hebben, zijn niet zij. Dat zijn de zussen-van en de zonen-van van deze wereld. Die kunnen niets.

Wat we nodig hebben, zijn de mensen die er werkelijk te doen, doordat ze een gezicht geven aan dat wat er werkelijk toe doet. En een stem. Een huid, om aan te raken. Om te doorboren van mijn part. De Jelle BC’s van deze wereld.

Wat we dus nodig hebben, is een Beeldenstorm. Wat we nodig hebben, is een sloophamer om de huidige staat van gemoedelijke verontwaardiging en politieke malaise te doorbreken en de meesters van de stront omlaag te halen.

Wat we nodig hebben, zijn mensen die de kutmuziek van nu bestrijden; de kutboeken, de kutkunst, de overheid – op wat voor een manier dan ook. Niet hen, die die shit komen verkopen.

Want wat zij aanbieden is rotzooi. Plastic punk, impotente hip hop, rockmuziek van vroeger verkocht om auto’s van nu te verkopen; rot op met die rotte zooi. Ik wil geen mensen die de wereld lelijk maken; die de status quo eren door hem te consumeren. Ik wil mensen die de wereld liefhebben en hem daarom willen veranderen op de punten die verkeerd zijn uitgezet.

Want dat is het spel, hier op de wereld: één keer van start tot af. Punten zetten. Bakens. En dat staat er op het spel.

Je kunt het bos maar één keer doorkruizen.

Er zijn maar twee wegen die je kunt bewandelen.

Waar zoek je naar een opening in het bos? Een plek om de hemel te bekijken? Om ten hemel te stijgen?

Op de achterkant van de Volkskrant, in het gezicht van Freek de Jonge of op zondagmiddag, in de Bar Italia, waar het plafond zwart is en glittert door de ballen van gebroken spiegels?

Of in spiegel van je tijd? In het suizen van je bloed? In werkelijk mooie dingen, uit noodzaak gemaakt?

Ik wil geen columnisten die over zichzelf schrijven, geen cabaretiers die Freek de Jonge eren (dat doet hij zelf wel), geen bar die cappuccino schenkt met chocoladesnippers. Ik wil mensen die de wereld in woorden verpakken zodat ik haar beter kan begrijpen. Ik wil mijn eigen rotzooi maken bij het koffie zetten.

Ik wil iemand die een grote zak koopt, de mouwen opstroopt en al die puppy’s uit de schoot van hun moeder zooit, het geheel dichtknoopt en naar een brug over de Amstel loopt. Ik wil de rotzooi die zijn eigen broek niet kan ophouden op een rijtje gezet zien worden. Ik wil het zien afzinken.

En daarna wil ik mooie dingen zien.

Mooie dingen maken.

Dingen, die we niet kunnen missen. Dingen die nooit voorbijgaan.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

Automatische concepten 70

Vertrouw de dingen die je met gemak doet

Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten van de Gerrit Rietveld Academie naar het beste advies dat zij ooit kregen. Vandaag: Geert Mul, die onder meer computeranimaties, installaties en sculpturen maakt. 'Als iets geforceerd was, dacht ik dat dat dan wel kunst zou zijn.' Lees meer

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren – de derde Zomergast van 2021 – liet interviewer Janine Abbring en de kijker niet zomaar binnen. Gaandeweg de avond leek het plots of de kijker naar twee verschillende programma’s had gekeken, zag Tessa van Rooijen. Lees meer

Nieuws in beeld: In memoriam Dusty Hill

In memoriam Dusty Hill

Illustrator Anne Schillings brengt een postume ode aan de deze week overleden ZZ Top-bassist en -achtergrondzanger Dusty Hill. Lees meer

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.  Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Floris Alkemade trapte het nieuwe seizoen Zomergasten af. Tot al te boude uitspraken liet de Rijksbouwmeester zich niet verleiden. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Vergeetweek mixtape

Een onvergetelijke mixtape

Traditiegetrouw sluiten we onze themaweek af met een mixtape, met nummers gekozen door onze redacteuren. Welke muziek doet ons vergeten of herinneren? Welke artiest maakte het beste nummer over vergeten en welk nummer waren we zelf geheel vergeten - en misschien was dat maar beter zo? Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer