Asset 14

Verzamelen voor alle leeftijden tijdens het Amsterdam Art Weekend

Interview: Suzanne Wallinga van Amsterdam Art

"We zijn een volk van verzamelaars, iedereen verzamelt wel wat.” Toch verzamelen maar weinig mensen in Nederland kunst. Suzanne Wallinga van Amsterdam Art wil daar verandering in brengen. Dit weekend is er een speciaal online programma om het kopen van kunst in galeries toegankelijk te maken.

Suzanne Wallinga is de kersverse interim-directeur van Amsterdam Art, maar al langer betrokken bij de organisatie. Onder haar leiding bereiden ze zich nu voor op het aankomende Amsterdam Art Gallery Weekend. Dat is even wennen nu veel bezoekers niet fysiek naar de stad kunnen komen. Via Zoom bespreken we waarom het belangrijk is dat dit evenement toch plaatsvindt.

Verzamelen voor alle leeftijden tijdens het Amsterdam Art Weekend.

Het Amsterdam Art Gallery Weekend is eigenlijk een kleinschalige versie van het Amsterdam Art Weekend, dat pas volgend voorjaar plaatsvindt. Hoe is dit idee ontstaan?

Tijdens het Amsterdam Art Weekend ontvangen we ieder jaar ongeveer 47.000 bezoekers. Dat kan nu niet natuurlijk, maar door een weekend lang bijzondere aandacht te geven aan de galeries willen we laten zien dat er heel bijzondere kunst te koop is in Amsterdams. Er zijn elk jaar ongeveer dertig galeries die deelnemen aan onze programma’s. Amsterdam Art werkt met galeries die actief zijn in de primary market, dat houdt in dat zij direct samenwerken met vaak jonge kunstenaars. Of nou ja jong, in elk geval lévende kunstenaars—kunstenaars die juist nu een inkomen nodig hebben. Samen met de galeries zijn we gaan kijken hoe we dit jaar reuring kunnen genereren voor wat er gebeurt in Amsterdam, binnen de kaders van wat mogelijk en wenselijk is. Dit heeft geresulteerd in het Gallery Weekend, met galerietentoonstellingen, betaalbare kunstwerken in oplage en een online programma.

Tijdens het Gallery Weekend verzorgt de organisatie Young Collectors Circle een ‘Crash Course Collecting’, is dat speciaal om dat grotere publiek te bereiken?

De Young Collectors Circle is er elk jaar bij, inderdaad met het streven de groep verzamelaars in Nederland te vergroten en te verjongen. We zijn wel een volk van verzamelaars, iedereen verzamelt wel wat. Toch is kunst niet het eerste waar we aan denken als het over verzamelen gaat. De Young Collectors Circle bereikt een nieuwe groep kunstliefhebbers. Die worden aan de hand genomen, door bijvoorbeeld onder begeleiding atelierbezoeken af te leggen en zo kunstenaars te ontmoeten en over de kunstmarkt le-ren. Het gaat om een jongere generatie die ook het sociale aspect van verzamelen heel belangrijk vindt. De verzamelaars willen vaak veel weten van de kunstenaars en blijven deze vaak langere tijd volgen. Hoe jonger je begint, hoe hechter de relatie met een kunstenaar door de jaren kan worden.

Ik denk dat er andere vormen van verzamelen ontstaan. Er zijn een aantal tendensen zichtbaar die daar mee te maken hebben, die voorbij gaan aan het idee dat een iemand het desbetreffende kunstobject zélf moet bezitten.

Je vertelde dat Nederlanders veel verzamelen maar nog niet gewend zijn om ook kunst te kopen. Waarom is het aanleggen van een eigen collectie zo leuk?

Ik denk dat het, naast enige financiële waarde, een belangrijk persoonlijk bezit is. Het is vaak een persoonlijke ervaring waardoor je door een kunstwerk geraakt wordt, een gevoel van herkenning of juist iets wat wringt.

Wat heeft Amsterdam te bieden op het gebied van kunst wat je in andere grote steden niet tegenkomt?

Amsterdam is best een bijzondere stad qua kunstklimaat. Dat komt doordat wij twee belangrijke postacademische opleidingen hebben: De Rijksakademie en de Ateliers. Daar komen kunstenaars vanuit de hele wereld op af, die hier een tijd verblijven voor een opleiding en daarna vaak een tijd blijven hangen. Dat in combinatie met een groot aantal galeries die met deze kunstenaars samenwerken, levert een heel interessant ecosysteem op.

In 2011 was je een van de oprichters van ‘A Tale of a Tub’, een kunstinstelling die als doel had om met kunst bij te dragen aan het doorgronden van sociale, politieke en ecologische problemen. Denk je dat een event als het Amsterdam Art Weekend daar ook aan kan bijdragen?

Dat is een goeie vraag die ik mezelf ook regelmatig stel. Het heeft ergens wel met elkaar te maken. Als je het hebt over waarom Amsterdam z’n bijzonder klimaat heeft, merk je tegelijkertijd dat er ook een noodzaak is voor een platform als Amsterdam Art om nog meer een verbinding met die buitenwereld aan te gaan. Juist omdat je een enorme slagkracht hebt om bepaalde thema’s op het programma te krijgen, denk ik dat daar een mogelijkheid is om mensen met elkaar in contact te brengen. Wij organiseerden bij-voorbeeld in 2018 al een grote conferentie samen met kunsttijdschrift Art Review over inclusiviteit op de kunstmarkt. Er was veel aandacht voor vanuit galeries, instellingen en critici. Tijdens dit event werd er ontzettend veel kennis uitgewisseld en ik kan me voorstellen dat zoiets een vervolg krijgt.

Ik denk dat het belangrijk is dat potentiële kopers zich gerepresenteerd voelen door de kunstenaars en hun werk.

Over inclusiviteit gesproken, hoe divers is de groep kunstverzamelaars in Nederland?

Ik denk dat het belangrijk is dat potentiële kopers zich gerepresenteerd voelen door de kunstenaars en hun werk. Nu het aanbod steeds diverser wordt, spreekt dit ook meer mensen aan. Dit is een gezamenlijke opgave voor galeries, musea en opleidingsinstituten. Daarnaast bestaan er veel vastgeroeste ideeën over het profiel van een kunstverzamelaar. Wij proberen ons juist te richten op de potentiële verzamelaars die je misschien niet direct op je netvlies hebt, maar die er in Amsterdam zeker zijn. Dat is een groeiende groep, die wij in samenwerking met onze partners proberen uit te breiden met jonge mensen.

De deelnemende galeries van het Amsterdam Gallery Weekend zijn veelal gevestigde galeries. Hoe zoeken jullie zelf naar diversiteit?

Iedereen kan zich in principe aanmelden. Een commissie van voornamelijk curatoren bekijkt de kwaliteit van de aanmeldingen en hoe de kunstwerken van de galerie zich verhouden tot de internationale kunstwereld. Dat is namelijk het belangrijkste doel van Amsterdam Art: de Amsterdamse kunstmarkt internationaal op de kaart zetten.

Daarnaast hebben we twee Wild Cards, waardoor jonge galeries zonder deelnamegeld te betalen mee kunnen doen, omdat zij een bijzondere programmering hebben. Dit jaar zijn dat GoMulan en Multiplemadé. De galeriehouder van GoMulan is slechts eenentwintig jaar oud, en voor het Gallery Weekend presenteert zij een dubbeltentoonstelling van Matt Chaim de Groot (NL, 1969) en Joran van Soest (NL, 1994). Bij Multiplemadé is een selectie van het werk te zien van modeontwerper Duran Lantink (NL, 1987) en fotograaf Paul Kooiker (NL, 1964). Kooiker maakte onlangs nog internationale furore met een fotoproject in samenwerking met Kim Kardashian.

Hoe ziet kunst verzamelen er over vijftig jaar volgens jou uit?

Ik denk dat er andere vormen van verzamelen ontstaan. Er zijn een aantal tendensen zichtbaar die daar mee te maken hebben, die voorbij gaan aan het idee dat een iemand het desbetreffende kunstobject zélf moet bezitten. Je zou bijvoorbeeld met een groep kunnen verzamelen, wat leidt tot een gedeelde collectie. Of ervaringen in plaats van objecten verzamelen. Dit heeft ook te maken met de ontwikkelingen op het gebied van duurzaamheid en ecologie, waar ook in de kunstwereld veel aandacht voor is.

Beeld: Popel Coumou in galerie TORCH.


Het Amsterdam Art Weekend loopt tot en met 29 november 2020. Bekijk
hier de online programmering en het overzicht van deelnememde galeries.

Mail

Sophie van Lawick van Pabst doet sinds begin 2018 onderzoek naar wat er achter de schermen in musea gebeurt. Dit onderzoek maakt deel uit van het afronden van haar opleiding Lifestyle Transformation Design aan de Willem de Kooning Academie.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
Lees meer
test
het laatste
Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer