Asset 14

Vraag het niet

Vraag het niet: De Revalidanten

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel I: over het niet durven vertellen aan vrienden.

“Waar blijf je nou?” roept Seppe ongeduldig.
Ragfijne regendruppels dansen als muggen om hem heen in het licht van de lantaarnpaal.
Ik sta stil een paar meter verderop en kijk omhoog naar het grote gele gebouw. Rond dit tijdstip is het er akelig stil. Overdag gebeurt er van alles: Mensen die worden opgehaald en afgezet met speciaal vervoer. Revalidanten gaan samen met het zorgpersoneel een blokje om in het Vondelpark hierachter of zitten urenlang in hun rolstoel voor de ingang in de zon terwijl de asbak naast hen overstroomt van de sigaretten.
In contrast met het haastige verkeer lijken zij extra stil te zitten, gevangen in de omhulsels van hun weigerachtige lichamen. Het beeld roept veel vragen bij me op: Wat brengt die mensen daar? Hoe ziet een dag in een revalidatiecentrum eruit? En hoe haal je het beste uit je lichaam met één enkel been of spieren die nooit meer volledig zullen herstellen?
Alleen op de eerste vraag heb ik een antwoord nu ik binnenkort zelf zal gaan revalideren. Dat heb ik tot nu toe aan niemand durven vertellen. Zelfs aan mijn beste vriend Seppe niet. Hij gelooft dat ik een rugblessure heb. En tot voor kort wist ik zelf eigenlijk ook niet beter.

In contrast met het haastige verkeer lijken zij extra stil te zitten, gevangen in de omhulsels van hun weigerachtige lichamen.

“Hier ga ik de komende maanden revalideren,” zeg ik zachtjes. Onmiddellijk heb ik spijt dat ik dit onderwerp heb opgebracht.
Seppe doet een paar stappen terug in mijn richting, hij kijkt naar mij en dan omhoog.
Aarzelend leest hij de neonletters op de voorgevel van het gebouw. “Reade.”
Seppe kijkt me een beetje verward aan. “Dat is toch voor oude mensen? Of ongevallen?”
“Voor oude mensen, ongevallen, chronisch zieken en mensen met neurologische aandoeningen, aangeboren of niet.” Vanmiddag nog heb ik hun website bekeken, ik ken de beschrijving bijna uit mijn hoofd.
“Dus wat ga jij hier doen?” Zijn ogen scannen mijn lichaam af.
“Dat vertel ik je zo wel.” Ik probeer het een beetje voor me uit te schuiven.

“Gezond?” zucht ik. “Wat is dat…”

Verregend stappen we de kroeg binnen. Seppe kiest een tafel uit op een kleine verhoging, ik bestel twee bier en stop bij de trap. Ik weet niet hoe ik met twee bier de trap op moet lopen dus zet ik de volle glazen op de bovenste tree. Ik breng mijzelf met mijn armen aan de leuningen omhoog en pak het bier bovenaan weer op.
“Alsjeblieft.” Ik ga naast hem zitten aan de ronde tafel.
Hij neemt een slok en vraagt: “Waarom ga je naar een revalidatiecentrum?”
Ik neem ook een slok en staar hem aan. Druppels water verzamelen zich in de punten van zijn zwarte haren, worden zwaar en druipen op tafel.
“Ben je nog gezond?”
“Gezond?” zucht ik. “Wat is dat…”
“Geen tijd voor filosofie nu. Ben je nog gezond?” vraagt hij opnieuw.
De deur van het café slaat open en een koude windvlaag bereikt onze tafel. Door de tocht voel ik dat mijn handen zijn begonnen met zweten. Waarom vind ik het zo moeilijk om anderen over mijn ziektediagnose te vertellen? Het lukt me niet om de woorden uit te spreken.
“Hangt er echt vanaf wat je onder gezond verstaat.”
Ik ad mijn bier leeg en sla het glas op tafel.
“Nog eentje?”

Mail

Tiare van Paridon (1996) is filosoof en literatuurwetenschapper. Ze houdt van wandelen in de regen, geeft trainingen en workshops in de socratische gesprekstechniek en is begonnen met het schrijven aan haar eerste roman. 

Iris van de Winkel

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Steun Hard//hoofd en verzamel kunst!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe schrijvers en kunstenaars. We zijn al dertien jaar gratis toegankelijk en advertentievrij. Zo’n vrije ruimte is harder nodig dan ooit. Steun de makers van de toekomst; sluit je vóór 1 juli aan als kunstverzamelaar en ontvang in juli je eerste kunstwerk!

Word kunstverzamelaar