Asset 14

Warm Vlees

Warm Vlees

De zwakte van een man, dat is wat haar drijft. Zij zet haar klauwen in de zwakste prooien en trekt ze mee de duisternis in. Kansloos zijn ze. Maar ze vragen erom. Een kort verhaal van Werner de Valk.

Ze had nooit gedacht dat het voor echte problemen zou zorgen. Een hoog libido was voor een vrouw iets goeds. Enkel bij mannen werd het echt vervelend, die waren pervers, dat waren de seksverslaafden, zij niet. Eerst dacht ze dat het een onschuldige uitlaatklep was, de ontslagen die er dankzij haar vielen. Het was een plezante bijkomstigheid dat ze opgewonden werd van het sippe gezicht van een man die net van haar te horen had gekregen dat hij nieuw werk moest gaan zoeken. Die opwinding was een extraatje, meer niet.

Eric, de manager, doet voor haar open. Ze had de nodige achtergrondinformatie verzameld; een knappe nonchalante man met meer passie voor zijn eigen ideeën dan voor zijn personeel. Dat zag ze vaker binnen de ICT-wereld, waar dit type werknemer ‘warm vlees’ wordt genoemd: een resource op een stoel. Hij brengt haar naar de koffiehoek. Een man staat onhandig tegen een hoge tafel geleund, hij kijkt even op en dan snel weer naar beneden. Ze ziet een fles cola op de tafel en donkere kringen rondom zijn ogen. Ze weet: nu moet ze oppassen. De laatste tijd is Anna bang dat de mensen het kunnen zien: de zweetplekken van haar oksels en de warmte in haar kruis. Dat ze haar perverse wensen kunnen afluisteren. Toen ze gisteren na een niet eens zo zielig ontslag even naar het toilet was gegaan, zag ze rode vlekken in haar hals.Ze moet extra oppassen omdat dit een maagd is, die herkent ze meteen. Als ze hem zou ontslaan weet ze niet of ze het daarbij zou kunnen laten.

Met rust laten.

Ze probeert diep adem te halen terwijl Eric een kopje koffie voor haar inschenkt. Zodra hij klaar is wil ze meteen de koffiehoek uitlopen, maar Eric stelt haar voor aan de man met de cola.
‘Heb je gehoord waarvoor Anna komt?’ vraagt Eric.
‘Nee.’
‘Is er sinds de laatste meeting over onze bedrijfscultuur iets veranderd?’ vraagt Eric.
‘Jawel,’ zegt de man.
Ze moet het met rust laten maar ze kan het niet met rust laten. ‘Ja?’ vraagt ze. ‘Waaraan merk je dat?’Hij staart langs hen heen naar buiten, lijkt haar niet aan te durven kijken.
Ze vervolgt: ‘Je hoeft geen antwoord te geven. Het spijt me als dit een beetje rauw op je dak komt vallen, maar er zal een kleine reorganisatie plaatsvinden.’
Ze gaat iets te dicht bij hem staan.
‘Ik ben hier om naar jullie te luisteren, en vervolgens iemand te ontslaan,’ verduidelijkt ze.
Nu kijkt hij haar wel aan.
‘Ik ga met iedereen een gesprekje voeren. Morgen horen jullie wie naar huis mag,’ zegt ze. ‘Misschien jij wel.’

’s Avonds, tijdens het eten van haar eenpersoonsmaaltijd, probeert ze zichzelf te kalmeren door het gehele personeel langs te gaan. Aan werk denken maakt haar rustig. Helaas zat er niets interessants tussen. Ze stelde varianten op dezelfde vragen en kreeg de gangbare afgezaagde antwoorden terug. Twintig man passeerde die dag. Louter warm vlees: de één nog meer vervangbaar dan de ander. Maar geen van hen was geschikt. Ze pakt haar laptop, bekijkt haar aantekeningen. Hier is ze goed in, dat weet ze. Ze behoorde tot de beste van haar bedrijf – totdat de kicks die ze van die ontslagen kreeg uit de hand begonnen te lopen. Maar hoe gestructureerd ze ook door haar aantekeningen gaat, ze blijft maar aan hem denken. Aan de donkere kringen onder zijn ogen, het wegkijken, de slappe antwoorden die hij gaf.

Ze krijgt het zo warm als ze zich voorstelt hoe dat gezicht eruit zou zien als ze die magische woorden zou laten vallen. En nóg warmer als ze hem daarna zou meenemen naar haar huis, om hem op te sluiten. Ze prakt alle aardappelen plat, maar dat helpt niet. Ze moet het op een andere manier van zich afschudden. Ze doet de gordijnen dicht en gaat op de bank liggen.

Meestal helpt de porno om haar fantasieën te verdrijven, maar nu lukt het niet: zijn gezicht blijft zich opdringen. Bij haar in huis. Haar permanente slachtoffer, het chronische ontslag. Iemand die ze altijd bij zich heeft, als een hondje dat gehouden wordt om in het geniep tegen te kunnen schelden.

En met het idee dat ze ziek is, een ziekte is, komt ze klaar.

*****

‘We hebben een negen,’ zegt Rudolf.
Zijn collega’s blijven turen naar hun schermen, een enkeling kijkt op.
‘Die met dat rokje,’ verduidelijkt hij.
Hij wijst naar een blonde vrouw aan de overkant van de straat die wacht totdat ze kan oversteken. De rok is van leer, haar hakken hoog. Martin komt naast hem staan.
‘Nee man,’ zegt hij, ‘hoogstens een zes. Je moet aan je standaard werken.’
Rudolf haalt zijn schouders op.

Ze kruipen weer achter hun schermen, terug naar hun programmeercode. Hij heeft een standaard nodig, maar hij werkt met variabelen. Hij voert veranderingen door in het computersysteem, wijzigt de variabelen aan de hand van de gebruikelijke methode. Hij is geen schaap dat de kudde volgt; hij is een plukje wol dat meegaat omdat het vastzit.

Rudolf loopt naar de koelkast en pakt zijn eigen fles cola.

Eigenlijk zou hij gewoon voor een drie moeten gaan, dat is beter dan niks. Op je dertigste nog steeds niks. Maar dat zullen ze merken: zit hij daar met zo’n lelijkerd in een restaurant, komt er toevallig een collega langs, zal je net zien.

Hij kijkt op als hij zijn naam hoort, en bevriest als hij ziet wie hem heeft geroepen. Ze leunt, haar armen gekruist, tegen de deurpost.
‘Rudolf,’ zegt ze nog een keer.
Hij volgt haar, gaat tegenover haar zitten en ze is wél een negen.
‘Ik val meteen met de deur in huis,’ zegt ze. ‘Waarom zou jij hier moeten blijven werken?’
Hij wil het niet over werk hebben, hij wil het over háár hebben.
‘Het gaat niet om wat je precies doet,’ zegt ze, ‘dat kunnen anderen ook. Wat gebeurt er met de sfeer in de groep als jij er niet bent?’
‘Dat weet ik niet,’ zegt hij. ‘Ik heb het hier alleen meegemaakt als ik er zelf bij ben.’ Hij probeert te lezen wat ze opschrijft maar kan zich door de sierlijkheid van haar vingers niet focussen op de letters.
Ze legt haar pen neer. Kijkt hem aan. ‘Waarom blijf je hier?’
‘We hebben toch een gesprek?’
Ze zucht. ‘Ik bedoel: waarom blijf je hier werken?’
‘Zodat...’ zegt hij, en dan komt er iets los. Iets in haar ogen doet hem geloven dat hij een kans maakt. Hij is geen stukje wol dat nodig afgeschoren moet worden, hij is een stier die recht op zijn doel afgaat. ‘Zodat ik nu met jou kan praten en...’
‘We proberen het anders,’ onderbreekt ze hem. ‘Wie heeft hier het meest ongunstige effect op de werksfeer?’
‘Dat weet ik niet,’ zegt hij.
‘Laatste poging. Wat als ik jou laat ontslaan?’
‘Dan… dan heb ik geen baan meer.’

De volgende ochtend staat hij bij de bushalte. Trillend zwaait hij naar de ramen van het kantoor aan de overkant, waarachter mannen staan die een kwartier geleden nog zijn collega’s waren. In een flits ziet hij zichzelf ertussen staan, druk bezig met het uitdelen van cijfers aan vrouwen die hij nooit zal aanraken. Maar dat is nu niet meer nodig, want naast hem staat een negen. Een negen die hem gisteravond zomaar opbelde voor een drankje. Misschien wil ze wel met hem zoenen.

De overdracht van zijn werk was zo gepiept, net als het afscheid. Hij ging alle taken bij langs die nog op zijn naam stonden en legde helder uit wat er moest gebeuren, er waren nauwelijks vragen. Daarna schudde hij iedereen de hand. Behalve Eric, die zat in een vergadering.

Het maakt niet uit. Hij kijkt opzij: ze staat er echt. Ze kijkt terug, met een blik alsof ze iets stouts van plan is. Hij glimlacht.

Mail

Werner de Valk (hij/hem, 1988), deels opgegroeid op Ameland, is kunstenaar en schrijver. Hij bracht zijn jeugd door op Ameland, studeerde neurowetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam en vervolgens Unstable Media aan de Gerrit Rietveld Academie. Zijn korte verhalen zijn verschenen in de longlist van de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd, finales van Het Rode Oor, bij de Optimist en in Tijdschrift EI.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Galatea 1

Galatea

Een bezoek aan een Airbnb aan zee blijkt ook een bezoek aan asfalt, beton en een cementfabriek te betekenen. Andrea Koll plaatst dit beeld in dit door haar zelf geïllustreerde, tweestemmige gedicht tegenover het beeld van de door Pygmalion uit ivoor gemaakte Galatea. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 7

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 3)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 6

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1) 1

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Roku City/heterotopie/spiegels

Roku City / heterotopie / spiegels

Mel Kikkert schreef een multimedia verhaal over Roku een streamingdienst die in de VS ontstaan is. In 2017 bracht Roku een screen saver uit, die je zag als je niets aan het kijken was op hun service. Lees meer

De sofaconstante

De sofaconstante

Uschi Cop schreef een claustrofobische verhalenbundel over zes levens die getekend zijn door een verlangen naar zingeving. De sofaconstante is een voorpublicatie van een van die verhalen uit haar bundel 'Zwaktebod'. Lees meer

Voesten

Voesten

"Misschien is dat man zijn hier: hetzelfde bewegen als de anderen." Voesten van Werner de Valk is een kort verhaal over een eiland met een duistere traditie en over het moeten bewijzen van mannelijkheid. Lees meer

Muze

Muze

Loren Snel schreef een roman over hoe samen te zijn met een ander en intussen trouw te blijven aan jezelf. Haar debuut verschijnt 25 oktober bij uitgeverij Prometheus. Hier lees je een voorpublicatie. Lees meer

Jari

Jari

Dave Boomkens schreef een verhaal over troosteloosheid, onmacht en opgroeien. Over hoe je in een treurig flatgebouw, tussen de nieuwsprogrammering en sportwedstrijden door, een vriend kunt vinden en verliezen. Lees meer

Geef de dag een naam

Geef de dag een naam

Op een hete zomerdag wordt Felipe zwetend wakker. Deze dag, die heet en broeierig is, brengt hem uit evenwicht, tot hij uiteindelijk doet wat hij gezworen had nooit te doen: hij begint te drinken. Een fragment uit de afstudeernovelle van Tiemen Hageman over het verleden proberen los te laten, het leven ruimte geven en adolescent worden. Lees meer

Tussen de randen van een aquarium

Tussen de randen van een aquarium

Wie ben je als je alles kunt zijn? In het fragmentarische afstudeerwerk van Ettie Edens veranderen mensen onder andere in een hoopje, een steen, een natuurkundedocent, water, iemand die limonade drinkt en een lantaarnpaal. Lees meer

Mycelium

Mycelium

Wat als schimmelsporen zich met iedere adem dieper in je longen graven? Met ‘Mycelium’ won Olga Ponjee de juryprijs van Het Rode Oor 2023, de erotische schrijfwedstrijd van Vlaams-Nederlands huis deBuren. Lees meer

Steun Hard//hoofd en verzamel kunst!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe schrijvers en kunstenaars. We zijn al dertien jaar gratis toegankelijk en advertentievrij. Zo’n vrije ruimte is harder nodig dan ooit. Steun de makers van de toekomst; sluit je vóór 1 juli aan als kunstverzamelaar en ontvang in juli een unieke print van Hanane El Ouardani!

Word kunstverzamelaar