Asset 14

Op de stoep

Derk Fangman gaat op pad nog voordat de zon op is, want hij houdt van de ochtend. De vijfde uit een reeks van acht belevenissen die hebben plaatsgevonden terwijl jij lag te dromen.

Ik zat al vroeg op de stoep voor mijn huis te wachten. Ze had gezegd dat ze een brief zou sturen, eentje met glitters. Er reed een Volkswagen voorbij, twee fietsers, een green machine van de gemeente, een moeder met een bakfiets met twee blonde kinderen voorin, geen postbode. Het overbuurmeisje had haar gordijnen open getrokken en draaide rondjes voor de spiegel. Ze paste een trui, een rokje, een spijkerbroek en een vest. Ze kan niet ouder zijn dan een jaar of vijftien, dat meisje.

Een verdieping lager stond de overbuurman te roken op de stoep, de onderbuurman van het meisje. Hij staat altijd buiten te bellen en te roken, overdag, ’s avonds laat. Hij heeft een jongere vriendin die bij hem woont. Ze heeft kort haar en hij is kaal en dik.

Ze komt altijd laat van haar werk en dan staat hij op de stoep op haar te wachten, bellend, rokend. Soms heeft ze werkoverleg, ’s avonds, met collega’s in de keuken aan de ronde tafel bij het raam. Dan ligt de hele tafel vol met papieren, multomappen, eten ze noedels uit kartonnen bakjes. De kale, dikke man staat dan meestal iets verder in de keuken, leunend met zijn buik tegen het aanrecht. Of buiten. Rokend. Bellend.

De ouders van het meisje voor de spiegel kwamen samen door de deur naar buiten. Ik dacht na over wat er in de brief kon staan. Wat kon in godsnaam belangrijk genoeg zijn om in een brief te zetten? We hadden elkaar maar één keer gezien. In een vreemde stad. Na een uur moest ik haar op de laatste bus naar huis zetten. Zie ik je nog eens? Zei ik. Ze lachte en toen zei ze: Ja. En daarna: Maar dan neem ik m’n vrienden mee, die moeten jou ook echt zien.

Die glitters, was dat dan een goed teken?

Foto: Romy Claessen

De vader liep naar zijn auto, een Renault, de moeder naar haar fiets. De vader opende het portier, gooide zijn tas op de bijrijdersstoel, sloeg de deur weer dicht en liep terug naar zijn vrouw die haar tas onder de binders van haar bagagedrager propte. Hij legde een hand in haar zij en gaf haar een zoen. Ze lachte, draaide naar hem toe, zoende terug. Daarna stapte hij in zijn auto en reed weg. Zij stapte op haar fiets, daarbij zwaaide ze haar linkerbeen met een zwiep over het zadel en de bagagedrager, het was een mannenfiets met stang.

Het dochtertje stond nog steeds voor de spiegel en had gekozen voor het rokje en het vest. Ze maakte een vlecht in haar haren, die ze over haar schouder trok terwijl ze vlocht, om het beter te zien. Ze had alle tijd vandaag, met de krokusvakantie.

Twee mannen in uniform kwamen de hoek om en slenterden in mijn richting. Er was een oudere en een jongere, de oudere had een pet, de jongere niet. Gemeentewerkers die letten op orde en veiligheid, of dubbel geparkeerde auto’s, vuilnis. Mannen in uniform zonder revolver.

Deze waren van het vuilnis. Ze stopten bij een vuilniszak die tegen een boom aanlag, vlak naast me.
- Is die zak van jou?
- Nee.
- Weet je van wie wel?
- Nee.

Toen gingen ze heel druk overleggen.

De oudere van de twee ging door zijn knieën en maakte een scheur in de zak. De jongere zag dat ik toekeek en legde uit dat ze de zak openmaakten op zoek naar misschien een enveloppe met misschien een adres en dan konden ze de dader aanspreken op het onbehoorlijke gedrag. Een fikse boete zou uiteraard volgen, daar hoefde ik me volgens het uniform geen zorgen over te maken.

Door de scheur kwam een kartonnen pak en uit het pak lekte yoghurt en de yoghurt lekte op de schoen van de man. Hij vloekte en hij voelde in de binnenzak van zijn jasje, waarschijnlijk voor een zakdoek. Toen hij die niet vond gebaarde hij naar het jongere uniform en die keek eerst een beetje beteuterd en gaf tenslotte de zijne. Het oudere uniform wreef zijn schoen schoon en gaf de zakdoek weer terug. Heel voorzichtig ging hij met zijn hand in de scheur en na enig wroeten haalde hij er inderdaad een enveloppe uit. Hij moest lachen en hij klopte met de enveloppe op het bovenbeen van zijn collega, hij kwam overeind, hij wees hij naar een huis schuin aan de overkant. Samen liepen ze richting het huis dat hij had aangewezen en het jongere uniform floot en het oudere liep naast hem met de vuilniszak in zijn hand. Ze staken over. Ze lieten een spoor van yoghurt achter. Een uur later kwam de postbode op zijn fiets en hij stopte voor mijn huis maar hij had geen brief en ook geen glitters. Later die ochtend kwam er wel nog een vriend. We speelden drie potjes dammen op de stoep. Het eerste potje won ik en daarna was het twee keer remise.

Mail

Derk Fangman kon als klein jongetje eerder praten dan zijn meeste leeftijdsgenoten. Meeuwvogel was zijn lievelingswoord, daar scoorde hij veelvuldig mee.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Zwamvolk 2

Zwamvolk

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Lotte Bijl trapt af met een verhaal over het mos dat je komt halen, over hoe een heksenkring ontstaat en zwammen die op gezichten groeien. Lees meer

Nieuws in beeld: Geen heil in het 'onheilshuis'

Geen heil in het 'onheilshuis'

Het ogenschijnlijk onschuldige adres Qingcheng Park 14-3-202 in Bejing werd na een zesvoudige moord een 'xiongzhai': een huis dat ongeluk brengt en schier onverkoopbaar is. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Horror, honden en verlangen 1

Horror, honden en verlangen

Deze week worden onze redacteurs blij van een film die de Gouden Palm waard is, een uitkomst voor hondenbezitters met een volle agenda en een debuutroman. Lees meer

10 procent is genoeg om een klimaatramp te voorkomen

10 procent is al genoeg om een klimaatramp te voorkomen

Volgens het laatste IPCC-rapport zijn we al cruciale kantelpunten in de opwarming van de aarde gepasseerd. Toch vindt Max Beijneveld hoop in de sociale wetenschap, die aantoont dat we voor duurzame verandering ook bereikbare kantelpunten bestaan. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 51

Wees jezelf, ook achter glittercoulissen

Deze week worden onze redacteurs blij van authenticiteit, een nieuw boek van een favoriete schrijver en glitter. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren! 1

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren!

Hard//hoofd is op zoek naar scherpzinnige eindredacteuren (fictie/non-fictie) die ons tijdschrift structureel willen komen versterken. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer