Elke week zit schrijfster Kira Wuck een half uur in een wachtkamer. Ze trekt een nummertje, hoewel ze geen afspraak heeft, kijkt om zich heen en wacht. Elke zondag een andere wachtkamer, een andere sfeer en andere wachtenden, verbeeld door Ludwig Volbeda.
Vandaag zit ik bij een apotheek op het Bos en Lommerplein. Het is er druk en eigenlijk zijn er niet genoeg zitplekken voor de wachtenden. Ik word direct wantrouwend aangekeken, misschien omdat ik geen nummertje trek. Er zitten zeer uiteenlopende mensen: ouderen, maar ook jonge vrouwen en kinderen. Niemand besteedt veel aandacht aan elkaar, iedereen wacht op de oplossing van hun kwalen. Er loopt een zonnebankbruine moeder rond en een jonge vrouw die de hele tijd op haar iPhone kijkt. Op de bank schuin tegenover mij zitten mensen rond de vijftig. Zo oud zijn ze misschien nog niet, maar toch zien ze eruit alsof het leven al uit hen gekropen is. Alsof wachten het enige is wat ze nog kunnen doen. Misschien nog vijftien jaar, of langer? In de tussentijd houden ze zich bezig met het bestrijden van al hun pijnen.
Illustratie: Ludwig Volbeda
Zijn we bang voor pijn, of om dingen te voelen? In Amerika gaan er meer mensen dood aan pijnstillers, dan door drugs als heroïne of coke. De apotheker is daar coulant, mensen krijgen met gemak zeer verslavende pijnstillers, kalmeringsmiddelen en slaapmiddelen mee, die ook veel recreatief gebruikt worden. Er staan dagelijks lange rijen voor. Misschien is de kale werkelijkheid te scherp voor velen en staat die werkelijkheidsbeleving gelijk aan het voelen van pijn.
Door kraanwater te drinken schijn je ook een behoorlijke dosis medicijnen binnen te krijgen. Waaronder doorgespoelde anticonceptiepillen en antibiotica. Ik kende een man die beweerde dat er bewust fluoride in kraanwater werd gestopt in opdracht van de overheid om mensen rustig en gehoorzaam te maken. Nazi’s deden om die reden ook extra fluoride in het drinkwater van hun gevangenen. Ik heb na dat verhaal een aantal maanden tandpasta zonder gekocht.
Een oude man staat op van het bankje en loopt met gebogen rug naar de balie om zijn medicijn op te halen. “Genoeg voor een heel jaar,” zegt de apotheker vrolijk.
--
Lees ook de vorige wachtkamers (geschreven vanuit een ziekenhuis en een fertilteit/geboortecentrum)
