Asset 14

Vrije val

Vrije val

Een bekend gevoel voor velen: vastzitten op een feestje waar je niet wilt zijn. De vrouw in dit verhaal zoekt naar manieren om zichzelf en haar gebroken hart staande te houden in het nachtelijk gewoel.

Ik steek een sigaret op en plet het restant van de vorige onder mijn zool. De peuk bungelt tussen mijn vingers terwijl mijn voet shufflebewegingen maakt op het ritme van de gedempte Duitse housemuziek. Door het grote, half beslagen raam tegenover me zie ik mensen dansen en met elkaar praten. Een jongen giet bier naast zijn mond en wrijft met zijn mouw zijn wang droog. Hij kijkt om zich heen, lijkt tevreden te zijn dat niemand - voor zover hij weet - hem heeft gezien.

Ik til mijn voet op en staar naar de vermorzelde bruingele filter op de gebarsten tegels. Misschien voelt het beter als er vier naast elkaar zouden liggen, of acht. Of zestien. Ik ben misselijk en voel me licht in mijn hoofd, hoop dat er niemand naast me komt zitten. Toch blik ik steeds op naar de balkondeur om te zien of er misschien vrienden naar buiten komen die me kunnen redden van mezelf.

In de tijd dat de tweede sigaret opbrandt vraag ik me af of je hoogtevrees kan hebben als je blind bent, of hamsters links- of rechtspotig zijn, of ik het aan zou kunnen om in een kleine, hechte gemeente te wonen, en of ik nog steeds claustrofobisch ben in een lift als ik er seks in zou hebben. Dan glipt mijn aandacht weer naar wat zich binnen afspeelt. Naar de knoop in mijn maag, die ik voor me zie als een zwarte krakeling. Ik heb het gevoel dat ik aan het vallen ben, en dat er niets is om die val te breken.

Iedere keer leid ik mezelf af met het woord dat ik sinds mijn kindertijd gebruik op momenten van paniek. Zandkoekjes. Zandkoekjes stellen zelfs nog meer gerust dan de rondheid van het getal acht. Ik zie een vergeelde keukenweegschaal. Ik voel met mijn vingers hoe ik boter en suiker meng. Herhaaldelijk uitstrooien van meel op een houten tafel. Een heimelijke hap uit het rauwe deeg. De verroeste vormpjes van sterren, kerstbomen en uitgerekte zwanen. Precies hetzelfde stel ik me voor als ik 's nachts per ongeluk aan het universum denk, of aan de dood. Zestien zandkoekjes. Vierenzestig als het ernstig is.

Door het raam in de deur zie ik haar lange donkere krullen schommelen als ze met haar hand door haar haar gaat. Het valt alle verkeerde kanten op. Een naar amandelolie ruikende jungle onder de ballonnen en verjaardagsvlaggen. Normaal gesproken zou ik de wildste lokken achter haar oren schuiven en met beide handen de hele bos naar achteren gooien zodat ik haar gezicht goed kan zien.

‘Hé, jij bent die chick met die lekkere aura!’

Op dit moment tonen alleen het puntje van haar neus en de donkerrood gestifte lippen zich. De hele avond al lacht ze luid en overdreven en ik voel me beledigd. Ik vraag me af of de danslerares ook door haar haar heeft gewoeld, die paar keer. Een paar keer was het maar, zei ze. Hoeveel is een paar keer precies? Hoe vaak zien twee mensen elkaar gemiddeld voordat ze overgaan tot intieme handelingen zoals met elkaars haar spelen, letters schrijven op een naakte rug, of het zachtjes bijten in een neus? Ik pin mijn blik weer vast op de grond, op het groeiende aantal filters op de grond.

Pas als ik twee nette veterschoenen op me af zie lopen besef ik dat de balkondeur al open- en dichtgeklapt moet zijn. Ik probeer me te focussen op de rest van het lijf dat bij de Van Bommels hoort en ik denk zijn blauwe ogen, getrimde baard en zelfingenomen houding te herkennen. Zeker weet ik het pas als hij met onaangestoken peuk in zijn mond bralt: ‘Hé, jij bent die chick met die lekkere aura!’

Nu stapt hij over de lange picknickbank zodat hij met gespreide benen tegenover me zit. Ik voel me nog meer gevangen dan binnen tussen de mensen.

‘Waar blijf je? Iedereen wil dat je binnen je moves laat zien.’

Ik heb geen energie voor een gevat antwoord en glimlach zuinig.

‘Jij hebt echt een prachtige levenshouding,’ zegt hij, terwijl hij naar mijn tieten kijkt. Hij praat veel en lang, vindt het heerlijk om zichzelf te horen spreken. Elk aangeschoten woord dat hij met vertraging over zijn lippen weet te krijgen, druipt van de ironie. Ondertussen durf ik weer naar de balkondeur te kijken, en naar wie zich daarachter bevindt.

Ik wacht bewuster dan ik ooit heb gedaan.

De krakeling binnen in me zet zich steeds verder uit, tot ik het gevoel krijg te moeten kotsen.

 

Vrije val 1

Als bij een Amerikaanse worstelwedstrijd die al gefixt is, wacht ik op mijn verlies. Ik weet dat het niet vanwege technisch overwicht zal zijn, maar dat ik volledig gevloerd ga worden. Beide schouders op de mat, touché. Op de een of andere manier krijg ik het beeld van haar sterke kleine lijf in een roze worstelpakje niet uit mijn hoofd. In de touwen van de ring, klaar om te springen. Mezelf zie ik in het rood en geel van Hulk Hogan op handen en knieën overeind krabbelen terwijl mijn billen onflatteus onder het fluorescerende spandexbroekje uitfloepen zoals Unoxworsten tijdens de laatste happen uit hun broodjes stulpen. Om mijn hoofd zit een bandana geknoopt die scheef zit en drijfnat is van het zweet. Het was al oneerlijk voordat het begon.

Inmiddels is Floris van Bommel vertrokken, en ik wacht. Nieuwe rokers wandelen uit en in, en ik wacht. Ik wacht bewuster dan ik ooit heb gedaan. Bewuster dan bij de tandarts, bewuster dan op Schiphol. Als zij uiteindelijk met een schuldige gezichtsuitdrukking naar buiten stapt, neem ik een laatste hijs van een sigaret.

‘Laten we praten.’ Het klinkt smekend. Haar op elkaar geperste lippen, de waterige ogen.

Ik blaas de rook uit, weet niet of ik de zestien heb gehaald.

Ik neem haar hoofd in mijn handen en druk een zachte kus op haar mond. De Uber staat naast ons te ronken. Wanneer onze lippen elkaar loslaten, draait ze zich om zonder me aan te kijken en stapt in de auto. Mijn handen sla ik vermoeid voor mijn gezicht. Ik voel de zoute mix van onze tranen, wrijf mijn palmen droog aan de panty waarin ik tijdens ons gesprek kleine gaatjes heb gepulkt. Als ik me omdraai zie ik eerst mijn fiets tegen een boom, daarna de tweede verdieping waar het feest nog gaande is. De fiets of het feest.

Op handen en knieën beweeg ik me naar de tafel en trek mezelf in een ruk overeind.

Ik dans op de koffietafel, om mijn hoofd bungelen gouden heliumballonnen. Ik wil hier niet zijn, maar weet niet waar dan wel. Alles wat ik weet is dat het feest niet voorbij mag zijn. Zolang ik dans en drink, is het feest gaande. Iedereen is te veel met zichzelf bezig om me op te merken. Totdat ik een stap te ver naar achteren zet en achterover op de grond val. Het blik pils glipt uit mijn handen, rolt tussen iemands voeten door. Mijn rug doet zeer, ik kreun en blijf even liggen. De vloer plakt en ruikt naar verschaald bier. Een paar mensen staan geschrokken over me heen gebogen – waaronder zij, in worstelkleding. Ze kijkt bezorgd. Maar ik heb haar toch zelf in de Uber zien stappen? Vlug keer ik me op mijn buik, als een pannenkoek die geflipt wordt. Op handen en knieën beweeg ik me naar de tafel en trek mezelf in een ruk overeind.

‘Ik ben oké!’, roep ik.

De krakeling is niet ontploft, maar ook niet gekrompen. Met mijn handen maak ik een tada-gebaar in de lucht en trek daarbij een sliert LED-lichtjes omlaag. Ik wil mijn excuses aanbieden, maar om me heen wordt luid geklapt en gejoeld. De lichtjes drapeer ik als een boa om mijn schouders en ik maak een kleine buiging.

Buiten bind ik vier ballonnen aan mijn stuur voordat ik naar huis fiets. Mijn handen heb ik stevig om de rubberen handvaten. In mijn hoofd kneed ik boter, meel en suiker samen. Een peuk hangt schuin uit mijn mond, als bij een cowboy. De rook cirkelt omhoog naar de ballonnen die meedeinen in de wind. Ze houden me overeind. Ze trekken me vooruit.

Mail

Lisa Rooijackers (1994) komt uit Gemert en woont in Amsterdam. Ze studeerde Nederlands aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Haar gedichten en essays verschenen onder andere in Kluger Hans, Tijdschrift Ei, DW B, Extaze en De Internet Gids. Daarnaast componeert ze voor piano en gitaar, en treedt ze op met muzikale poëzie onder de projectnaam ‘half woord’.

Ka-Tjun Hau is beeldredacteur bij Hard//hoofd, fotograaf en kunstscout.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Roku City/heterotopie/spiegels

Roku City / heterotopie / spiegels

Mel Kikkert schreef een multimedia verhaal over Roku een streamingdienst die in de VS ontstaan is. In 2017 bracht Roku een screen saver uit, die je zag als je niets aan het kijken was op hun service. Lees meer

De sofaconstante

De sofaconstante

Uschi Cop schreef een claustrofobische verhalenbundel over zes levens die getekend zijn door een verlangen naar zingeving. De sofaconstante is een voorpublicatie van een van die verhalen uit haar bundel 'Zwaktebod'. Lees meer

Voesten

Voesten

"Misschien is dat man zijn hier: hetzelfde bewegen als de anderen." Voesten van Werner de Valk is een kort verhaal over een eiland met een duistere traditie en over het moeten bewijzen van mannelijkheid. Lees meer

Muze

Muze

Loren Snel schreef een roman over hoe samen te zijn met een ander en intussen trouw te blijven aan jezelf. Haar debuut verschijnt 25 oktober bij uitgeverij Prometheus. Hier lees je een voorpublicatie. Lees meer

Jari

Jari

Dave Boomkens schreef een verhaal over troosteloosheid, onmacht en opgroeien. Over hoe je in een treurig flatgebouw, tussen de nieuwsprogrammering en sportwedstrijden door, een vriend kunt vinden en verliezen. Lees meer

Geef de dag een naam

Geef de dag een naam

Op een hete zomerdag wordt Felipe zwetend wakker. Deze dag, die heet en broeierig is, brengt hem uit evenwicht, tot hij uiteindelijk doet wat hij gezworen had nooit te doen: hij begint te drinken. Een fragment uit de afstudeernovelle van Tiemen Hageman over het verleden proberen los te laten, het leven ruimte geven en adolescent worden. Lees meer

Tussen de randen van een aquarium

Tussen de randen van een aquarium

Wie ben je als je alles kunt zijn? In het fragmentarische afstudeerwerk van Ettie Edens veranderen mensen onder andere in een hoopje, een steen, een natuurkundedocent, water, iemand die limonade drinkt en een lantaarnpaal. Lees meer

Mycelium

Mycelium

Wat als schimmelsporen zich met iedere adem dieper in je longen graven? Met ‘Mycelium’ won Olga Ponjee de juryprijs van Het Rode Oor 2023, de erotische schrijfwedstrijd van Vlaams-Nederlands huis deBuren. Lees meer

Bösendorfer 1

Bösendorfer

Bij Snelders blinkt de piano van het poetsen en de handen van de vijftigjarige eigenaar zijn door ouderdom stram geworden. Wat gebeurt er als een twintiger op bezoek komt om de Bösendorfer te bezichtigen? Met ‘Bösendorfer’ won Nick De Weerdt Het Rode Oor 2023, de erotische schrijfwedstrijd van Vlaams-Nederlands huis deBuren. Lees meer

In mijn droom besta ik uit pixels

In mijn droom besta ik uit pixels

Terra van Dorst keek maandenlang naar livestreams van pleinen en stranden. Dit vertaalde ze naar gedichten over een straat waarin ze haar ouders vindt, een man die haar een sjaal wil verkopen waar je in kan wonen en de zee. Het resultaat is de bundel 'in mijn droom besta ik uit pixels' waarmee ze deze zomer afstudeerde bij de opleiding Creative Writing aan ArtEZ. Lees meer

Pulpa

Pulpa

Ileen Rook schreef een afstudeernovelle over autoriteit, de supermarkt en een teveel aan tanden. Wie is Aline, waar komen al die tanden vandaan en hoe kan ze grip krijgen op een realiteit die steeds verder van haar verwijderd raakt? Lees meer

:Voorpublicatie Magazine Aaah: Mijn vader de eendenmosseljager

🎧 Mijn vader de eendenmosseljager

‘Dat zijn de zenuwen, die horen erbij. Een goede percebeiro is altijd bang.’ Een voorpublicatie uit Aaah!, het nieuwe magazine van Hard//hoofd. Lees meer

Ik kan u nergens vinden

Ik kan u nergens vinden

In dit verhaal van Werner de Valk, praten twee huisgenoten onder het genot van een glas wijn over het bestaan van God. Nooit een goed idee als je je ergert aan elkaar. Lees meer

Biecht

Biecht

‘Ik ben buschauffeur en ik rijd altijd expres de halte een paar meter voorbij zodat alle wachtende mensen een drafje moeten inzetten om de bus toch te halen.’ Een verhaal van Hanne Craye dat je leidt langs zonden, intieme geheimen en de juridische voorwaarden van een biecht. Lees meer

Een bui

Een bui

In dit verhaal neemt Tessel Veneboer je mee naar hartje Parijs. Een jonge vrouw en een oudere man treffen elkaar. Terwijl ze praten over films, de wijn en ‘de meertaligheid van zijn twee dochters’, verschuift haar blik op de stad om haar heen en op zichzelf. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer