Asset 14

Voor sommigen gelden nog altijd dezelfde reisbeperkingen

Voor sommigen gelden nog steeds dezelfde reisbeperkingen

Jonathan Luger is in de trein naar Amsterdam getuige van een ongehoorzaamheidsactie die niet bepaald burgerlijk is. Hij beseft hierdoor hoe het internationale reisverkeer het afgelopen jaar voor vluchtelingen relatief weinig is veranderd.

In de trein lees ik graag. Deze keer een boek over ondergronds hedonisme tijdens de Sovjet Unie. Ondertussen rijden we vanuit Londen Brussel binnen, en ben ik halverwege de reis terug van mijn vriendin naar huis. Een paar stoelen verderop in de coupé neemt een man plaats. Ik kijk op wanneer de conducteur hem als enige van ons vraagt om zijn kaartje, die van een zwarte man zonder tas in een internationale trein. Hij rommelt wat en laat een verkreukeld, geel papiertje zien. De conducteur zegt dat dit geen ticket is, al behoeft het geen uitleg. 

“Zonder ticket kunt u niet instappen, meneer. Ik wil u vragen om de trein te verlaten, zodat we kunnen vertrekken.” 

De man blijft zitten. Zijn stilte rekt de tijd. 

“Anders staat de politie hier over vijf minuten.” 

“Waarom mag ik niet naar Engeland reizen?” antwoordt de man. 

De conducteur laat hem weten dat dit niet de trein naar Engeland is: “Daar komen we net vandaan. Wij rijden naar Amsterdam.” 

Als er genoeg mensen tegelijk instappen, komt hopelijk een deel onopgemerkt aan op de eindbestemming

De man wil tegengas geven, maar wordt onderbroken door de walkietalkie van de conducteur. Een krakende stem laat weten dat ergens anders in de trein iemand weigert te vertrekken. De conducteur legt uit wat er zich bij hem afspeelt, waarop nog een derde collega met eenzelfde verhaal tussenbeide komt. 

Dus dit lijkt er aan de hand te zijn: een groep transmigranten - migranten op doortocht - probeert naar Londen te komen. Als er genoeg mensen tegelijk instappen, komt hopelijk een deel onopgemerkt aan op de eindbestemming. 

De actie sleurt me uit m’n bubbel. Sinds het nieuws verzadigd is met corona, de pandemie, het RIVM, het OMT en vaccinatie-strategieën, kijk ik liever naar Netflix. Een lifestyle-trend spoorde al langer aan om met een nieuws-stop je mentale gezondheid op peil te houden. En terwijl er tot 2020 nog verwoede maatschappelijke discussies over migratie laaiden, hebben we sindsdien genoeg kopzorgen aan hoe we ons het beste uit de corona crisis managen. 

Het feit is dat er miljoenen migranten in de EU aanwezig zijn (2,4 miljoen in 2018), die door het veranderen van de krantenkoppen allesbehalve zijn vervaagd. Al is dit aantal het afgelopen jaar minder toegenomen, behoren migranten wel tot één van de groepen die het hardst geraakt zijn door de coronamaatregelen. Zo is het moeilijker geworden om asiel aan te vragen, een werkvergunning te krijgen, of zelfs illegaal werk te vinden en te behouden. Tegelijkertijd wordt 13 procent van de essentiële corona-beroepen uitgevoerd door immigranten, die daardoor relatief vaak blootgesteld zijn aan de verspreiding van het virus. 

De actie van de migranten deed me denken aan andere vormen van disruptieve acties

Maar ook in de jaren vóór de pandemie werden migranten tegengewerkt om een bestaan op te bouwen. Terwijl in Nederland zes jaar geleden nog 58% van de asielaanvragen werd goedgekeurd, daalde dat percentage in 2019 naar 40%. Een deel hiervan is te verklaren door de alsmaar oplopende vertragingen bij het IND, ondanks de vele brandbrieven die naar de Tweede Kamer zijn gestuurd. De vrees is dat er hierdoor, gepaard met het falende terugkeerbeleid, meer mensen in de illegaliteit terecht komen. 

In de trein glimlachte ik om het walkietalkie-gekraak van geïrriteerde conducteurs door de collectieve actie van de migranten. Het deed me denken aan andere vormen van disruptieve acties, zoals die van klimaatactivisten, die ook wel eens het openbaar vervoer ontregelen. Tegelijkertijd was het besef cru dat het hier technisch gezien niet ging om ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’. Ik ben ongehoorzaam als ik een lange afstandsrelatie als geldige reden zie om tijdens een pandemie met de trein te reizen—daar denkt het Verenigd Koninkrijk namelijk anders over. Maar ‘burgers’ hoeven niet met z’n allen tegelijk en verspreid over de trein in te stappen om misschien illegaal de grens over te kunnen steken. 

Vijf minuten later stappen twee politieagenten de coupé binnen. De man loopt na een kort gesprek met ze mee de trein uit. Terwijl ik ongehoorzaam verder terug naar huis reis, verdwijnt hij weer uit mijn zicht.

 

Beeld via Flickr

Mail

Jonathan Luger (1996) studeerde milieuwetenschappen en filosofie in Amsterdam. Eerder werkte hij als programmamaker, nu vraagt hij zich als onderzoeker af hoe sociale rechtvaardigheid past in een duurzame samenleving. Ook schrijft hij voor Het Actiefonds.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer